Uzasadnienie
Postanowieniem z 24 września 2015 r. Sąd oddalił wniosek skarżącego (A. sp. z o. o. w organizacji w N.) o wyłączenie referendarza sądowego (k. 79).
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie (k. 91).
Zarządzeniem z 21 lutego 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego zażalenia przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącego (umowy spółki lub wyciągu z KRS i uchwały wspólników) w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia zażalenia (k. 238).
Wezwanie doręczono skarżącemu 2 marca 2017 r. (k. 240). W wyznaczonym terminie skarżący nie nadesłał żądanych dokumentów.
Z tego względu Sąd postanowieniem z 22 marca 2017 r. odrzucił zażalenie na postanowienie Sądu z 24 września 2015 r. o oddaleniu wniosku o wyłączenie referendarza sądowego (k. 247).
Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 22 marca 2017 r. (k. 263), nie załączając jednak dokumentów, z których wynikałoby uprawnienie osoby podpisanej pod zażaleniem do reprezentowania skarżącego.
Z tego względu postanowieniem z 21 kwietnia 2017 r. Sąd odrzucił zażalenie na postanowienie z 22 marca 2017 r. (k. 269).
Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 21 kwietnia 2017 r. (k. 282), w dalszym ciągu nie załączając dokumentów, z których wynikałoby uprawnienie osoby podpisanej pod zażaleniem do reprezentowania skarżącego.
W przedmiotowym postępowaniu sądowym skarżącego już trzykrotnie bezskutecznie wezwano do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącego (k. 191, 238 i 316).
Zażalenie skarżącego na postanowienie z 21 kwietnia 2017 r. jest więc niedopuszczalne, stąd na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 718 ze zm.) postanowiono, jak w sentencji.