Uzasadnienie
Sygn. I SA/Rz 991/15
Postanowieniem z dnia 28 października 2015 r. sygn. I SA/Rz 991/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie z dnia 13 października 2015 r., sygn. I SA/Rz 991/15 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy E.J. (dalej zwanej skarżącą). Odpis powyższego postanowienia wraz uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącej- adwokatowi B.O. Pełnomocnik ten pismem z dnia 18 listopada 2015 r. wniósł zażalenie na ww. postanowienie z dnia 28 października 2015r., jako podstawę prawną powołując art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu na którym pełnomocnik skarżącej oparł w niniejszej sprawie zażalenie obowiązywał do dnia 14 sierpnia 2015r. W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła bowiem w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r, poz. 685)., m.in. zmieniająca zasady rozpoznawania wniosków o przyznanie prawa pomocy. W przedmiotowej sprawie postępowanie sądowe zostało wszczęte skargą wniesioną w dniu 9 września 2015 r., dlatego zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej z dnia 9 kwietnia 2015 r. rozpatrywanie wniosku o przyznanie prawa pomocy mogło odbyć się jedynie na gruncie przepisów w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
Zatem zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (w katalogu tym znajduje się także postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy- art. 258 § 2 pkt 7), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W powyższych sprawach, zgodnie z art. 260 § 2 sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Zgodnie natomiast z art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sadu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia regulujące określone kwestie w pkt 1-10 tego paragrafu. Jednak ani art. 194 § 1 P.p.s.a. ani żaden inny przepis tej ustawy nie przyznaje stronie możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie sądu w spornej kwestii, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny jako orzekający w tym przedmiocie jest sądem drugiej instancji.
Konstatując, skoro ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy wydane na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sadowego, to zażalenie od takiego orzeczenia podlega odrzucenie jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia.