Uzasadnienie
1.1 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 571/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj., Dz. U. z 2016 roku, poz. 718) - dalej p.p.s.a., oddalił skargę Przedsiębiorstwa [...] A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. (obecnie: A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w S.), dalej: skarżąca, spółka, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 22 grudnia 2014 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 rok.
1.2 Przedstawiając stan sprawy Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Słupsku (dalej także: SKO), po rozpatrzeniu odwołania spółki, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 22 września 2014 r. określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2011 w kwocie 50 969 zł. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżąca w roku 2011 dzierżawiła od Agencji Nieruchomości Rolnych (dalej także: Agencja) na podstawie umów dzierżawy: nr [...] z 16 marca 1994r., nr [...] z 14 października 1997r., nr [...] z 5 marca 2000r., nr [...] z 16 marca 2001 r. szereg gruntów położonych na terenie gminy S., w obrębie G. i R. W związku z tym, wobec treści art.3 ust. 1 pkt 4 lit a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) – dalej: u.p.o.l. oraz art.3 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1381 ze zm.) – dalej: u.p.r. i art. 2 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (tj. Dz. U. z 2013 poz. 465 ze zm.) była w 2011 r. jako posiadacz zależny podatnikiem podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego.
Organ wskazał, ze spór dotyczy podatku od nieruchomości od oznaczonych w ewidencji gruntów jako "dr", a przy załatwieniu sprawy uwzględniono dane o rodzaju użytku gruntowego wynikające z ewidencji gruntów w roku 2011, stosownie do przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1285 – dalej: u.p.g.k.), uzupełnione o wskazane umowy dzierżawy (aneksy do nich). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt.4 lit. a) u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego. Zgodnie z art. 336 Kodeksu cywilnego – dalej: K.c., posiadaczem rzeczy jest zarówno posiadacz samoistny, jak i posiadacz zależny.
Wymienione w decyzji działki stanowią własność Skarbu Państwa a wykonawcą tego prawa jest Agencja Nieruchomości Rolnych. Spółka podpisując z nią umowy ich dzierżawy przyjęła na siebie wynikające z tego prawa i obowiązki. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 ust.1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu tym podatkiem nie podlegają, zgodnie z art. 2 ust.3 pkt. 4 u.p.o.l., grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Grunty zajęte pod pasy drogowe, inne niż drogi publiczne stanowią drogi wewnętrzne, do których nie ma zastosowania ten przepis. Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm. – dalej: u.d.p.), drogami publicznymi są drogi zaliczone na podstawie tej ustawy do jednej z wymienionych w niej kategorii dróg, z których może korzystać każdy, zgodnie z ich przeznaczeniem.
O zaliczeniu drogi do danej kategorii decyduje uchwała sejmiku województwa, rady powiatu lub rady gminy. Drogi dzierżawione w 2011 r. przez skarżącą od Agencji nie należą do żadnej z tych kategorii dróg, ani nie stanowiły dróg krajowych. Zdaniem organu bez wpływu na opodatkowanie dróg wewnętrznych pozostaje fakt, że korzystają z nich właściciele sąsiadujących nieruchomości i inne osoby, przez co służą one celowi publicznemu. Bez znaczenia pozostaje również fakt rolniczego użytkowania części działek. Zgodnie z art. 1 u.p.r., opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Dopiero, więc zmiana klasyfikacji tych działek lub wyłączenie z umów działek oznaczonych jako drogi będą stanowiły podstawę do zmiany wysokości zobowiązania podatkowego.
Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zaskarżyła decyzję SKO w części określającej wysokość tego zobowiązania ponad kwotę 959 zł, zarzucając naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 4 Iit. a) u.p.o.l. oraz art. 336, w zw. z art. 5, art. 56, art. 65, art. 83 i art. 693 § 1 i 2 K.c., jak również art. 2, art. 7, art. 32 ust.1 i 2 i art. 64 ust. 2, w zw. z art. 8 Konstytucji RP. Nadto zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. przez niezastosowanie oraz art. 21 ust.1 w zw. z art. 20 ust. 2 pkt 1 up.g.k., również w związku z preambułą, art. 2, art. 7, art. 32 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Podniosła też zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy art.121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 145 § 2, art. 178 § 1, art. 180 § 1, 2 i art. 187 § 1 oraz art. 234a Ordynacji podatkowej - dalej: Ord. pod. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 1.3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w wyroku oddalającym skargę podniósł, że podatnikiem podatku od nieruchomości są m.in. osoby prawne będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa (obecnie Agencja Nieruchomości Rolnych) lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem nieistotnym w rozpoznawanej sprawie (art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l.).
Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji posiadacza, zatem oceny czy skarżąca jest posiadaczem nieruchomości, należy dokonać na podstawie przepisów K.c. Zgodnie z art. 336 K.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie to rodzaj faktycznego władztwa nad rzeczą, na które składają się dwa elementy: fizyczny - corpus, polegający na władaniu rzeczą i psychiczny - animus, polegający na woli wykonywania władztwa dla siebie. Przepis ten rozróżnia posiadanie samoistne i zależne, a posiadanie zależne wywodzi się ze stosunku umownego między władającym a właścicielem lub posiadaczem samoistnym. Zdaniem Sądu w stanie faktycznym sprawy ustalono bezspornie, że skarżąca dzierżawiła sporne grunty na podstawie umowy zawartej z Agencją i jej posiadanie zależne wywodzi się zatem z zawartej umowy.
Wbrew twierdzeniem zawartym w uzasadnieniu skargi organy podatkowe trafnie przyjęły, że skarżąca jako posiadacz zależny nieruchomości w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 ust. 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Takie brzmienie tego przepisu obowiązuje od 1 stycznia 2007 r. i zostało wprowadzone ustawą z dnia 7 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 249, poz. 1828).
Sąd wskazał, że definiując pojęcie drogi publicznej zawarte w ustawie podatkowej należy się odwołać do regulacji dotyczącej dróg publicznych. Zgodnie z art. 1 u.d.p. drogami publicznymi są drogi zaliczone na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Drogi, z uwagi na funkcje dzielą się na drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne (art. 2 ust. 1 u.d.p.). Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, zaś drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu, województwa, powiatu lub gminy (art. 2 a). Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym, niezaliczone do innych kategorii dróg, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych (art. 7 ust. 1 u.d.p.).
Zaliczenie drogi do dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu (art. 7 ust. 2 u.d.p.). Drogi niezaliczone do kategorii dróg publicznych (w tym drogi dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych) są drogami wewnętrznymi a zarząd tymi drogami należy do zarządcy terenu, na którym droga jest położona, a w razie jego braku - do właściciela tego terenu (art. 8 ust. 1 i 2 u.d.p.). Zdaniem Sądu, ustalenia faktyczne, jakich winien był dokonać w tej sprawie organ podatkowy powinny zmierzać do wyjaśnienia, czy skarżąca należy do grupy podmiotów, jakim ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nadaje przymiot podatnika podatku od nieruchomości, czy posiadany przez nią grunt jest objęty opodatkowaniem tym podatkiem.
Sąd stanął na stanowisku, że wszystkie te okoliczności zostały przez organy podatkowe wyjaśnione w sposób wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalono, że skarżąca jest posiadaczem zależnym gruntów objętych podatkiem od nieruchomości, bowiem dzierżawi sporne grunty na podstawie umowy zawartej z Agencją. Jest zatem podatnikiem podatku od nieruchomości, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 4 lit a) u.p.o.l. Ustalono także, że grunty dzierżawione przez skarżącą nie należą do kategorii gruntów wymienionych w art. 2 ust. 3 pkt 4 tej ustawy. Zostały one wprawdzie w ewidencji gruntów i budynków zaklasyifikowane jako droga, ale nie należały one do kategorii dróg publicznych (w tym wypadku gminnych) w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, do której odwołuje się u.p.o.l. Co do tej części gruntów, które według spółki mają być wykorzystywane rolniczo, Sąd uznał, że słusznie ustalono, że w prowadzonej ewidencji gruntów nie zostały one zakwalifikowane jako grunty rolne.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, mają przy ustalaniu podatku od nieruchomości charakter wiążący dla organu podatkowego. Sąd uznał zatem, że w tak ustalonym stanie faktycznym organy podatkowe zasadnie przyjęły, że na skarżącej ciążył w 2011 r. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Za całkowicie nieuzasadnione uznał Sąd podniesione w skardze zarzuty dotyczące zaniechania dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W jego ocenie okoliczność, że z nieruchomości korzysta nieograniczony krąg użytkowników pozostają bowiem nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. O zaliczeniu drogi do kategorii dróg publicznych stanowią względy techniczne (spełnienie przez nią określonych parametrów technicznych) i spełnienie warunków formalnych (podjęcie stosownej uchwały przez radę gminy).
Kwestie te rozstrzygane są jednak w innym trybie a podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym i pobierany jest w zależności od powierzchni gruntów, bez względu na to, czy posiadany grunt jest rzeczywiście wykorzystywany przez posiadacza. W ocenie Sądu, również podnoszona przez skarżącą okoliczność przejęcia przez gminę dróg nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, albowiem do wskazanego przejęcia doszło w 2014 r., natomiast sprawa niniejsza dotyczy określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2011. Zdaniem Sądu ustalenie spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r. nie narusza zasady sprawiedliwości społecznej wynikającej z art. 2 Konstytucji RP, ani zasady równości wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP. Równość w prawie podatkowym oznacza nakaz równego traktowania wszystkich podmiotów wyróżniających się daną cechą istotną. Podatnicy winni więc być potraktowani równo, gdy wyróżniają się jednakową sytuacją faktyczną.
Podatnikami podatku od nieruchomości są wszystkie podmioty będące posiadaczami nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, jeżeli ich posiadanie wynika z umowy zawartej z Agencją. A zatem podmioty znajdujące się w tej samej sytuacji faktycznej podlegają obciążeniom podatkowym na tych samych zasadach. Skoro podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym, to wszyscy podatnicy będący w posiadaniu nieruchomości o określonej w ustawie kategorii powinni być jednakowo opodatkowani, posiadanie majątku jest bowiem cechą istotną tego podatku. Za bezzasadne uznał także Sąd zarzuty naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 145 § 2, art. 178, art. 180 § 1, oraz 187 § 1 Ord. pod. w zw. z art. 234 a Ord. pod.
W ocenie Sądu organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Brak także przesłanek, które pozwalałyby na przyjęcie, iż czynności w postępowaniu zostały przeprowadzone w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych. Dokonano rzetelnej analizy okoliczności sprawy, a ocena zgromadzonych dowodów, znajdująca odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (stosownie do wymogu art. 124 i art. 210 § 4 Ord. pod.), nie narusza granic swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 Ord. pod. i zasługuje na akceptację.
Również uzasadnienie decyzji zawiera wszystkie wymagane elementy, wyjaśniając prawidłowo i wyczerpująco podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia – zgodnie z art. 235 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ord. pod. 2.1 Skarżąca spółka w skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 3 § 2 pkt 1 i art.134 § 1 oraz art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej: p.u.s.a.), przez niezastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności przez niedostateczną, kontrolę i ocenę zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 22.12.2014r. w zakresie jej zgodności z prawem, w tym zwłaszcza z art. 121 § 1 i art. 122, art.187 § 1 Ord. pod. oraz art. 5, art. 58 § 1, art. 336 i art. 3531 K.c., art.3 ust.1 pkt 4 u.p.o.l., art. 20 ust. 2 pkt 1 i art.21 ust.1 u.p.g.k., art. 7 ust.1 pkt 52 ustawy o samorządzie gminnym (dalej: u.s.g.), jak również art. 2, art.7, art. 32 i art. 45 ust.1 Konstytucji RP, w zakresie: a) obowiązku dokładnego wyjaśnienia i ustalenia oraz rozważenia przez organy administracji stanu faktycznego sprawy, jak również zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokonania właściwego zastosowania i wykładni prawa materialnego w sprawie, tj.: - czy w sytuacji gdy większość powierzchni dróg, których dotyczy sporny podatek od nieruchomości stanowią ujawnione w atlasach samochodowych konieczne drogi dojazdowe do miejscowości G. (S.) z sąsiednich miejscowości: G., Z., P. i S., stanowiące działki nr [...] w obrębie G. o łącznej powierzchni 74.100 m2, czyli 7,41 ha, łączące nieruchomości i domy mieszkalne (oraz mieszkańców) w tej miejscowości z siecią dróg publicznych, Skarżąca sprawowała i mogła sprawować, w tym zgodnie z ich właściwościami i przeznaczeniem oraz społeczno-gospodarczym, przeznaczeniem prawa i zasadami współżycia społecznego, stosownie do art.5, art.56, art.58 § 1, art. 65 i art. 3531 w zw. z art.336 K.c. i art.3 ust.1 pkt 4 lit.a) u.p.o.l. faktyczne władztwo nad tymi i innymi podobnymi drogami, a zatem być przez to ich posiadaczem i zarazem płatnikiem podatku od nieruchomości w ich zakresie; - czy drogi, o których mowa, które pomimo wieloletnich starań i wniosków skarżącej oraz Agencji Nieruchomości Rolnych co najmniej od 2006 r., przejęte zostały przez Gminę S., w celu realizacji zadań własnych Gminy S. stosownie do art.7 ust.1 pkt 2 u.s.g. dopiero w 2014 r., nie powinny były być wcześniej przejęte do zasobu nieruchomości Gminy S. oraz czy opieszałe i nienależyte wykonanie ze zwłoką przedmiotowych zadań gminy, a zwłaszcza obowiązku przejęcia dróg od Agencji Nieruchomości Rolnych przez organy Gminy S., w tym organ podatkowy (wykonawczy) w celach fiskalnych i pobierania podatku od służących użytkowi mieszkańców dróg (nie czyniące bynajmniej z skarżącej sprawującego faktyczne władztwo nad drogami ich posiadacza), nie było naruszającym również normy Konstytucji RP działaniem podważającym zaufanie do organu podatkowego, co powinien był dostrzec zarówno organ administracji publicznej II instancji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny; - czy w sytuacji, gdy jak okazało się również skarżąca nie została wpisana do ewidencji gruntów jako posiadacz ujawnionych w atlasach i objętych zaskarżoną decyzją o wymiarze podatku dróg, przez co nie mogła spowodować ujawnienia w tej ewidencji zmiany rodzaju użytku gruntowego niektórych zaoranych jeszcze przed 2007r. dróg i użytkowanych od tego czasu rolniczo gruntów, konsekwentne stosowanie art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 21 ust.1 u.p.g.k. nie powinno prowadzić również do ustalenia, że skarżąca nie jest i nie może być uznana posiadaczem i podatnikiem w zakresie przedmiotowych przeznaczonych do użytku publicznego dróg; b) prawidłowego dostrzeżenia i kwalifikacji podnoszonych przez skarżącą zarzutów oraz dostrzeżenia i oceny, które z istotnych okoliczności sprawy są między uczestniczącymi w postępowaniu przed Sądem stronami sporne lub bezsporne, w tym przez: - zakwalifikowanie na str.1 i 2 uzasadnienia wyroku zarzutu skarżącej, iż służące realizacji wskazanych zadań Gminy S. nieruchomości drogowe objęte zaskarżoną decyzją, nie mogą być przedmiotem władztwa i posiadania Skarżącej, jako zarzutu, iż nieruchomości te, w tym: " działki w obrębie G.: nr [...] czyli 4 działki o powierzchni 74100m² są drogami publicznymi zaznaczonymi w atlasach samochodowych jako drogi łączące miejscowość G. F. bezpośrednio z miejscowościami sąsiednimi...", chociaż skarżąca nigdy nie twierdziła, że drogi te zostały zaliczone do kategorii dróg publicznych (stosownie do przepisów ustawy o drogach publicznych), a jedynie, że ze względu na swoje właściwości, charakter i przeznaczenie (w tym jako drogi konieczne do miejscowości G.F.,), są przedmiotem użytku publicznego i nawet nie mogą być przedmiotem faktycznego władztwa, a zatem i posiadania skarżącej: - uznanie na str.10 i 11 uzasadnienia wyroku za bezsporne istotnych okoliczności sprawy, które jak najbardziej są w sprawie między stronami, tj. skarżącą i organami podatkowymi, sporne, tj. że: " W ocenie Sądu... ustalono bezspornie, że skarżąca dzierżawiła sporne grunty...
Jej posiadanie zależne wywodzi się zatem z zawartej umowy... Wbrew twierdzeniem... skargi... Skarżąca jako posiadacz zależny w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego jest podatnikiem...", pomimo że skarżąca podnosiła, że nieustalenie czynszu za drogi i niepobieranie z nich pożytków nie pozwalają na ustalenie w ich zakresie stosunku dzierżawy i "Ustalono bowiem w sposób bezsporny, że Skarżąca jest posiadaczem zależnym gruntów objętych podatkiem..." w sytuacji, gdy wcześniej na str. 9 i 10 uzasadnienia wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny sam trafnie przyznaje (dokonując zarazem prawidłowej wykładni posiadania i prawa materialnego w tym zakresie), że:" posiadanie to rodzaj faktycznego władztwa nad rzeczą, na które składają się dwa elementy: fizyczny - korpus, polegający na władaniu rzeczą i psychiczny - animus. polegający na woli wykonywania władztwa dla siebie", które w niniejszej sprawie nie wystąpiły, gdyż skarżąca ani nie miała takiego faktycznego władztwa nad przedmiotowymi drogami, którego zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, tj. zapewnienia mieszkańcom i właścicielom nieruchomości miejscowości G.F. dróg dojazdowych do tej miejscowości i ich nieruchomości, w tym mieszkalnych, co było i jest, zgodnie z art. 7 ust.1 pkt 2 u.s.g., zadaniem Gminy S., której organem wykonawczym jest obowiązany do wykonywania (stosowanie do art. 30 ust.1 u.s.g.) Wójt Gminy, a nawet sprawować nie mogła, ani też woli takiego władztwa nie miała domagając się konsekwentnie (aż do zrealizowanego wreszcie w 2014 r. skutku) przejęcia owych dróg od Agencji Nieruchomości Rolnych do zasobu nieruchomości gminnych;
