Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 stycznia 2013 r., odrzucił zażalenie R.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 345/11 i jednocześnie odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażaleń na postanowienia Sądu z dnia 3 lipca 2012 r.
Odpis postanowienia z dnia 10 stycznia 2013 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego - adw. T.M. w dniu [...] r. (k- [...] akt sądowych). Informację o wydaniu powyższego postanowienia, przesłano R.S. w piśmie doręczonym skarżącemu w dniu [...] r.
W dniu [...] r. (data nadania pisma) R.S. wniósł zażalenie na ww. postanowienie Sądu z dnia 10 stycznia 2013 r. i jednocześnie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego zażalenia. Precyzując datę i przyczyny niezawinionego uchybienia terminu do złożenia zażalenia R.S. w piśmie z dnia [...] r. oświadczył, że wyznaczony z urzędu pełnomocnik nie doręczył mu postanowienia w celu złożenia przez mocodawcę środków odwoławczych w terminie i wskazał akta II SA/Sz 345/11.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia orzeczenia podlegającemu zażaleniu (art. 194 § 2 P.p.s.a.).
Zgodnie z art. 67 § 5 P.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonywać tym osobom.
W świetle powyższego data doręczenia pełnomocnikowi pism procesowych rozpoczyna bieg terminów do wniesienia środków zaskarżenia, zaś doręczenie stronie na jej żądanie, nie jest doręczeniem procesowym i nie wywołuje skutków procesowych, stan taki trwa do czasu poinformowania Sądu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa (vide: postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt I FZ 504/08, opubl. w LEX nr 564251).
W niniejszej sprawie, postanowieniem referendarza sądowego z dnia 17 czerwca 2011 r. zostało przyznane skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W dniu 14 stycznia 2013 r. doręczono pełnomocnikowi R.S. postanowienie Sądu z dnia 10 stycznia 2013 r. wraz z uzasadnieniem. W tej sytuacji oczywistym jest, że wniesienie zażalenia przez R.S. w dniu 4 lutego 2013 r. nastąpiło z uchybieniem terminu określonego w art. 194 § 2 P.p.s.a., gdyż termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 21 stycznia 2013 r.
Jednocześnie skarżący wraz z zażaleniem złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia ww. zażalenia, a zatem należało ustalić, czy wniosek ten został złożony w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi (art. 87 § 1 P.p.s.a.).
Biorąc pod uwagę fakt, że R.S. o wydaniu postanowienia z dnia 10 stycznia 2013 r. dowiedział się w dniu 28 stycznia 2013 r. oraz niezaistnienie okoliczności przeciwnych, należało przyjąć, że wniosek (z dnia [...] r.) o przywrócenie terminu został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 P.p.s.a.
Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.).
Bezsporne jest w sprawie, że skarżącego reprezentuje pełnomocnik, zatem jak była o tym wyżej mowa, doręczeń wszystkich pism procesowych dokonuje się ze skutkiem prawnym temu pełnomocnikowi do czasu wypowiedzenia pełnomocnictwa. Jest to konsekwencja założenia, że osoba reprezentowana przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy.
Skarżący może wprawdzie złożyć samodzielnie środek odwoławczy, lecz tylko w terminie, którego bieg wyznacza data doręczenia pełnomocnikowi kwestionowanego orzeczenia.
W tych okolicznościach Sąd uznał, że nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia przez R.S., gdyż problemy we właściwej komunikacji pomiędzy skarżącym, a jego pełnomocnikiem wyznaczonym z urzędu, jak również niezadowolenie strony ze sposobu prowadzenia jej sprawy przez pełnomocnika nie stanowią przesłanki określonej w art. 87 § 2 P.p.s.a., od której zaistnienia uzależnione jest uwzględnienie wniosku. Wyznaczenie pełnomocnika przez korporację prawniczą i podjęcie przez niego czynności stanowi wykonanie wydanego postanowienia o przyznaniu prawa pomocy. Strona ponosi konsekwencje czynności podejmowanych przez pełnomocnika w jej imieniu, jak i konsekwencje braku podjęcia tych czynności. Okoliczności związane z realizacją stosunku wewnętrznego pełnomocnictwa, to jest relacje między mocodawcą i pełnomocnikiem, pozostają bez wpływu na bieg terminów procesowych (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt FZ 218/10 opubl. w Lex nr 643227).
Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 zdanie drugie w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak na wstępie.