Uzasadnienie
R. P. wniósł skargę na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, który rozpoznany został postanowieniem referendarza sądowego z dnia 10 maja 2016r., w którym postanowiono o przyznaniu wnioskodawcy prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych i odmówiono ustanowienia adwokata.
Skarżący złożył sprzeciw od powyższego orzeczenia, który z uwagi na uchybienie terminu został odrzucony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2016r.
R. P. wniósł ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, w którym zawarł informacje tożsame z podniesionymi we wniosku o przyznanie prawa pomocy rozpoznanym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 10 maja 2016r.
Postanowieniem z dnia 6 września 2016 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Skarżący pismem z dnia [...] września 2016 r. wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza z dnia 6 września 2016 r. wskazując, że sąd wykazuje samowolę prawną i ignoruje protokół z wizji lokalnej Wojewody Wielkopolskiego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 11 października 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza z dnia 6 września 2016 r.
R. P. pismem z dnia [...] października 2016 r. złożył zażalenie na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 października 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.- dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w tym przepisie.
Należy stwierdzić, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. (czyli od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2015 r., poz. 658) żaden przepis prawa nie stanowi o dopuszczalności złożenia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o utrzymaniu w mocy albo zmianie postanowienia bądź zarządzenia referendarza sądowego, podjęte na podstawie art. 260 p.p.s.a.
Skoro zażalenie strony było niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia