Uzasadnienie
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 13 października 2015 r., sygn. I SA/Rz 991/15, odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy.
W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym na urzędowym formularzu oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem, a źródło ich utrzymania stanowią pobierane przez nich świadczenia emerytalne w wysokości 1 500 zł miesięcznie i 1 200 zł miesięcznie brutto. Deklarując natomiast składniki pozostającego w ich dyspozycji majątku skarżąca wykazała środki pieniężne, papiery wartościowe o wartości 345 000 zł.
Referendarz sądowy odmawiając, postanowieniem z dnia 13 października 2015 r., przyznania skarżącej prawa pomocy stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia, że spełnia ona ustawowe przesłanki uzyskania tego rodzaju wsparcia, ponieważ dysponuje majątkiem o znacznej wartości, w którym koszty sądowe, zwolnienia od których się ona domaga, znajdują pełne i wielokrotne pokrycie. Zaznaczył przy tym, że dla oceny zasadności wniosku skarżącej bez znaczenia jest to, że będące w jej posiadaniu udziały nie przynoszą dywidendy, gdyż same w sobie przedstawiają określoną wartość ekonomiczną, co nie pozostaje bez wpływu na stan majątkowy skarżącej.
Skarżąca wniosła sprzeciw od w/w postanowienia, zarzucając mu naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.), poprzez uznanie, że nie przysługuje jej prawo pomocy.
W uzasadnieniu sprzeciwu zaznaczono, że spółka, której udziałami skarżąca dysponuje nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej, z uwagi na brak możliwości jej finansowania. Ograniczone wydają się też możliwości zbycia tych udziałów, w związku z tym fakt ich posiadania nie może dyskwalifikować wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Ponadto skarżąca zarzuciła, że zaskarżone postanowienie jest niewyczerpująco uzasadnione oraz błędnie, a wręcz krzywdząco, ocenia jej sytuację materialną i życiową.
W związku z powyższym skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyznanie jej prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Sprzeciw jest nieuzasadniony.
Skarżąca w niniejszej sprawie zarzuciła postanowieniu referendarza sądowego naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., poprzez niewłaściwe uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia oraz niewzięcie pod uwagę tego, że wartość posiadanych przez nią udziałów może być niewielka, z uwagi na fakt, że spółka nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej. Zarzuty te nie zasługują jednak na uwzględnienie, ponieważ, po pierwsze, motywy odmowy przyznania prawa pomocy zostały w uzasadnieniu orzeczenia przedstawione w sposób wyraźny i jednoznaczny (chodzi tu przede wszystkim o zgromadzony przez skarżącą majątek w postaci udziałów), a po drugie, podkreślany przez skarżącą fakt, nieprowadzenia przez spółkę działalności nie wpływa na to, że jako osoba prawna (spółka z o.o.) bez wątpienia dysponuje określonym majątkiem, przedstawiającym wymierną wartość ekonomiczną, którą w pewien sposób odzwierciedla wartość jej udziałów, opiewająca na kwotę 345 000 zł. Brak jest więc podstaw do przyjęcia, że wartość tych udziałów, co sugeruje skarżącą może wynosić nawet 0 zł, zwłaszcza, że w tym zakresie powołuje się ona nie na konkretne okoliczności, ale na hipotetyczne założenia, nieznajdujące jakichkolwiek podstaw.
W tej sytuacji wyciągnięcie przez referendarza sądowego wniosków, co do możliwości sfinansowania przez skarżącą kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w której wpis wynosi 1500 zł, nie budzi zastrzeżeń. Taką konstatację uzasadnia wykazywana wartość jej majątku, a także fakt, że wraz z mężem, z którym prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, dysponuje stałym dochodem, w postaci świadczeń emerytalnych, który wynosi miesięcznie ponad 2 700 zł. Już tylko wykazywane dochody, przy braku osób pozostających na utrzymaniu, w relacji do wartości wymaganego wpisu, nie pozwalają uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego siebie i rodziny.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art.260 § 1 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.