Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 marca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił zażalenie J. S. na postanowienie tego Sądu z dnia 13 lipca 2010r. odrzucające zażalenie wyżej wymienionego na postanowienie tut. Sądu z dnia 18 maja 2009r, które odrzucało skargę kasacyjną J. S. od postanowienia Sądu z dnia 16 kwietnia 2009r. Tym ostatnim rozstrzygnięciem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2008r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Zażalenie J. S. na wymienione wyżej postanowienie tut. Sądu z dnia 8 marca 2010r. zostało odrzucone postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2010r.
J. S. zaskarżył to ostatnie postanowienie tj. z dnia 10 sierpnia 2010r. składając na nie zażalenie.
W związku z brakami powyższego środka zaskarżenia, wezwano składającego go do ich usunięcia poprzez uiszczenie kwoty 100 zł tytułem wpisu od zażalenia oraz nadesłanie 8 egzemplarzy jego odpisów. W obydwu wypadkach wskazano termin 7 dni na wykonanie wezwania oraz rygor w postaci odrzucenia zażalenia mający zastosowanie w razie niezastosowania się do treści wezwania.
Wezwanie to doręczone zostało J. S. w dniu 7 września 2010r.
Odpowiadając na powyższe J. S. w piśmie nadanym w urzędzie pocztowym w ostatnim dniu biegu wymienionego wyżej terminu tj. 14 września 2010r. wniósł o zwolnienie go od obowiązku uiszczenia kwoty wpisu od złożonego przez niego zażalenia, bowiem nie jest w stanie go uiścić. Odnosząc się do wezwania o odpisy tego środka zaskarżenia podniósł, że zażalenie sporządził w jednym egzemplarzu, który złożył do tut. Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej P.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym. Wymogiem takim jest w myśl art. 47 P.p.s.a. obowiązek dołączenia do składanego do sądu pisma odpowiedniej ilości jego odpisów, celem doręczenia ich uczestnikom postępowania.
J. S. wezwany o dopełnienie tego obowiązku nie przesłał żądanej od niego liczby odpisów zażalenia wskazując, że sporządził je tylko w jednym egzemplarzu, który przesłał do Sądu. Powyższa okoliczność nie może mieć żadnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wobec jednoznacznego brzmienia powołanych wyżej przepisów prawa, a także przy uwzględnieniu, iż J. S. wielokrotnie składał do tut. Sądu zażalenia na zapadające w sprawie kolejne postanowienia, po czym był wzywany do uzupełnienia ich braku poprzez przedłożenie odpowiedniej liczby odpisów. Miał zatem świadomość, iż jest to konieczny wymóg składanego zażalenia, bez którego dopełnienia nie jest możliwe nadanie temu zażaleniu dalszego biegu.
W związku z powyższym należało odrzucić zażalenie J. S. na postanowienie tut. Sądu z dnia 10 sierpnia 2010r., działając w tym zakresie na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 194 § 3 w zw. z art. 47 P.p.s.a.
Nadto należy wskazać, iż J. S. nie opłacił składanego środka zaskarżenia. W odpowiedzi na wezwanie w tym przedmiocie wyżej wymieniony wniósł wprawdzie o zwolnienie go od tego obowiązku, jednak ewentualne uwzględnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie otwierałoby drogi do merytorycznego rozpoznania przedmiotowego zażalenia, skoro nie uzupełniono innego jego braku (nie nadesłano jego odpisów). Poza tym kwestia przyznania J. S. prawa pomocy była już przedmiotem kilkukrotnego rozpoznania przez tut. Sąd jak też i przez Naczelny Sąd Administracyjny, które nie znalazły podstaw do uczynienia zadość żądaniu skarżącego w tym zakresie (postanowienia WSA z 15.04.2009r. i 7.12.2009r. oraz postanowienia NSA z 15.09.2009r. i 22.01.2010r.). Z podanych przyczyn kolejnemu wnioskowi J. S. o prawo pomocy nie będzie nadany dalszy bieg.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 194 § 3 w zw. z art. 47 P.p.s.a. w związku z nieprzedłożeniem stosownej liczby odpisów zażalenia na kwestionowane postanowienie tut. Sądu z dnia 10 sierpnia 2010r.