Uzasadnienie
Skarżący podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 15 grudnia 2010 r. wystąpił z wnioskiem o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ewy Machlejd, Jolanty Augustyniak-Pęczkowskiej oraz Krystyny Tomaszewskiej od orzekania w sprawie ze skargi W. T. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości.
Skarżący wskazał, że zdaje sobie sprawę, iż zgłasza wniosek po raz kolejny w tej sprawie. Stwierdził, że oskarża cały Sąd o działalność kryminalną oraz że to jest organizacja faszystowska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do uregulowań art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Strona obowiązana jest uprawdopodobnić przyczynę wyłączenia we wniosku zgłoszonym do sądu.
Przyczyną ewentualnego braku bezstronności jest stosunek osobisty łączący sędziego ze stroną lub jej przedstawicielem. Stosunek osobisty jest z zasady stosunkiem emocjonalnym, może być jednak także stosunkiem natury gospodarczej (np. powiązania kredytowe) lub też spowodowany zależnością służbową. Nie można jednak uważać za stosunki osobiste kontaktów zawodowych sędziego z adwokatami, ławnikami, prokuratorami itp. (por. postanowienie SN z 25 sierpnia 1971 r., I CZ 121/71, OSNCP 1972, nr 3, poz. 53). Tak samo zależności służbowej nie należy traktować jako przyczyny zawsze uzasadniającej wyłączenie sędziego (por. postanowienie SN z 12 października 1971 r., I PO 18/71, OSNCP 1972, nr 3, poz. 60). Nie uzasadnia wniosku o wyłączenie sędziego prowadzenie przez niego procesu z naruszeniem przepisów prawa procesowego ani np. wyrażana ocena stanowiska czy przedstawianych dowodów.
Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą.
Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 p.p.s.a.) wyłączenie sędziego następuje wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Oznacza to, że o wniosku o wyłączenie sędziego można mówić wówczas, gdy odnosi się on do określonych sędziów i oparty jest na podstawach wskazujących na istnienie takich okoliczności, które wymagają oceny, czy wątpliwości co do bezstronności sędziego są uzasadnione (post. NSA z dnia 15 grudnia 2006 r., sygn. akt OZ 3/04).
Jak wynika z oświadczeń odebranych od sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie łączy ich "ze skarżącym, ani z żadną ze stron postępowania w sprawie VII SA/Wa 1366/09 osobisty stosunek, który mógłby wywoływać wątpliwości co do bezstronności, a także nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (...), które dawałyby podstawy do wyłączenia od rozpoznania sprawy".
W ocenie Sądu strona skarżąca nie wskazała przyczyn, które uzasadniałyby zastosowanie określonych w ustawie środków prawnych. Subiektywne odczucie skarżącego nie ma znaczenia przy rozpoznawaniu niniejszej skargi.
W tej sytuacji zgłoszony wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 22 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.