Uzasadnienie
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym może nastąpić, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W rozpoznawanej sprawie skarżący we wniosku o prawo pomocy wskazał, że nie jest w stanie ponieść żadnych opłat ani kosztów; stał się osobą bezdomną z winy strony przeciwnej i popadł w zadłużenie; został wpisany do Krajowego Rejestru Dłużników Niewypłacalnych, co jeszcze bardziej pogarsza jego sytuację. Według wnioskodawcy, jego zadłużenie przekracza [...] zł; banki wypowiedziały z nim umowy kredytowe.
W myśl art. 252 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Wykładnia ustawowego określenia: "gdy wykaże" prowadzi do przyjęcia, że to na ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do przyznania prawa pomocy. Zatem to wnioskodawca zobowiązany jest do dokładnego i zgodnego z prawdą przedstawienia własnej sytuacji majątkowej oraz wykazania, że spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W rozpoznawanej sprawie skarżący nie udokumentował swoich zapewnień o trudnej sytuacji majątkowej, zaś jego wyjaśnienia nie pozwalają na ustalenie źródła finansowanie jego koniecznych kosztów utrzymania.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 260 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.