Uzasadnienie
F. J. i I. J. wnieśli do Sądu skargi na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie północno-wschodniej obwodnicy O. w ciągu drogi krajowej nr [...] według wariantu [...], realizowanego na terenie gmin O., D. w woj. warmińsko-mazurskim.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargi F. J. i I. J. podlegają odrzuceniu z uwagi na brak po ich stronie interesu prawnego do wniesienia skargi. Brak interesu prawnego do wniesienia skargi wynika z tego, że nie wykonali oni wezwania Sądu do nadesłania - w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi - dowodu własności albo użytkowania wieczystego jednej z działek sąsiadujących z terenem inwestycji, co zgodnie z linią orzeczniczą sądów administracyjnych przemawiałoby za istnieniem po jej stronie interesu prawnego w niniejszej sprawie.
Zgodnie bowiem z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, a to oznacza, że ze skargą może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem organu administracji publicznej. Musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/96, ONSA 1997 nr 2, poz. 89). W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej.
Osoba, która nie ma interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W związku z powyższym skargi F. J. i I. J. są niedopuszczalne i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p. p. s. a. podlegają odrzuceniu.