Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2008 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał uczestniczce L. R. prawo pomocy m. in. w zakresie ustanowienia adwokata (k. 389).
Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła pełnomocnikiem uczestniczki L. R. adwokata J. N. (k. 399), której uczestniczka udzieliła stosownego pełnomocnictwa (k. 414).
Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt 1 oddalił skargę na wymienioną w sentencji decyzję (k. 560).
Adwokat J. N. sporządził skargę kasacyjną od powyższego wyroku i wniósł ją do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 4 lutego 2009 r. (k. 581-587). W skardze kasacyjnej zawarł wniosek o zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia za udzieloną i nieopłaconą pomoc prawną (k. 582).
Skarga kasacyjna została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 23 marca 2010 r. (k. 606). W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że o wynagrodzeniu pełnomocnika reprezentującego wnoszącą skargę kasacyjną z urzędu orzeknie Sąd pierwszej instancji, który przyznał prawo pomocy (k. 610). Na rozprawie przed sądem drugiej instancji stawiła się adw. K. B. z substytucji adwokata J. N. (substytucja, k. 408; protokół rozprawy, k. 605).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a." wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Miarodajne w tej mierze w niniejszej sprawie jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwane dalej "rozporządzeniem".
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75 % stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, nie mniej niż 120 zł.
Z kolei § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stanowi, że stawka minimalna w sprawach w nim wymienionych, która ma zastosowanie w niniejszej sprawie, wynosi 240 zł.
Ponadto § 2 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Usługi prawnicze świadczone z urzędu, zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), podlegają opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 23%.
Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że pełnomocnik skarżącego adwokat J. N. sporządził i wniósł skargę kasacyjną oraz wziął - poprzez swego substytuta - udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, należało na podstawie art. 250 p. p. s. a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a i § 2 ust. 3 rozporządzenia orzec, jak w sentencji.