Uzasadnienie
H. S. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
We wniosku skarżący wskazał, że utrzymuje się z renty w wysokości 1.222,01 zł (brutto) miesięcznie (rubryka 10 wniosku PPF). Pozostałe rubryki formularza PPF zostały przez skarżącego przekreślone.
W związku z tym, że informacje udzielone we wniosku o przyznanie prawa pomocy przez skarżącego zostały ocenione przez referendarza sądowego jako niewystarczające do oceny aktualnego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, został on zobowiązany do uzupełnienia wniosku w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, przez:
- - nadesłanie dodatkowych dokumentów (wyciągów z posiadanych rachunków bankowych i dokumentów potwierdzających wysokość otrzymywanego świadczenia rentowego) oraz
- - przedłożenia oświadczenia, jakie koszty ponosi na codzienne utrzymanie i wyjaśnienia, gdzie i na podstawie jakiego tytułu prawnego mieszka.
Skarżący w piśmie, które wpłynęło do Sądu w dniu 22 maja 2013 r. stwierdził, że "nigdy nie było rachunków w bankach". Nie nadesłał w wyznaczonym terminie dokumentów potwierdzających wysokość otrzymywanej renty ani nie podał kosztów codziennego utrzymania.
Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2013 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy stwierdzając m. in., że oświadczenie złożone przez skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy było niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego. Strona podała jedynie, że utrzymuje się z dochodów w wysokości 1.222 zł brutto (miesięcznie). Dlatego referendarz wezwał skarżącego do nadesłania określonych dokumentów i oświadczeń, co miało na celu ustalenie jego rzeczywistej sytuacji dochodowej. Skarżący nie przedstawił dokumentów ani oświadczeń uwiarygodniających przedstawioną we wniosku PPF sytuację majątkową i dochodową.
Wnioskodawca wniósł sprzeciw od wyżej wskazanego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 260 P.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Jako że sprzeciw nie został odrzucony sprawa, zgodnie z powyższym przepisem, podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Stosownie do art. 252 § 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym. Z kolei, zgodnie z art. 255 P.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające dla oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.
W związku z powyższym należy zaznaczyć, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W ocenie Sądu wnioskodawca powyższej okoliczności nie wykazał.
Do oceny dochodów skarżącego w ocenie Sądu konieczne było:
- - przedłożenie dokumentów uprawdopodabniających podaną przez skarżącego kwotę uzyskiwaną z tytułu renty (1.222 zł miesięcznie) oraz
- - przedłożenie oświadczenia, jakie koszty ponosi na codzienne utrzymanie.
Skarżący, mimo wezwania nie przedłożył powyższych dokumentów ani nie złożył oświadczenia o kosztach utrzymania.
W związku z powyższym należy uznać, że sytuacja majątkowa wnioskodawcy nie została przez niego - mimo wezwania - w sposób zupełny wykazana, co nie pozwala na przyznanie prawa pomocy.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 260 oraz art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.