Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. Nr [...] na podstawie art. 49 b ust. 1 w związku z ust. 3 i art. 83 § 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.-Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa nakazał L. W. rozbiórkę samowolnie wybudowanego baraku o wymiarach ok. 4 x 3 m i wysokości ok. 2,20 m wraz z drewnianą przybudówką o wymiarach ok. 3 x 1,20 m i wysokości ok. 1,90 m na działce nr ew. [...] z obr. [...] przy [...] w W. (w aktach sprawy nieruchomość określana jako ul. [...] w W).
W dniu 20 lipca 2011 r. L. W. wniosła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011r. Nr [...], na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 kpa stwierdził uchybienie terminu przez L. W. do złożenia odwołania od ww. decyzji.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w sprawie organ przytoczył treść art. 129 § 2 kpa wskazując, że odwołanie od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia stronie. Na podstawie znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, podpisanego przez męża odwołującej, organ odwoławczy ustalił, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] czerwca 2011r. zawierająca prawidłowe pouczenie o przysługującym środku odwoławczym, została doręczona skutecznie stronie odwołującej w dniu 5 lipca 2011 r., a zatem termin do wniesienia odwołania minął w dniu 19 lipca 2011 r. Organ podkreślił, że przesyłka pokwitowana przez męża L. W. wyczerpuje znamiona skutecznego doręczenia (art. 43 kpa).
Wobec tego odwołanie złożone w dniu 20 lipca 2011 r. osobiście w siedzibie Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego [...], uznano za wniesione po terminie.
L. W. zaskarżyła powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W skardze skarżąca uzasadnia, że uchybiła terminowi do wniesienia odwołania z uwagi na swój podeszły wiek, stan zdrowia, kilkakrotną hospitalizację w ostatnim czasie do wniesienia odwołania. Wskazała, że wniosła wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia i oczekuje na rozpatrzenie.
W odpowiedzi na skargę organ potrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym, zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U z 2012r. poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowaniu w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.
Sąd, rozpoznając sprawę pod kątem kryterium legalności uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.
Przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie jest postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W tej materii należało zbadać, czy w stanie faktycznym sprawy obowiązujące regulacje prawne prawidłowo zostały zastosowane.
Zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Sposób doręczenia decyzji unormowany jest w art. 39-40 kpa. Stosownie do art. 39 kpa doręczenia dokonuje organ administracji publicznej, który wydał decyzję, za pokwitowaniem za pośrednictwem poczty, przez swoich pracowników, lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Zgodnie z art. 42 § 1 kpa osobie fizycznej pisma doręcza się w jej miejscu zamieszkania lub miejscu pracy. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 43 kpa).
Dokonane w niniejszej sprawie ustalenia organu odwoławczego w zakresie terminu wniesienia odwołania skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji nie budzą wątpliwości.
Z akt sprawy wynika, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] czerwca 2010r. została doręczona dorosłemu domownikowi mężowi skarżącej L. W.- L. W. w dniu 5 lipca 2011 r. Tym samym trafnie organ przyjął skuteczność trybu doręczenia zastępczego unormowanego przepisem art. 43 kpa.
Zauważyć należy, że skarżąca nie kwestionuje skuteczności doręczenia przesyłki.
W świetle powyższego należy zgodzić się z [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego, że termin do wniesienia odwołania skarżącej upłynął z dniem 19 lipca 2011 r. Odwołanie od decyzji organu I instancji skarżąca złożyła jednak w dniu 20 lipca 2011 r. tj. z uchybieniem terminu przewidzianego w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
W ocenie Sądu kontrolowane postanowienie stwierdzające, że odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zostało wniesione z uchybieniem terminu jest zgodne z przepisami prawa.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest bowiem pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 kpa, a stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego (por. wyroki NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95, Lex nr 29079, z dnia 29 stycznia 1997r, SA/Gd 1482/96, Lex nr 29004, z dnia 15 listopada 1995 r., SA/Ka 2111/94, Lex nr 27060, z dnia 27 listopada 1996 r.).
Odnosząc się zaś do kwestii podnoszonych w skardze, zmierzających do wykazania braku winy w niedotrzymaniu ustawowego terminu do wniesienia odwołania wyjaśnić należy, że przedmiotem kontroli Sądu jest wyłącznie postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji pierwszej instancji. Kontrola sądowoadministracyjna w niniejszej sprawie ogranicza się tylko do oceny, czy rzeczywiście skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, natomiast nie bada się okoliczności braku zawinienia strony w dochowaniu terminu, gdyż temu służy odrębna regulacja procesowa – dotycząca przywrócenia terminu (art. 58 § 1 kpa).
Podkreślić należy, że każde uchybienie terminowi do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić to uchybienie (art. 134 kpa), chyba, że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu i wniosek ten zostanie uwzględniony (por. wyrok NSA z dnia 18 października 1995 r., SA/Gd 2865/94, Lex nr 26997).
Tymczasem w sprawie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu, zapadło ostateczne postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia omawianego odwołania i wniesioną na to postanowienie skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 maja 2012 r. oddalił, sygn. akt VII SA/Wa 2885/11.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie co do kosztów oparto na art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.