Uzasadnienie
Decyzją z 9 kwietnia 2026 r., nr SKO.PO-41/1418/572/2026, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania A. K., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kielce z 30 stycznia 2026 r., nr PNW-I.3120.1.0165-0275.2.2026, w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2026 r. w wysokości 517 zł.
W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Przedmiotem opodatkowania organ I instancji uczynił budynki mieszkalne o pow. 24 m² i 168 m² oraz grunty pozostałe o pow. 395 m². Decyzję, wydaną na podstawie art. 207 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (DZ.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.), dalej "o.p.", art. 1a – 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 707), dalej "u.p.o.l.", oraz uchwały Rady Miasta Kielce z dnia 29 sierpnia 2024 r., Nr V/105/2024, w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, skierował do A. K. i D. K. W odwołaniu decyzja została zakwestionowana w części dotyczącej ustalenia, że budynek położony przy ul. J. [...] jest posadowiony wyłącznie na działce nr [...]. Strona zarzuciła naruszenie art. 122 i art. 187 o.p., zasady prawdy obiektywnej. Zgodnie bowiem z kartoteką budynków budynek znajduje się na dwóch działkach, tj. nr [...] i [...].
Kolegium wyjaśniło, że stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1151), dalej "p.geod.kart." podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te obejmują m. in. rodzaj i powierzchnię gruntów. Ewidencja zawiera także dane wskazujące na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Dokonując ustaleń w sprawie organ jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Dane zawarte w ww. ewidencji gruntów i budynków mają bowiem walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 o.p., stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Także przepis art. 1 a ust. 3 u.p.o.l. wprost odwołuje się do ewidencji gruntów i budynków jako podstawy wymiaru podatków. W sprawie nie jest kwestionowane, że zgodnie z danymi ewidencji gruntów właścicielami działki o nr ewid. [...] położonej przy ul. J. [...] w Kielcach, sklasyfikowanej jako tereny mieszkaniowe B, o pow. 0, 0395 (tj. 395 m²) są A. K. i D. K. Z danych ewidencji wynika również, że przy ul. J. [...] znajduje się budynek mieszkalny nr [...] o pow. zabudowy 140 m² zlokalizowany na działkach [...] i [...].
Organ podatkowy I instancji dodatkowo uzyskał informację z Wydziału Geodezji Urzędu Miasta Kielce z 21 marca 2026 r., że budynek nr [...] położony jest na nieruchomości oznaczonej w obrębie [...] numerem działki [...] oraz w części na działce sąsiedniej numer [...]. Wbrew zarzutom odwołania ustalił zatem powyższą okoliczność w toku prowadzonego postępowania, co znalazło wyraz w treści uzasadnienia kwestionowanej decyzji.
Organ stwierdził, że podnoszona w odwołaniu okoliczność częściowego posadowienia budynku na działce sąsiedniej nie znosi obowiązku podatkowego autora odwołania. Budynek mieszkalny został ujawniony w księdze wieczystej nr [...], w której jako właściciele nieruchomości - działki nr [...], wskazani zostali A. K. i D. K., co wskazuje, że podatnik posiada cały budynek jako właściciel nieruchomości, niezależnie od faktycznego jego posadowienia względem granic działki. Pozostaje to spójne z danymi ewidencyjnymi i potwierdza, że budynek funkcjonuje jako jeden obiekt związany z tą nieruchomością. Organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania zmian w ewidencji. Postępowania mające na celu podważenie czy zmianę danych w ewidencji stanowią postępowania odrębne od podatkowych.
Kolegium znany jest z urzędu fakt podnoszenia przez A. K. zarzutów względem postępowania podziałowego. Jednakże kwestie związane z podziałem nieruchomości, nie mogą być przenoszone na grunt postępowania podatkowego.
