Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 23 października 2025 r., nr KOA/4089/Ar/25 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie powoływane dalej jako: "Kolegium", "Organ", "SKO" po rozpatrzeniu zażalenia M.J. i W. J. na postanowienie Burmistrza Gminy [...] z [...] sierpnia 2025 r., nr [...] zawieszające postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie części działki nr ew. [...] obr. [...], gm. [...] na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku, do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572) powoływanej dalej jako: "Kpa" uchyliło zaskarżone postanowienie organu I instancji.
Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco:
W dniu 12.06.2025 r. W.J. złożył wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie części działki nr ew. [...] obr. [...], gm. [...].
Burmistrz Gminy [...] postanowieniem z [...]sierpnia 2025 r., nr [...] zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, na okres 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku. W uzasadnieniu ww. postanowienia wskazał, iż zgłoszona wnioskiem inwestycja planowana jest na terenie, dla którego sporządzany jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru sołectwa [...] i sołectwa [...]. Wskazano, że planowana inwestycja jest sprzeczna z przeznaczeniem terenu w projekcie planu, gdyż teren inwestycji przeznaczony jest pod tereny rolnicze wyłączone z zabudowy.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli M.J. i W.J. Wskazali, że zawieszenie postępowania jest nieuzasadnione, gdyż miejscowy plan i tak nie ma szans na uchwalenie.
Rozpoznając zażalenie Kolegium wskazało, że przepis art. 62 ust. 1 ustawy z 27 marca 2023 r. (Dz. U. 2024 r., poz. 1130 ze zm.) o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powoływanej, dalej "u.p.z.p.", będący materialnoprawną podstawą zawieszenia przedmiotowego postępowania stanowi, iż postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Z brzmienia tego przepisu, a w szczególności z użytego powyżej zwrotu "można" wynika, że orzekanie w przedmiocie zawieszenia postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy następuje w ramach tzw. uznania administracyjnego. Nie oznacza to jednak, że organ administracji może podejmować decyzję w sposób całkowicie dowolny, jest bowiem związany przepisami procedury administracyjnej, w tym art. 7 i 77 § 1 k.p.a., jak również przepisami u.p.z.p., w tym art. 6 ust. 2.
Po dokładnej analizie Kolegium stwierdziło, że organ I instancji wykazał, iż zaistniała bezwzględna konieczność zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie.
Kolegium podniosło, że wniosek nie spełnia wymagań. We wniosku wskazano jako teren inwestycji części działki nr ew. [...] obr. [...] (z oznaczeniem terenu inwestycji na mapie). Takie oznaczenie terenu we wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest niedopuszczalne.
Kolegium wskazało, że podstawową zasadą, jaka rządzi postępowaniem w sprawie ustalania warunków zabudowy jest zasada ustalania warunków zabudowy w odniesieniu do działki objętej wnioskiem rozumianej jako całość, nie zaś jedynie tej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana. Celem postępowania jest bowiem ocena, czy dana działka może zostać zabudowa w sposób odpowiadający zamierzeniom inwestora.
Kolegium zauważyło, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie wykluczono wyjątkowych stanów faktyczno-prawnych, w których dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej (i stąd możliwość ewentualnego zaznaczenia części działek we wniosku). Dotyczy to np. sytuacji, gdy część działki objęta jest planem miejscowym, a część nie jest objęta planem miejscowym. W takim przypadku przyjmuje się, że dla tej części nieruchomości, która nie jest objęta miejscowym planem może być wydana decyzja o warunkach zabudowy. Jednakże nie stanowi to reguły, lecz dotyczy jedynie sytuacji wyjątkowych.
Zdaniem Kolegium, Organ I instancji powinien wezwać inwestora do modyfikacji wniosku poprzez określenie terenu inwestycji jako całość działki nr ew. [...], a w przypadku odmowy takiej modyfikacji wydać decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy.
Skargę na postanowienie Kolegium z 23 października 2025 r., nr KOA/4089/Ar/25 wniósł W.J. powoływany dalej jako: "Skarżący".
Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił:
- 1) naruszenie art. 15 Kpa, art. 101 § 3 Kpa, art. 104 Kpa oraz art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 Kpa poprzez przekroczenie granic kognicji w postępowaniu zażaleniowym i wydanie postanowienia rozstrzygającego o wniosku skarżącego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, podczas gdy nie została jeszcze wydana w tej sprawie decyzja organu pierwszej instancji, co narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania oraz obowiązek załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej,
- 2) naruszenie art. 124 § 2 Kpa oraz art. 107 § 3 Kpa w związku z art. 126 Kpa poprzez ich niezastosowanie w odniesieniu do rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności zawieszenia postępowania oraz brak uzasadnienia faktycznego zaskarżonego postanowienia w tym zakresie,
- 3) naruszenie art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa w związku z art. 140 i 144 Kpa oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy mających wpływ na ocenę zasadności zawieszenia postępowania,
- 4) naruszenie art. 138 § 2 i § 2a Kpa w związku z art. 144 Kpa, poprzez ich zastosowanie i określenie okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy oraz wytycznych dla organu pierwszej instancji w zakresie wykładni przepisów art. 52 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., podczas gdy przepisy te (art. 138 § 2 i § 2a Kpa) nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ dotyczą decyzji (postanowień) przekazujących sprawę do ponownego rozpoznania,
- 5) naruszenie art. 139 Kpa w związku z art. 144 Kpa, poprzez wydanie postanowienia pozornie zgodnego z żądaniem skarżącego, a które jednak realnie pogarsza Jego sytuację materialnoprawną w zakresie możliwości ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości skarżącego,
- 6) naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 i 1a, i art. 54 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 5a u.p.z.p., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy musi obejmować całą działkę w jej granicach ewidencyjnych oraz że nie jest dopuszczalne ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wskazanej we wniosku skarżącego części działki ewidencyjnej.
W oparciu o powyższe zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 23 października 2025 r., nr KOA/4089/Ar/25 w całości, uchylenie poprzedzającego go postanowienia Burmistrza Gminy [...] z [...]sierpnia 2025 r., nr [...] Ponadto, Skarżący wniósł o zasądzenie od Kolegium na jego rzecz kosztów postępowania, w tym opłaty skarbowej i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 119 pkt 2 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i na posiedzeniu niejawnym.
W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął zarzuty skargi i podał argumentację prawną na ich poparcie.
W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) dalej jako: "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas, w zależności od rodzaju naruszenia, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie narusza prawo, a zatem skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Kolegium z 23 października 2025 r., nr KOA/4089/Ar/25, którym organ po rozpatrzeniu zażalenia M.J. i W.J. na postanowienie Burmistrza Gminy [...] z [...] sierpnia 2025 r., nr [...]zawieszające postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie części działki nr ew. [...]obr. [...], gm. [...]na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku, do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa uchyliło zaskarżone postanowienie.
Przede wszystkim wskazać należy, że wydając zaskarżone postanowienie Kolegium błędnie zastosowało art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Zgodnie z sentencją zaskarżonego postanowienia SKO, postanowienie Burmistrza Gminy [...] zostało uchylone. Jednak analiza uzasadnienia postanowienia SKO wskazuje, że dokonano rozstrzygnięcia w zakresie szerszym niż tylko uchylenie postanowienia organu I instancji. Kolegium dokonało bowiem także oceny wniosku skarżącego inicjującego postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, jak również zawarło w uzasadnieniu wytyczne dla organu I instancji, które de facto są równoznaczne z wydaniem orzeczenia co do istoty sprawy, co świadczy o błędnym zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 Kpa. Naruszenie ww. przepisu miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkiem kontroli dokonanej w zakresie znacznie szerszym niż dozwolony, jest przesądzenie a priori przez organ odwoławczy, jaka powinna być (de facto, jaka będzie) decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
W ocenie Sądu, takie działanie Organu jest niedopuszczalne z dwóch powodów. Po pierwsze, organ odwoławczy przesądził o rozstrzygnięciu sprawy wcześniej, niż zrobił to organ pierwszej instancji, co rażąco narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania (naruszenie art. 15 Kpa). Po drugie, rozstrzygnięcie wniosku skarżącego (załatwienie sprawy administracyjnej) powinno mieć formę decyzji, a zatem rozstrzygając w formie postanowienia, organ odwoławczy naruszył także przepisy o formie załatwiania spraw (art. 104 Kpa).
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 3 listopada 1998 r., sygn. II SA 1130/98: "Organ administracyjny, rozpatrując zażalenie na postanowienie o zawieszeniu postępowania, kontroluje tylko pewien fragment postępowania administracyjnego i nie może wyjść poza przedmiot zaskarżenia i orzec o zakończeniu postępowania przez jego umorzenie."
W niniejszej sprawie, Kolegium bezspornie wyszło poza przedmiot zaskarżenia jakim jest zawieszenie postępowania w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy powinien był więc dokonać kontroli wyłącznie w zakresie istnienia przesłanek do zawieszenia postępowania określonych w art. 62 u.p.z.p. Nieuprawniona zaś była kontrola w zakresie wykraczającym poza podstawy materialne określone w tym przepisie.