2) naruszenie prawa materialnego, w tym: a) art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l.oraz art. 336, w zw. z art. 5, art. 56, art. 58 § 1, art. 65 § 1, art. 353¹ i art.693 § 1 K.c. i art. 3 ust.1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l., przez niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie, tj. pomimo dokonania prawidłowej wykładni przez dostrzeżenie warunków zaistnienia sprawowania faktycznego władztwa i woli posiadania, jako przesłanek posiadania), niezastosowanie jednak art.336 K.c i niezastosowanie art. 2 ust. 2 (według którego nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości użytki rolne, czyli drogi zaorane) i niewłaściwe zastosowanie (uznanie za znajdujący zastosowanie w stanie faktycznym sprawy) art. 3 ust.1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l., ewentualnie też błędną jego wykładnię; b) art.21 ust.1 w zw. z art.20 ust.2 pkt 1 u.p.g.k., w zakresie którego Sąd dokonał na str.11 uzasadnienia wyroku trafnej wykładni tego przepisu, że:"dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, mają przy ustalaniu podatku od nieruchomości charakter wiążący dla organu podatkowego", przez niezastosowanie tego przepisu i obciążenie lub uznanie za zasadne obciążenie skarżącej podatkiem od stanowiących drogi nieruchomości, pomimo, że Skarżąca nie sprawując i nie mogąc sprawować nad nimi faktycznego władztwa, nie była wpisana do ewidencji gruntów w charakterze ich domów posiadacza; c) art. 2, art. 7, art. 32 ust.1 i 2, art. 45 ust.1, art. 64 ust. 2 i art. 166 ust.1 w zw. z art. 8 ust.1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art.6 ust.1, art. 7 ust.1 pkt 2 i art. 30 ust.1 u.s.g., w zw. z art.121 § 1 Ord. pod., przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj., niezastosowanie i przyjęcie że obciążenie Skarżącej podatkiem od tych dróg, które w celu wykonania swoich obowiązkowych ustawowych zadań, o których mowa w art. 6 ust.1, art. 7 ust.1 pkt 2 i art.30 ust.1 u.s.g., w zakresie zapewnienia swoim mieszkańcom, w tym miejscowości G.F. do ich mieszkań i nieruchomości, dróg o znaczeniu lokalnym, obowiązana była przejąć od Agencji Nieruchomości Rolnych Gmina S. i jej organ podatkowy, co w celu jak najdłuższego obciążania skarżącej podatkiem od nieruchomości od tych dróg (lub osiągnięcia przez Gminę S., innych też korzyści) nastąpiło dopiero w 2014 r., nie narusza podstawowych zasad demokratycznego państwa prawnego, określonych w wskazywanych przepisach Konstytucji, ani też zasady postępowania organów administracji i władzy publicznej, w tym organów podatkowych w sposób budzący zaufanie do tych organów. Przy tak sformułowanych zarzutach spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. 2.2 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1 Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tego względu nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., co oznacza związanie granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest szczególnym i sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Należy w niej przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem a zatem wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który, zdaniem wnoszącego skargę, został naruszony przez sąd pierwszej instancji oraz formę lub charakter tego naruszenia. Naruszenie prawa materialnego może polegać na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Naruszenie zaś przepisów postępowania stanowi podstawę kasacyjną jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Koniecznym elementem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest także uzasadnienie podstaw kasacyjnych, które polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę. Naczelny Sąd Administracyjny związany bowiem zarzutami skargi kasacyjnej, nie może zastępować strony i precyzować, czy konkretyzować zarzutów skargi, bądź też ich uzasadnienia (por. np. wyroki NSA: z 19 lutego 2009 r., II FSK 97/08; z 10 czerwca 2009 r., II FSK 241/08; z 8 kwietnia 2009 r., II FSK 1951/07; z 3 listopada 2010 r. I FSK 1663/09; z 26 października 2010 r., II OSK 1667/09 oraz z 10 grudnia 2010 r., II FSK 1387/09 i II FSK 1389/09, wszystkie cyt. orzeczenia dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W skardze kasacyjnej postawiono zarzuty oparte na obu podstawach kasacyjnych. W takiej zaś sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny powinien się w pierwszej kolejności odnieść do zarzutów procesowych, a dopiero po stwierdzeniu, czy podstawa faktyczna wyroku była prawidłowa, ocenić zarzuty naruszenia prawa materialnego. Przechodząc zatem do zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy zauważyć, że w ramach tego zarzutu przypisano Sądowi pierwszej instancji uchybienie przepisom art. 3 § 2 pkt 1 i art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. przez niedostateczną kontrolę i ocenę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z przepisami z art. 121 § 1, art. 122 i art.187 § 1 Ord. pod. oraz art. 5, art. 58 § 1, art. 336 i art. 3531 K.c., a nadto art.3 ust.1 pkt 4 u.p.o.l., art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 21 ust.1 u.p.g.k., art. 7 ust.1 pkt 52 u.s.g., jak również art. 2, art.7, art. 32 i art. 45 ust.1 Konstytucji RP. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest pozbawiony podstaw. Przywołany w nim art. 1 p.u.s.a. określa zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (§ 1) oraz kryteria kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne (§ 2). Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, a więc polega na zbadaniu czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując tej kontroli (art. 3 § 1 p.p.s.a) sąd stosuje środki przewidziane w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje min. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (por. także: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Lex. 5 Wydanie, str. 22 – 26, 426 – 428; uchwała pełnego składu NSA z 26.10.2009 r., I OPS 10/09). Do naruszenia tych przepisów może zatem dojść wówczas, gdy sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej rozumianej jako obowiązek badania w pełnym zakresie zgodności z prawem zaskarżonego aktu, zastosował w ramach kontroli środki nieprzewidziane w ustawie bądź orzekł bez uwzględnienia materiału zgromadzonego w aktach sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, podobnie jak nie doszło do naruszenia art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wywiązał się bowiem w sposób prawidłowy z zakreślonych wyżej obowiązków w zakresie kontroli legalności kwestionowanej decyzji, w granicach wskazanych w art. 134 § 1 p.p.s.a., dokonując wnikliwej oceny prawidłowości i kompletności przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania oraz zastosowania prawa materialnego. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszelkie wymogi wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. i sporządzone zostało w sposób umożliwiający dokonanie jego pełnej kontroli instancyjnej. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej w szczegółowych i wyczerpujących rozważaniach Sąd odniósł się do wszystkich istotnych aspektów sprawy, w tym do prawidłowości oceny zgromadzonego materiału, jak również do podnoszonych przez skarżącą spółkę okoliczności, także tych wskazanych w zarzucie. Sąd uzasadnił w przekonujący sposób, że organy podatkowe nie naruszyły zasad wynikających z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 123 § 1, art. 145 § 2, art. 178, art. 180 § 1, oraz 187 § 1 Ord. pod. w zw. z art. 234 a, art. 191 i art. 210 § 4 Ord. pod. i podjęły niezbędne działania dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji stan faktyczny ustalony został prawidłowo. W podobny sposób Sąd wykazał, że kwestionowana decyzja nie narusza konstytucyjnych zasad sprawiedliwości społecznej i równości wynikających z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Sam fakt, że nie dopatrzył się przypisywanego przez spółkę organom podatkowym naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego oraz, że podzielił kwestionowane przez skarżącą ustalenia faktyczne nie oznacza, że dopuścił się naruszenia wskazanych w zarzucie przepisów. Zarzut skargi kasacyjnej w istocie stanowi polemikę ze stanowiskiem prezentowanym przez Sąd, ale go skutecznie nie podważa. Należy przy tym przypomnieć, że przedmiotem sprawy było określenie skarżącej wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2011. Istota sporu sprowadza się natomiast do kwestii czy skarżąca była posiadaczem w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych spornych działek stanowiących drogi, oznaczonych w ewidencji gruntów symbolem "dr" a w związku z tym, czy jest podatnikiem tego podatku. Drugą kwestia sporną jest to, czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają te drogi, które zostały zaorane i są użytkowane rolniczo. Skarżąca utrzymywała, że drogi te stanowią drogi dojazdowe do okolicznych miejscowości (ujawnione w atlasach samochodowych) i korzystają z nich mieszkańcy tych miejscowości w związku z czym nie sprawowała i nie mogła sprawować faktycznego władztwa nad nimi, a w konsekwencji nie była ich posiadaczem i co za tym idzie podatnikiem podatku od nieruchomości. Skarżąca nie miała również woli ich posiadania. Nadto część dróg została zaorana i jest wykorzystywana na cele rolnicze, co w jej ocenie oznacza, że nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organy podatkowe dla poparcia prezentowanego przez siebie, odmiennego stanowiska odwoływały się z kolei do treści umów dzierżawy zawartych przez spółkę z Agencją Nieruchomości Rolnych (aneksów do nich) oraz danych w zakresie przeznaczenia i funkcji przedmiotowych nieruchomości wynikających z ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym należy przypomnieć, że stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. (w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie) podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej będące posiadaczami nieruchomości lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości. Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. opodatkowaniu tym podatkiem nie podlegają również grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane na nich budowle – z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, co nie jest przez skarżącą spółkę kwestionowane, sporne drogi w 2011 r. nie należały do żadnej z kategorii dróg publicznych w rozumieniu art. 1 i art. 2 ust. 1 u.d.p., także dróg gminnych. W analizowanym przypadku nie znajdowała zatem zastosowania regulacja z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Trafnie przy tym Sąd zauważył, że ustalenia faktyczne jakie organy podatkowe miały obowiązek poczynić w sprawie powinny zmierzać do wyjaśnienia, czy skarżąca należy do grupy podmiotów, jakim ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nadaje przymiot podatnika podatku od nieruchomości, tj. czy jest posiadaczem gruntów w rozumieniu jej przepisów a nadto, czy posiadany przez nią grunt jest objęty opodatkowaniem tym podatkiem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że ustalenia organów podatkowych w tym zakresie są prawidłowe oraz wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie ulega wątpliwości, że sporne nieruchomości stanowią własność Skarbu Państwa. Bezsporne jest także to, że w 2011 r. spółka dzierżawiła je na podstawie umowy zawartej z Agencją Nieruchomości Rolnych. Ustawa podatkowa nie zawiera definicji posiadania na użytek podatku od nieruchomości, co oznacza konieczność sięgnięcia do regulacji prawa cywilnego, na co zwrócił uwagę zarówno Sąd, jak i organy podatkowe oraz skarżąca. Zgodnie z art. 336 K.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie jest faktycznym władztwem nad rzeczą, obejmującym dwa elementy: fizyczny, polegający na władaniu rzeczą (corpus) i psychiczny, polegający na woli wykonywania władztwa dla siebie (animus). Przepisy K.c. rozróżniają, więc posiadanie samoistne od zależnego, a posiadanie zależne wywodzi się ze stosunku umownego między władającym a właścicielem lub posiadaczem samoistnym. W świetle okoliczności sprawy prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał za organami podatkowymi, że skarżąca na podstawie stosunku umownego, jako dzierżawca, jest posiadaczem zależnym spornych nieruchomości. Nie sposób bowiem uznać, jak to wywiedziono w skardze kasacyjnej, że skarżąca nie miała woli ich posiadania skoro wydzierżawiła je na podstawie swobodnie ukształtowanej umowy, zgodnie ze swoją wolą (art. 353¹ K.c.). Jeżeli zatem utraciła wolę ich posiadania, czy też miała trudności z wykonywaniem faktycznego władztwa, istniała możliwość zmiany zakresu stosunku umownego. Z akt sprawy wynika przy tym, że takie zmiany umowy (aneksy) pomiędzy jej stronami w innym zakresie miały miejsce. Należy także stwierdzić, że wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej możliwość korzystania i korzystanie ze spornych dróg przez mieszkańców okolicznych nieruchomości nie oznacza pozbawienia skarżącej, jako dzierżawcy, faktycznego władztwa nad nimi, jak to trafnie skonstatował Sąd pierwszej instancji. Trafności tego wniosku nie podważa przy tym, podnoszona przez spółkę, okoliczność ujęcia tych dróg w atlasach samochodowych. Prawidłowo zatem przyjął, że w analizowanym przypadku wypełnione zostały oba elementy posiadania (corpus i animus). Bez znaczenia dla prawidłowości tych ustaleń faktycznych odnośnie roku 2011 pozostają natomiast eksponowane przez skarżącą zabiegi o przejęcie przez Gminę spornych dróg do zasobów dróg gminnych, celem realizacji jej zadań własnych, oraz ostateczne ich przejęcie (według twierdzeń skarżącej) w 2014 r. W skardze kasacyjnej prawidłowości tych ustaleń faktycznych, pomimo polemiki z nimi, skutecznie nie podważono. Oznacza to, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania jest pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. W świetle powyższych rozważań, wobec prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zamierzonego skutku nie mógł przynieść także zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego. Skoro z ustaleń tych wynika, że spółka w 2011 r. była posiadaczem spornych działek w rozumieniu art. 336 K.c., a tym samym w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, to zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że była ona podatnikiem podatku od nieruchomości. Z tego względu nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia tegoż przepisu. Jak wskazano wyżej grunty te, oznaczone w ewidencji gruntów