Uzasadnienie
Skarżąca spółka A wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2016 roku, sygn. akt II GZ 1047/15 oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 listopada 2015 roku odmawiające przyznania prawa pomocy R. P. W uzasadnieniu podkreślono, że R. P. jako podmiot wyłącznie działający za stronę skarżącą, a nie będący stroną postępowania, nie był zobowiązany do uiszczenia jakichkolwiek kosztów postępowania i w konsekwencji nie był uprawniony do ubiegania się o przyznanie prawa pomocy.
Pismem z dnia 04 marca 2016 roku R. P., reprezentujący stronę skarżącą, przy zażaleniu na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu, ponownie zgłosił żądanie zwolnienia jego osoby z opłat i kosztów sądowych w całości.
Pismem z dnia 19 marca 2016 roku R. P. przesłał formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wypełnił jedynie rubrykę 2.1 (adres i nazwa wnioskodawcy) oraz rubrykę 14 i 15 (miejscowość, data oraz podpis wnioskodawcy). Na formularzu wniosku, jako podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy ponownie został wskazany R. P. (k. 105-106 akt sądowych).
Prawo pomocy może być przyznane na wniosek strony postępowania zgodnie z art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. t. j., poz. 270), dalej jako "P.p.s.a.".
W niniejszej sprawie R. P. nie jest stroną niniejszego postępowania sądowo-administracyjnego, a występuje jako podmiot działający wyłącznie za stronę skarżącą. W tych okolicznościach ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy pochodzący od R. P. posiada nieusuwalną wadę, która uniemożliwia przyznanie prawa pomocy wnioskodawcy. Mianowicie wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w niniejszej sprawie przez R. P. nie ma charakteru pisma strony postępowania, a w konsekwencji jego rozpoznanie należy uznać za zbędne.
Z powyższych względów, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.