Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 8 sierpnia 2017 roku starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wyjaśniono, że R. P. nie przedłożył dokumentu określającego jego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej i nie uzupełniono złożonego wcześniej w imieniu spółki formularza wniosku PPPr.
W sprzeciwie R. P. wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia jako niezgodnego z prawem i stanem faktycznym oraz budzącego niezadowolenie.
W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte przed dniem 15 sierpnia 2015 roku. Zatem w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie - art. 260 §1 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 - dalej P.p.s.a.) w związku z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 roku o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015 r., poz. 658).
Sąd w całości podziela stanowisko zawarte w zaskarżonym zarządzeniu. R. P. na wezwanie Sądu nie przedłożył dokumentu określającego jego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – umowy spółki lub wyciągu z KRS oraz uchwały wspólników – w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania i jednocześnie nie zostały uzupełnione braki formalne złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie rubryk formularza PPPr. Brak reakcji na wezwanie doręczone dnia 3 lipca 2017 roku spowodowało, że R. P. nie mógł zostać uznany za osobę uprawnioną do reprezentowania skarżącej spółki i jednocześnie nie uzupełniono złożonego w imieniu skarżącej formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. W rezultacie spełnione zostały określone w art. 257 P.p.s.a. przesłanki warunkujące pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W świetle powyższego na podstawie art. 260 § 1 i 3 P.p.s.a. Sąd postanowił, jak w sentencji postanowienia.