Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013 r. w sprawie ze skargi P. Spółka z o.o. z siedzibą w G. oraz Wspólnoty [...] w G. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W dniu 14 kwietnia 2014 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga kasacyjna od ww. wyroku z dnia 3 grudnia 2013 r. złożona przez Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta G..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zgodnie z art. 173 § 2 ustawy skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Natomiast zgodnie z art. 177 § 1 ustawy skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
Jak wynika z treści art. 173 oraz art. 177 ustawy, warunkiem skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej jest uprzednie otrzymanie przez stronę wnoszącą taką skargę odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. W niniejszej sprawie skargę kasacyjną złożył Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta G., któremu Sąd nie doręczył odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, skargę kasacyjną należało zatem uznać za niedopuszczalną.
W związku z powyższym Sąd postanowił jak w sentencji, na podstawie art. 178 ww. ustawy.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 ustawy.