Uzasadnienie
Pismem z 28 listopada 2012 r. (także data nadania) M.J. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.
Wnioskiem z dnia 5 lutego 2013 r., nadesłanym do tut. Sądu w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia należnego od wniesionej skargi wpisu sądowego w kwocie 3.610,00 zł, skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia fachowego pełnomocnika w osobie adwokata z urzędu.
Postanowieniem z 10 czerwca 2013 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi w zakresie przekraczającym kwotę 500 zł oraz ustanowiono skarżącej adwokata z urzędu.
Na rozprawę 25 czerwca 2014 r. skarżąca stawiła się z pełnomocnikiem z urzędu adwokatem T.D. oraz z pełnomocnikiem z wyboru doradcą podatkowym D.P. Na pytanie Sądu skarżąca oświadczyła, że nie zmieniła się jej sytuacja majątkowa. Pomaga jej najbliższa rodzina oraz, że pełnomocnika z wyboru sfinansowała jej rodzina.
Sąd postanowił odroczyć rozprawę z terminem z urzędu w związku z art. 249 p.p.s.a.
Postanowieniem z 21 czerwca 2014 r. cofnięto skarżącej przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu.
Pismem z 15 września 2014 r., adwokat T.D. wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu skarżącej wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 461) zwane dalej "rozporządzeniem".
Zgodnie z § 20 rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Nie ulega wątpliwości, że z treści przepisu wynika, iż aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż tylko oświadczenie tej treści pozwala w istocie określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 390/08 – Lex nr 493827, postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 615/08 – Lex nr 527807 czy postanowienie SN z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt III SPP 27/11 – Lex nr 1106755 oraz postanowienie SN z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt V CZ 133/11 – Lex nr 1215161). Podkreślić jednocześnie należy, że brak oświadczenia tej treści nie stanowi braku formalnego podlegającego uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. Brak oświadczenia o treści wynikającej z § 20 rozporządzenia wywołuje natomiast skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (patrz postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r. o sygn. akt I OZ 390/08 – Lex nr 493827 czy postanowienie SN z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt III SPP 27/11 – Lex nr 1106755).
W przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie zamieścił we wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W świetle powyższych rozważań okoliczność ta przesądza o braku możliwości uwzględnienia wniosku adwokata T.D. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 20 rozporządzenia należało orzec jak na wstępie postanowienia.