Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 459/13 WSA w Rzeszowie odrzucił sprzeciw M. C. Odpis powyższego orzeczenia wraz z pismem z dnia 14 stycznia 2016 r., w którym zawarte zostało pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia oraz o terminie i sposobie jego wniesienia, został doręczony M. C. w dniu 1 lutego 2016 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru – tom III, k. 431 akt sądowych).
W dniu 8 lutego 2016 r. (data nadania w placówce pocztowej operatora wyznaczonego) M. C. i K. C. złożyli zażalenie na powyższe postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie zaznaczyć należy, że obecnie nie ma wątpliwości, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – określanej dalej jako "P.p.s.a."), o odrzuceniu sprzeciwu wniesionego od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy przysługuje zażalenie (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 30 listopada 2009 r., I GPS 1/09, publ. ONSAiWSA z 2010 r., nr 2, poz. 17).
Nie ma także wątpliwości, że stosownie do brzmienia art. 252 § 3 P.p.s.a. (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2015 r., poz. 658), na postanowienie o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy doręcza się stronie, która złożyła wniosek. Środek zaskarżenia przysługuje wyłącznie wnioskodawcy.
W kwestionowanym aktualnie przez K. C. postanowieniu z dnia [...] stycznia 2016 r. odrzucającym sprzeciw M. C. wyraźnie wskazano, że stroną postępowania w sprawie o przyznanie prawa pomocy jest tylko ta strona, która wystąpiła z wnioskiem o przyznanie tego prawa, zaś pozostałe strony postępowania sądowoadministracyjnego nie mają legitymacji skargowej w toczącym się postępowaniu ubocznym dotyczącym wniosku o prawo pomocy. Powyższe oznaczało, że prawo do złożenia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 3 grudnia 2015 r., którym odmówiono K. C. przyznania prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, przysługiwało wyłącznie wnioskodawcy, tj. K. C. Z tych też powodów sprzeciw M. C. jako niedopuszczalny został odrzucony.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zaskarżone przez K. C. orzeczenie z dnia 12 stycznia 2016 r. o odrzuceniu sprzeciwu doręczone zostało wyłącznie M. C., z pouczeniem o przysługującym jej środku zaskarżenia, tj. o możliwości wniesienia zażalenia. Wyżej wymieniona skorzystała z tego prawa i w dniu 8 lutego złożyła zażalenie.
Podkreślić należy, że skoro tylko i wyłącznie uprawnioną do złożenia zażalenia była M. C., to wniesienie przez K. C. zażalenia na postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. II SA/Rz 459/13 odrzucające sprzeciw M. C., jawi się jako niedopuszczalne i podlegać musi odrzuceniu.
W cyt. wyżej uchwale z 30 listopada 2009 r., I GPS 1/09 NSA wskazał, że art. 227 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy, jest na tyle pojemny, że obejmuje swą hipotezą postanowienia i zarządzenia wydawane w ramach materii dotyczącej kosztów sądowych, a więc także dotyczy dopuszczalności zażalenia na postanowienie sądu w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu od postanowienia referendarza.
Uznając zatem, że zażalenie złożone przez K. C. jest niedopuszczalne Sąd na podstawie art. 227 § 1 P.p.s.a. oraz art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Ubocznie Sąd zaznacza, że zażalenie M. C. na postanowienie z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. II SA/Rz 459/13 podlegać będzie rozpoznaniu.