Zauważyć należy, że Skarżący złożył zażalenie na postanowienie Burmistrza Gminy [...]zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Postanowienie o zawieszeniu postępowania jest tzw. postępowaniem incydentalnym i w związku z tym kontrola organu odwoławczego powinna ograniczać się do zbadania przesłanek pozwalających organowi I instancji na zawieszenie postępowania. Czynności organu odwoławczego powinny zatem obejmować wyłącznie ocenę legalności, dopuszczalności i zasadności zawieszenia postępowania przez Burmistrza Gminy [...]na podstawie art. 62 u.p.z.p., ze szczególnym uwzględnieniem oceny ewentualnego przekroczenia granic uznania administracyjnego.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, Kolegium oceniając postanowienie Organu I instancji przekroczyło zakres możliwej w postępowaniu zażaleniowym kontroli dokonywanej przez Organ II instancji i de facto orzekło w sprawie wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, co stanowi naruszenie art. 15 Kpa.
Rozpoznając zażalenie w przedmiocie zawieszenia postępowania, Kolegium nie jest uprawnione do badania treści wniosku wszczynającego postępowanie, jego dopuszczalności, czy kompletności, ani tym bardziej do oceny żądania i wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Zakres rozpoznania organu odwoławczego obejmuje wyłącznie przesłanki, które legły u podstaw wydanego przez Organ I instancji postanowienia. Tym samym rozpoznając zażalenie, organ odwoławczy nie jest uprawniony do oceny innych kwestii procesowych w sprawie, ani tym bardziej kwestii materialnych, dotyczących istoty wniosku wszczynającego postępowanie, które powinny zostać rozpoznane przez organ I instancji.
Zaznaczyć należy, że postępowanie zażaleniowe ma na celu rozstrzygnięcie wyłącznie konkretnego, ściśle określonego aspektu incydentalnego, który zaistniał w toku postępowania, a nie merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej (poza wyjątkami, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie). Rozpoznanie sprawy administracyjnej przez organ II instancji w zakresie przekraczającym granice Organu odwoławczego narusza obowiązujące przepisy prawa, w tym art. 15 Kpa.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia SKO w postępowaniu zażaleniowym błędnie dokonało także oceny wniosku wszczynającego postępowanie o ustalenie warunków zabudowy. W wyniku tej oceny organ odwoławczy uznał, że "wniosek nie spełnia wymagań", a dokonane przez skarżącego "oznaczenie terenu we wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest niedopuszczalne". Dodatkowo, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia błędnie zostały zawarte zostały wytyczne dla organu pierwszej instancji odnośnie dalszych czynności w sprawie, łącznie z zalecanym rozstrzygnięciem w sprawie (decyzją o odmowie ustalenia warunków zabudowy).
Zdaniem Sądu, niewątpliwie takie działanie Organu II instancji stanowi przekroczenie granic rozpoznania zażalenia i narusza art. 15 Kpa. Podkreślić należy, że wnosząc zażalenie od postanowienia zawieszającego postępowanie w sprawie, Skarżący domagał się kontroli przez Organ II instancji zasadności zawieszenia, czyli jedynie pewnego wycinka postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Ten właśnie wycinek określa granice postępowania incydentalnego i kognicji organu odwoławczego.
Stosownie do treści art. 138 § 2 Kpa Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę Organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
W niniejszej sprawie z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Kolegium wynika, że Kolegium dokonało wykładni przepisów art. 52 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie "granic terenu objętego wnioskiem", oraz zawarło wytyczne dla Organu I instancji w zakresie dalszych czynności i okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (wezwanie skarżącego do modyfikacji wniosku, a w przypadku odmowy takiej modyfikacji - wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy), co stanowi przekroczenie granic niniejszego postępowania zażaleniowego.
W ocenie Sądu, w zaskarżonym postanowieniu Kolegium błędnie zatem wskazało jako podstawę rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, podczas gdy de facto Kolegium orzekło na podstawie art. 138 § 2 Kpa. Przy czym nie tu mowy o ponownym rozpoznaniu sprawy przez Organ I instancji, gdyż postępowanie zażaleniowe dotyczy wyłącznie kwestii incydentalnej tj. zawieszenia postępowania. Postanowienie organu I instancji i zażalenie dotyczyły zawieszenia, a wytyczne i wykładania organu odwoławczego zawarte w zaskarżonym postanowieniu odnoszą się do kwestii zupełnie niezwiązanych z zawieszeniem postępowania. Dotyczą zagadnień, których organ odwoławczy nie powinien badać i oceniać, ponieważ przekracza to zakres kognicji organu w postępowaniu zażaleniowym.
Reasumując w zaskarżonym postanowieniu SKO błędnie połączyło dwa różne tryby rozstrzygnięć - postanowienie wydane zostało na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, a jednocześnie zostały w nim zawarte wytyczne i wykładnia przepisów wynikające z treści art. 138 § 2 i § 2a Kpa, co jest działaniem wadliwym. Naruszenie ww. przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ organ odwoławczy przesądził o treści decyzji kończącej postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, pomimo że w zakresie ustalenia warunków zabudowy nie została jeszcze wydana przez organ I instancji żadna decyzja.
