Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lipca 2016 roku, sygn. akt II FSK 3603/15, w punkcie 1 oddalił skargę kasacyjną P. sp. z o.o. z siedzibą w S. (obecnie: A. sp. z o.o. z siedzibą w S.) - dalej: skarżąca spółka, od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 czerwca 2015 roku, sygn. akt I SA/Gd 571/15, w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 22 grudnia 2014 roku, w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 rok, oraz w punkcie 2 zasądził od A. sp. z o.o. w S. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Pismem z dnia 19 października 2016 roku skarżąca spółka wniosła zażalenie na zawarte w punkcie 2 powyższego wyroku postanowienie o kosztach postępowania oraz na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt II FSK 3603/15, oddalające wniosek skarżącej spółki o sprostowanie zawartego w punkcie 2 powyższego wyroku orzeczenia o kosztach.
Spółka postanowieniom tym zarzuciła naruszenie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz w związku z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t., Dz. U. z 2013 r., poz. 490) – dalej: rozporządzenie w związku z art. 204 i art. 205 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, Nr 153, poz. 1270 ze zm.,) - dalej p.p.s.a., oraz art. 7 Konstytucji RP, a także art. 134 § 1 w związku z art. 193 i art. 207 § 2 p.p.s.a. oraz art. 2, art. 7 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Spółka wniosła o uchylenie albo zmianę lub sprostowanie zaskarżonego orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego i nieobciążanie skarżącej takimi nieznajdującymi uzasadnienia w przepisach odrębnych kosztami bądź ograniczenie ich do kwoty 120 złotych, ewentualnie 600 złotych (albo 1200 złotych lub co najwyżej 1800 złotych).
Pismem z dnia 21 października 2016 roku skarżąca uzupełniła wskazane powyżej zażalenie i wskazała, że zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie kosztów postępowania jest dopuszczalne na podstawie art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w pkt 2 wyroku z dnia 14 lipca 2016 r., (a nie jak błędnie w zażaleniu podniesiono "z dnia 14.9.2016r."), sygn. akt II FSK 3603/15 w przedmiocie kosztów postępowania sądowego, jak również na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt II FSK 3603/15, jest bezprzedmiotowe oraz niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności zaznaczyć wypada, że skarżąca spółka domaga się uchylenia albo zmiany lub sprostowania zaskarżonego orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego poprzez ograniczenie ich do kwoty co najwyżej 1800 złotych, podczas gdy Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lipca 2016 roku, sygn. akt II FSK 3603/15, w punkcie 2 zasądził zwrot kosztów postępowania właśnie w kwocie 1800 złotych.
Niezależnie od powyższego podnieść należy, że zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie jest obok skargi kasacyjnej środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i przysługuje od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto od postanowień wymienionych w tym przepisie. Z kolei z treści art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Wbrew stanowisku skarżącej spółki Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu, który dopuszczałby możliwość rozpoznawania skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stają się prawomocne z chwilą ich wydania.
Nie można stosując wykładnię systemową, zasadnie wywodzić, iż w art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a., mimo braku takiego wskazania, również jest mowa o postanowieniach wydanych w przedmiocie zwrotu kosztów przez Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej. Wręcz przeciwnie przepis odnosi się do sytuacji, gdy nie wniesiono skargi kasacyjnej. Dopuszczalność wniesienia określonego środka zaskarżenia powinna wynikać jednoznacznie z brzmienia przepisu, gdyż tylko takie ujęcie gwarantuje realizację zasady pewności co do prawa oraz rzetelności postępowania. Ze względu bowiem na enumerację pozytywną orzeczeń, od których przysługuje zażalenie, nie ma podstaw do sięgania w tym zakresie do innych regulacji (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, s. 526); (por. postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2016 roku, II FSK 3318/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Pomijając okoliczność, że skarżąca spółka jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że wyrok z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 3603/15, został doręczony skarżącej spółce wraz z pouczeniem, iż jest on ostateczny i nie podlega zaskarżeniu. Analogiczna sytuacja miała miejsce w przypadku doręczenia odpisu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2016 roku, sygn. akt II FSK 3603/15. Na marginesie dodać również wypada, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 15 listopada 2016 roku, sygn. akt SK 46/15 orzekł, że art. 194 § 1 w związku z art. 15 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości zaskarżenia orzeczenia o kosztach postępowania wydanego po raz pierwszy przez Naczelny Sąd Administracyjny, jest zgodny z art. 78 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 i § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.