W skardze do tut. Sądu A. K. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, stwierdzenia naruszenia prawa materialnego i procesowego oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił:
- I. rażące naruszenie art. 21 p.geod.kart. poprzez jego pozorne zastosowanie polegające na formalnym uznaniu związania danymi ewidencji gruntów i budynków przy jednoczesnym całkowitym pominięciu skutków prawnych wynikających z tych danych;
- II. rażące naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z ich oceną prawną, brak logicznego powiązania między ustaleniami a rozstrzygnięciem;
- III. naruszenie art. 194 o.p. poprzez odmowę nadania mocy dowodowej dokumentowi urzędowemu (EGiB) przy jednoczesnym deklaratywnym uznaniu jego wiążącego charakteru;
- IV. naruszenie art. 2 i art. 4 u.p.o.l. poprzez błędne określenie przedmiotu opodatkowania w sposób oderwany od rzeczywistego stanu faktycznego;
- V. naruszenie art. 121 § 1 o.p. poprzez wydanie rozstrzygnięcia wewnętrznie sprzecznego.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ jednocześnie uznaje, że budynek znajduje się na dwóch działkach i rozstrzyga sprawę tak, jakby znajdował się na jednej nieruchomości. Tymczasem niedopuszczalne jest przyjęcie, że częściowe posadowienie budynku na działce sąsiedniej nie ma znaczenia podatkowego. Organ powołuje się na księgę wieczystą dotyczącą działki nr [...] pomijając fakt, że budynek fizycznie znajduje się także na działce nr [...], a podstawą opodatkowania są dane z ewidencji, nie zaś wyłącznie wpisy w księdze wieczystej.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśniło, że ewidencja gruntów i budynków nie przewiduje "podziału budynku na części" przypisane do poszczególnych działek. W ewidencji jest to jeden obiekt, co zostało prawidłowo uwzględnione przy ustalaniu podstawy opodatkowania.
W piśmie procesowym z 2 czerwca 2026 r. skarżący w całości podtrzymał zarzuty i wnioski skargi. Wyjaśnił, że nie domaga się zmian w ewidencji, lecz wskazuje na brak spójności między ustaleniami wynikającymi z ewidencji, a treścią rozstrzygnięcia organów podatkowych.
Na rozprawie 29 lipca 2026 r. skarżący oświadczył, że domaga się, aby w decyzji było jasno określone, że jego budynek posadowiony jest na dwóch działkach. Wniósł o dopuszczenie dowodu z zaświadczenia prezydenta Miasta Kielce z 5 marca 2026 r. o posadowieniu opodatkowanego budynku. W decyzji organu I instancji jest odniesienie tylko do posadowienia budynku na działce nr [...], a winno być tez odnośnie działki nr [...]. Sąd postanowił przeprowadził dowód z przestawionego zaświadczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty;
- 2) budynki lub ich części;
- 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust.
- 3. Według art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. W niniejszej sprawie zastosowanie znalazły przepisy powołanej wyżej uchwały Rady Miasta Kielce z dnia 29 sierpnia 2024 r., Nr V/105/2024, w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.
W kontekście zawartej w skardze argumentacji istotne znaczenie ma art. 21 ust. 1 p.geod.kart., zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zagadnienie związania organów danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, było już przedmiotem wielu wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyraził w nich stanowisko, że dane wynikające z ewidencji - w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z 27 kwietnia 2009 r., sygn. II FPS 1/09). Wyjątki od tej zasady związane są z sytuacjami, gdy informacje zawarte w tej ewidencji są sprzeczne z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku, np. gdy możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej (por. uchwała NSA z 18 listopada 2013 r., sygn. II FPS 2/13).
W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny jest w istocie niesporny. Ani organ, ani skarżący nie kwestionuje, że budynek będący przedmiotem opodatkowania, tj. budynek mieszkalny nr ewid. [...] o powierzchni zabudowy 140 m² posadowiony jest na działce nr [...] i w części na działce nr [...]. Organ I instancji wyraźnie wskazał to w swojej decyzji z 30 stycznia 2026 r. Taki stan rzeczy wynika bowiem z ewidencji gruntów i budynków. Nie jest więc prawdą, jak stwierdził skarżący na rozprawie, że w decyzji organu I instancji jest odniesienie tylko do posadowienia budynku na działce nr [...].
Skarżący domagał się również nadania powyższej okoliczności bliżej nieokreślonego znaczenia podatkowego. W tym miejscu należy więc wyjaśnić, że jak wynika z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. grunty i budynki stanowią odrębny przedmiot opodatkowania. Poza sporem jest, że A. K. i D. K. są współwłaścicielami ww. budynku w całości. Budynek ten niewątpliwie jest związany z działką nr [...]. Organ trafnie wskazał, że ewidencja gruntów i budynków nie przewiduje "podziału budynku na części" przypisane do poszczególnych działek. W ewidencji jest to jeden obiekt i jako taki organ zasadnie uwzględnił go przy ustalaniu podstawy opodatkowania.
W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.