Uzasadnienie
Skarżąca – B. Spółka z o.o. z siedzibą w W., czyniąc to z zachowaniem trybu i terminu, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
Sąd wyrokiem z 18 września 2014 r. ww. skargę oddalił w całości (k. 67 akt). Wyrok ów wraz z uzasadnieniem został skarżącej doręczony 20 października 2014 r. (zpo k. 99 akt).
Dnia 19 listopada 2014 r. (k. 106 akt) skarżąca wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną, którą Sąd ostatecznie postanowieniem z 29 września 2015 r. (k. 176 akt) odrzucił z uwagi na nieuiszczenie od niej należnego wpisu (art. 220 § 3 ppsa).
Pismem z 14 października 2015 r. (k. 183 akt) skarżąca wniosła m.in. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej uzasadniając go w sposób wskazujący na to, że może być to wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej.
Wobec powyższego Sąd wezwał skarżącą do jednoznacznego wskazania w terminie 7 dni czy wnosi o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, czy o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, po rygorem rozpoznania wniosku zgodnie z jego redakcją, tj. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wezwanie to zostało przez Sąd uznane za doręczone skarżącej w tzw. trybie zastępczym dnia 7 stycznia 2016 r. (k. 206 akt).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ppsa, czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 ppsa jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przepis art. 88 ppsa stanowi, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga także to, że w myśl art. 73 § 1 i 2 ppsa w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w wyżej wskazanym siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (§ 3 art. 73). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia ww. czternastodniowego okresu (§ 4 art. 73).
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie spełniono powyższy wymóg dwukrotnego awizowania. Tym samym zarządzenie wzywające skarżącą do sprecyzowania jej żądania zostało skutecznie doręczone dnia 7 stycznia 2016 r. Zatem skarżąca obowiązana była w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, którego pierwszym dniem był 8 stycznia, a ostatnim 14 stycznia 2016 r., jednoznacznie wskazać co jest przedmiotem jej wniosku czy termin do wniesienia skargi kasacyjnej, czy termin do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Wobec tego, że skarżąca nie udzieliła żadnej odpowiedzi Sąd przyjął, że zgłoszony przez nią wniosek jest wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, gdyż tak go zredagowano.
Badając terminowość wniesienia skargi kasacyjnej Sąd ustalił, że skarżąca wniosła ją w terminie. Wyrok wraz z uzasadnieniem został bowiem doręczony skarżącej dnia 20 października 2014 r., a skarga kasacyjna została nadana na adres WSA w Warszawie dnia 19 listopada 2014 r. Zatem skarżąca nie uchybiła ustawowemu terminowi przewidzianemu w art. 177 ppsa co powoduje, że wniosek o jego przywrócenie jest niedopuszczalny i jako taki podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 88 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.