symbolem "dr", stanowią drogi niezaliczone do kategorii dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych, a zatem nie podlegają wyłączeniu od opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Pozbawiony podstaw jest także analizowany zarzut w zakresie przypisującym Sądowi naruszenie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. przez zaakceptowanie opodatkowania podatkiem od nieruchomości tych dróg, które według twierdzeń skarżącej zostały zorane, a przez to jej zdaniem stały się użytkami rolnymi. Poza sporem pozostaje okoliczność, że działki te w analizowanym roku podatkowym w ewidencji gruntów figurowały jako drogi (o symbolu "dr") a nie jako użytki rolne. Należy w związku z tym przypomnieć, że stosownie do treści art. 21 ust. 1 u.p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w tej ewidencji mają zatem moc wiążącą dla wymiaru podatku od nieruchomości. Stosownie do przywołanej regulacji, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. min. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu, dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Jednakże, na co zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, bez potrzeby zmiany samej ewidencji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że z uwagi na kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, zawarte w niej dane można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy. Drugą kategorię stanowią natomiast dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 Ord. pod.). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. W drugiej grupie znajdą się np. dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (por. wskazana uchwała II FPS 2/13) Do tej grupy należy zaliczyć także dane dotyczące własności nieruchomości, użytkowania wieczystego, czy osoby władającego nieruchomością Ewidencja gruntów nie może przesądzać o tych elementach, co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości (por. wyroki NSA z 23 lipca 2015 r., II FSK 1577/13; z 18 lutego 2016 r., II FSK 3839/13 oraz z 4 marca 2016 r., II FSK 3935/13). W rozpoznawanej sprawie dane dotyczące przeznaczenia - klasyfikacji gruntu jako drogi (o symbolu "dr") bezwzględnie wiązały organy podatkowe i nie było możliwe przeprowadzenie w tym zakresie dowodu przeciwko wypisowi z rejestru gruntów. Dopóki bowiem ewidencja w tym zakresie nie została zmieniona we właściwym postępowaniu administracyjnym dane te nie mogły zostać samodzielnie skorygowane przez organy w toku postępowania podatkowego. Uwzględniając wskazany wyżej zakres mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków nie sposób także podzielić prezentowanego przez spółkę poglądu, że uznanie jej za podatnika podatku od nieruchomości od tych gruntów pozostaje w sprzeczności z treścią art. 21 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 2 pkt 1 u.p.g.k., ponieważ nie figurowała w ewidencji gruntów jako ich posiadacz. Ze zgromadzonych w aktach podatkowych wypisów z rejestru gruntów istotnie nie wynika aby skarżąca została wykazana w niej jako ich dzierżawca. Okoliczność, że skarżąca była w 2011 r. dzierżawcą przedmiotowych gruntów, a tym samym jak wykazano wyżej podatnikiem podatku od nieruchomości od nich, w sposób bezsporny wynika natomiast z przywołanych przez organ podatkowy umów dzierżawy zawartych przez nią z Agencją. Skoro organy podatkowe działały w granicach prawa i jak wskazano wyżej Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że nie dopuściły się zarzucanego im naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania to bezzasadny jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji zasad konstytucyjnych wynikających z treści art. 2, art. 7, art. 32 ust.1 i 2, art. 45 ust.1, art. 64 ust. 2 i art. 166 ust.1 w zw. z art. 8 ust.1 i 2 Konstytucji RP co powiązane zostało przez skarżącą z naruszeniem art.6 ust.1, art. 7 ust.1 pkt 2 i art. 30 ust.1 u.s.g. oraz art.121 § 1 Ord. pod. Sąd ten w swoich rozważaniach szczegółowo wykazał przy tym, że w sprawie nie doszło do naruszenia przywoływanych przez skarżącą zasad konstytucyjnych. Należy także zauważyć, że uchybienie to wywiedziono w zarzucie z nienależytego, w ocenie skarżącej, wypełniania przez Gminę S. ustawowych obowiązków w zakresie zapewnienia mieszkańcom okolicznych miejscowości właściwej sieci dróg lokalnych. Kwestia ta, podobnie jak i ewentualne postępowanie w przedmiocie zmiany zapisów ewidencji gruntów, pozostają jednak poza granicami niniejszej sprawy, której przedmiotem jest określenie skarżącej spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r. Z tych wszystkich względów sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego jest pozbawiony podstaw. 3.2 Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).