Przy czym podkreślić należy, że treść sentencji postanowienia jest sprzeczna z jego uzasadnieniem. W uzasadnieniu postanowienia SKO stwierdziło, że "zaistniała bezwzględna konieczność zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie". Skoro organ odwoławczy jest przekonany o konieczności i zasadności zawieszenia, to zasadnym byłoby utrzymanie w mocy postanowienia Burmistrza Gminy [...], a nie jego uchylenie.
Zauważyć przy tym należy, że wydając zaskarżone postanowienie SKO pogorszyło sytuację materialnoprawną skarżącego w porównaniu ze stanem przed wniesieniem zażalenia. Pogorszenie to wynika z naruszenia przez SKO zakazu reformationis in peius określonego w art. 139 Kpa, co wynikało z przekroczenia przez Organ granic rozpoznania zażalenia. Zaskarżone postanowienie w zasadzie pomija kwestię oceny zasadności zawieszenia postępowania, a jednocześnie dokonuje merytorycznej oceny wniosku skarżącego inicjującego postępowanie przed Organem I instancji.
Tym samym Organ naruszył także art. 107 § 3 Kpa. Uzasadnienie postanowienia SKO powinno zawierać elementy, które czytane łącznie z sentencją powinny odpowiadać treści postanowienia. Tymczasem zaskarżone postanowienie nie zawiera w ogóle uzasadnienia faktycznego, które potwierdzałoby zasadność zawieszenia postępowania przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie odniósł się, do żadnej okoliczności wskazanej w postanowieniu Burmistrza Gminy [...], ani do żadnego z faktów podanych w zażaleniu. Istotę zażalenia stanowiły natomiast zarzuty wobec zasadności zawieszenia postępowania i te zarzuty (oraz powołane fakty i dowody) powinny były stanowić istotę oceny dokonanej przez SKO. Ocena ta powinna była znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia, zwłaszcza że organ odwoławczy miał dokonać oceny postanowienia wydanego w ramach uznania administracyjnego, a w takim przypadku szczególną wagę należy przykładać do uzasadnienia rozstrzygnięcia.
Nie została bowiem jeszcze wydana przez organ I instancji decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla części działki, a organ odwoławczy rozpoznając zażalenie od postanowienia o zawieszeniu postępowania już rozstrzygnął, jaka powinna być treść tej decyzji. Jest to działanie przedwczesne, niedozwolone i naruszające zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 Kpa) oraz określony w art. 139 Kpa zakaz orzekania na niekorzyść strony odwołującej się.
Dodatkowo wskazać należy, że ocena SKO dokonana w zaskarżonym postanowieniu jest błędna. Ustalenie warunków zabudowy dopuszczalne jest zarówno dla jednej (całej) działki, dla dwóch lub kilku działek, jak i części działki, czyli terenu objętego wnioskiem inwestora, jeśli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym, i o ile spełnia on warunki określone w art. 61 u.p.z.p.
Przedstawione powyżej okoliczności prowadzą do wniosku, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego tj., art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 Kpa., art. 15 Kpa poprzez wydanie rozstrzygnięcia, którego treść sentencji jest sprzeczna z treścią uzasadnienia. Ponadto, Kolegium orzekając w postępowaniu dotyczącym zasadności zawieszenia postępowania o wniosku inicjującym postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i wskazując wytyczne dotyczące jego rozstrzygnięcia przekroczyło granice postępowania zażaleniowego, czym naruszyło art. 15 Kpa. Ponadto, Kolegium wydało postanowienie pozornie zgodne z żądaniem skarżącego, które jednak realnie pogarsza Jego sytuację materialnoprawną w zakresie możliwości ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, czym naruszyło art. 139 Kpa.
Kolegium naruszyło także art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kpa poprzez brak oceny prawidłowości i zasadności zawieszenia postępowania oraz nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy mających wpływ na ocenę zasadności zawieszenia przez organ I instancji. Organ naruszył także art. 107 § 3 Kpa oraz art. 124 § 2 Kpa w związku z art. 126 Kpa poprzez brak uzasadnienia faktycznego zaskarżonego postanowienia w tym zakresie.
Rozpoznając sprawę ponownie Kolegium rozpoznana zażalenie na postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania z uwzględnieniem wskazań i wytycznych zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Po dokonaniu oceny zasadności zwieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy organ podejmie rozstrzygnięcie stosownie do treści art. 138 § 1 Kpa z uwzględnieniem przedstawionej powyżej oceny Sądu i uzasadni je w sposób zgodny z art. 107 § 3 Kpa.
Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r., poz. 118 t.j.). Na koszty te składa się uiszczony wpis sądowy od skargi - 100 zł, kwota 480 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a.