Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 14 marca 2017 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wnioski R. P. (dalej skarżący) o przyznanie prawa pomocy, wskutek nieuzupełnienia w zakreślonym terminie braków formalnych tych wniosków.
Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu 20 marca 2017 r. (vide k. 200 akt sądowych).
R. P. pismem złożonym w Biurze Podawczym tut. Sądu w dniu 3 kwietnia 2017r. złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Zarządzeniem z dnia 11 kwietnia 2017r. (doręczonym w dniu 21 kwietnia 2017r. – vide k. 213 akt) wezwano skarżącego do wskazania kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 14 marca 2017 r. i nadesłania dowodów uprawdopodabniających tę okoliczność oraz uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu. Powyższe należało wykonać w terminie 7 dni od dnia odebrania wezwania pod rygorem rozpoznania wniosku w formie i treści w jakiej został złożony.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący przedłożył zaświadczenie lekarskie nr [...] z dnia 24 stycznia 2017r., z którego wynika, że nie mógł on stawić się na wezwanie Sądu Rejonowego P. S. M. w P. w dniu [...] stycznia 2017r. z powodu choroby nr statystyczny S93. Jako przewidywany termin zdolności do stawienia się na wezwanie wskazano - po dniu 28 marca 2017 r.
W piśmie z dnia 28 kwietnia 2017r. (data stempla pocztowego – k. 223) skarżący poinformował, że okolicznością uzasadniającą uchybienie terminu była jego choroba potwierdzona przez lekarza sądowego przesłanym zaświadczeniem, na skutek której nie mógł chodzić i stawiać się na wezwanie do Sądów. Dalej skarżący wyjaśnił, że oprócz złamania nogi doznał też psychicznego rozstroju zdrowia, który to fakt może poświadczyć lekarz psychiatra, co jego zdaniem oznacza, że o jego winie nie może być mowy. Uzasadniając zachowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu skarżący wyjaśnił również, że termin ten zachował, gdyż złożył wniosek w terminie 7 dni od chwili, kiedy mógł rozpocząć chodzenie po złamaniu nogi, co pozwoliło mu udać się na pocztę i wysłać pisma do Sądów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej P.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek przywraca termin. P. z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do treści art. 259 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt 6 P.p.s.a. od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania przysługuje stronie sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, zarządzenie z dnia 14 marca 2017 r. wraz z pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia, zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 marca 2017r. (k. 200 akt). Zatem termin do wniesienia sprzeciwu od przedmiotowego zarządzenia upłynął z dniem 27 marca 2017r.
Skarżący sprzeciwi wraz z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania powyższej czynności złożył w dniu 3 kwietnia 2017r. r. wyjaśniając, że powodem uchybienia terminu było złamanie nogi, które uniemożliwiało mu złożenie sprzeciwu aż do dnia jego złożenia. W tej sytuacji Sąd przyjął, że zachowany został termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a.
Przechodząc do oceny wniosku o przywrócenie terminu należy wskazać, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Według utrwalonego orzecznictwa brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226, postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97).
W niniejszej sprawie skarżący winien wykazać brak winy w niedochowaniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia w okresie od 20 marca 2017 r. do 3 kwietnia 2017r. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że z zaświadczenia lekarskiego wynika niemożność stawienia się na wezwanie Sądu Rejonowego P. S. M. w dniu [...] stycznia 2017 r. Jako przewidywany termin zdolności do stawienia się na wezwanie wskazano w powyższym zaświadczeniu - po dniu 28 marca 2017 r. pomimo tej treści zaświadczenia skarżący odbierał osobiście w urzędzie pocztowym kierowane do niego pisma po 18 stycznia 2017 r. (to jest w okresie wynikającym ze wskazanego zaświadczenia lekarskiego). Między innymi przedmiotowe zarządzenie referendarza sądowego zostało odebrane przez skarżącego w urzędzie pocztowym w dniu 20 marca 2017 r. Oznacza to, że choroba stwierdzona w przedłożonym zaświadczeniu lekarskim nie uniemożliwiała skarżącemu osobistego odbierania ale również i nadawania na poczcie pism procesowych kierowanych do tut.
Sądu. Co więcej, wynikający z zaświadczenia okres do 28 marca 2017 r. ma jedynie charakter "przewidywanego" na dzień 24 stycznia 2017 r. (data wystawienia zaświadczenia). Skarżący nie wykazał z kolei w żaden sposób, aby choroba, która stanowiła przyczynę wydania tego zaświadczenia, rzeczywiście trwała do tak zakreślonego dnia.
Z tego powodu w ocenie Sądu skarżący nie wykazał w wystarczający sposób braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 14 marca 2017r.
Z tego powodu orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.