Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 lutego 2009 r. referendarz sądowy, po rozpoznaniu wniosku skarżącego o zwolnienie z wpisu sądowego od skargi, przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia z wpisu sądowego od skargi w części przekraczającej kwotę 100 zł, a w pozostałym zakresie wniosku nie uwzględnił.
Pełnomocnik skarżącego wraz ze skargą kasacyjną złożył sporządzony na urzędowym formularzu kolejny wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w którym wskazano, że skarżący samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, a jedynym jego dochodem jest świadczenie emerytalne, które po potrąceniu komorniczym (alimenty na wnuków), wynosi 1.108, 87 zł i kwota ta nie wystarcza na utrzymanie mieszkania i zakup leków. Skarżący poinformował, że ponosi następujące wydatki: opłata za gaz- 550 zł; za energię elektryczną- 190 zł; za wodę- 90 zł; za wywóz śmieci- 30 zł; koszt lekarstw- 200 zł.
W piśmie z dnia 25 stycznia 2010 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że skarżący z uwagi na wzrost kosztów utrzymania mieszkania jest aktualnie w stanie zapłacić wpis sądowy od skargi kasacyjnej jedynie w wysokości 50 zł. Pełnomocnik dodał, że on sam zwolnił skarżącego z opłaty za czynności adwokackie.
Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)).
Podniesione przez skarżącego w toku postępowania okoliczności wskazują na zasadność uwzględnienia wniosku w części. Konieczność partycypowania przez skarżącego w kosztach sądowych (choćby w niewielkim zakresie) znajduje uzasadnienie w posiadanej przez niego sytuacji materialnej, w szczególności, iż sam wnioskodawca przyznał, iż jest w stanie uiścić opłatę sądową w wysokości 50 zł. Podkreślić należy, że dochód skarżącego ma charakter stały i nie ma on nikogo na utrzymaniu, a wysokości przedstawionych wydatków skarżący nie udokumentował. Wnioskodawca nie wyjaśnił również dlaczego – w przedstawianej przez siebie jako trudnej sytuacji finansowej- nie występuje on o obniżenie rat alimentacyjnych jakich płaci na rzecz wnuków.
Prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Do oceny możliwości uiszczenia przez skarżącego kosztów postępowania nie jest istotne źródło, z którego czerpie ona środki na koszty swego utrzymania (może to być m.in. wsparcie finansowe najbliższej rodziny czy pożyczka od osób trzecich). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.