Uzasadnienie
W dniu 2 listopada 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga L.W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...].
Zaskarżonym postanowieniem organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez skarżącą odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] nr [...], którą nakazano skarżącej rozbiórkę samowolnie wybudowanego baraku wraz z przybudówką na działce nr ew. [...] z Obr. [...] przy ul. [...] w W. Pismem z dnia 9 stycznia 2012 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w ustawowym terminie nie była w stanie złożyć odwołania od decyzji organu I instancji, gdyż jest osobą starszą, schorowaną, mająca problemy z poruszaniem się i wychodzeniem z domu. Skarżąca dodała, że jej działka znajduje się od najbliższej komunikacji miejskiej w odległości około 2 kilometrów, dlatego nie była w stanie w ustawowym terminie złożyć odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności jeśli w wyniku wykonania aktu lub czynności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Istotne również jest to, że instytucja ochrony tymczasowej jest instytucją wyjątkową i ma charakter fakultatywny. Dodać także należy, że sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu nie dokonuje merytorycznej oceny skargi, gdyż taka ocena dokonana w ramach posiedzenia niejawnego oznaczałaby niedopuszczalną przedwczesną ocenę legalności zaskarżonego postanowienia.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że nie występują ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Wskazać należy, iż przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat. M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. Zakamycze 2005, str. 166). Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.
Skutków takich nie wywołuje natomiast zaskarżone postanowienie, którym organ stwierdził uchybienie przez skarżącą terminowi do wniesienia odwołania od decyzji.
Mając na względzie charakter i zakres zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że wykonanie go nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy. Z tego względu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu rozpoznania skargi przez Sąd nie zasługuje na uwzględnienie.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji postanowienia.