Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek D. J. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007 r. znak: [...], wskazując, że ww. rozstrzygnięcie jako formalnoprawne nie podlega wykonaniu, gdyż nie nakłada żadnego obowiązku.
Zażalenia od ww. postanowienia złożyła D. J. oraz M. J.. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2008 r. Sąd odrzucił zażalenie M. J., natomiast do chwili obecnej Sąd nie przekazał do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenia D. J., celem rozpoznania.
Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.
W doktrynie sądowoadministracyjnej wskazuje się, że zwrot "oczywiście uzasadnione" był niejednokrotnie przedmiotem interpretacji Sądu Najwyższego (por. postanowienie tego Sądu z dnia 20 maja 1999 r., sygn. akt II UZ 58/99, publ. OSNAPiUS 2000, nr 15, poz. 602) i nie można przy interpretacji tego pojęcia pomijać subiektywnego punktu widzenia sądu. Zażalenie jest "oczywiście uzasadnione", jeżeli sąd podziela zarzuty i żądania w nim zawarte, uznając swą pomyłkę w tym zakresie (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnego, Komentarz, Wydanie 2, LexisNexis, Warszawa 2006, s. 432). Ponadto na gruncie aktualnego orzecznictwa sądowoadministracyjnego ww. przepis ma również zastosowanie celem uwzględnienia uzasadnionego interesu stron postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zażalenie skarżącej na postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2008 r. za oczywiście uzasadnione. Po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy oraz podniesionych w zażaleniu zarzutów, w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zachodzą bez wątpienia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji o nakazie rozbiórki. Pomimo, że zaskarżona decyzja pod względem charakteru prawnego jest rozstrzygnięciem formalnoprawnym to jednak w okolicznościach przedmiotowej sprawy bez wątpienia ma wpływ na wykonanie decyzji o nakazie rozbiórki.
Ponadto Sąd biorąc pod uwagę, iż we wniosku o wstrzymanie wykonania skarżąca wniosła o wstrzymanie decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. o nakazie rozbiórki przedmiotowego szamba, stwierdził, że wykonanie tej decyzji oraz zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007 r. znak: [...], może narazić stronę wnioskującą na trudne do odwrócenia skutki (faktyczne, jak i materialnoprawne), a dodatkowo spowoduje dla strony skarżącej powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody majątkowej.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a stanowi, iż po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Obie wskazane wyżej decyzje są wydanymi w granicach tej samej sprawy. Dlatego też uzasadnione jest wstrzymanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji o nakazie rozbiórki, do czego uprawnia Sąd przepis art. 61 § 3 p.p.s.a.
W związku z powyższym, że Sąd uznał zażalenie wnioskodawczyni za oczywiście uzasadnione, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.
W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.