Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 18 grudnia 2025 r., nr NS-HP.2332.2.47.2025 Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: WIS), po rozpatrzeniu odwołania L. sp. z o.o. z siedzibą w T. (Spółka, Skarżąca) - utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. (dalej: PPIS) z 3 listopada 2025 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej u M. G. (dalej: pracownica Spółki).
W podstawie prawnej wskazał na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej k.p.a.); art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 ze zm.; dalej k.p.) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1836, dalej: rozporządzenie RM).
Stan sprawy przedstawiał się następująco:
PPIS decyzją z 3 listopada 2025 r. stwierdził u pracownicy Spółki chorobę zawodową w postaci przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy, tj. zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, ujętego w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, opierając się na orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy w L. z 9 października 2025 r. oraz na ocenie narażenia zawodowego obejmującej zatrudnienie w latach 2003-2022 na stanowiskach krawcowej i szwaczki.
Z ustaleń organów wynikało, że pracownica wykonywała wielokrotnie powtarzalne czynności obciążające stawy nadgarstkowe, a od około 2017 r. dodatkowo czynności określane jako "galowanie", polegające na siłowym wywracaniu uszytych zagłówków i modelowaniu ich rękami, wykonywane od 100 do 300 razy na zmianę, a od 2020 r. nawet do 500 razy na zmianę. Jednak pomimo powyższego sposobu pracy i poczynionych ustaleń w orzeczeniu nr [...] z 4 stycznia 2022 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. nie znalazł dostatecznych podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u pracownicy Spółki, wskazując na brak aktualnych cech neurograficznych zespołu cieśni nadgarstka, stan po leczeniu operacyjnym oraz obecność uznanych pozazawodowych czynników ryzyka. W następstwie odwołania pracownicy sprawa została poddana ocenie jednostki orzeczniczej II stopnia, tj. Instytutu Medycyny Pracy w L., który po konsultacji neurologicznej poszerzonej o badanie ENeG/EMG uznał, że istnieją podstawy do rozpoznania z przeważającym prawdopodobieństwem zawodowej etiologii neuropatii i rozpoznał chorobę zawodową pod postacią lewostronnego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.
W uzasadnieniu obszernie wyjaśnił, że: "Według wywiadu oraz dokumentacji dotyczącej narażenia zawodowego Pani M. G. od 01.09.1977r. do 28.12.1991r. była zatrudniona jako uczeń sprzedawca, sprzedawca, księgowa w "S" w T.. W okresie 20.09.1999r. - 07.06.2002r. pracowała jako pracownik działu tekstylnego, asystent kierownika stanowiska działu tekstylnego, kierownik stoiska - pion tekstylny w G Sp. z o.o. Od 19.05.2003r. pani G. jest zatrudniona w L. Sp. z o.o., w tym w okresach 19.05.2003r.- 31.08.2009r. (3/4 etatu), 01.09.2009r.-26.11.2010r. pracowała Jako szwaczka, w okresie 27.11.2010r.-27.05.20lir. jako krawcowa, następnie od 28.05.2011r. jako szwaczka. Z informacji od pacjentki, wiadomo że od 2022 r. otrzymuje świadczenie emerytalne. Według Karty Oceny Narażenia Zawodowego sporządzonej w dniu 13.11.2020r. przez specjalistę ds. BEIP Zakładu Pracy L. Sp. z o.o. do obowiązków zawodowych Pani G. należało dla marki [...] szycie AIRBAG, łączenie elementów poszyć skórzanych dodatkowo usztywnionych płótnem (50 - 120 sztuk na zmianę), szycie boczków (40 sztuk na zmianę) i centralek do siedzeń (40 sztuk na zmianę), dla marki [...]: łączenie elementów poszycia zagłówka, wywracanie usztywnionych poszyć na prawą stronę (100 - 300 sztuk na zmianę), dla marki [...]: łączenie elementów poszyć ze skóry, wywracanie poszyć na prawą stronę (100 - 300 sztuk na zmianę), dla marki [...]: łączenie elementów pos: ryć, wywracanie poszyć na prawa stronę (ok. 500 sztuk na zmianę).
Według chronometrażu łączenie elementów i profilowanie trwało 6,5 godz. Ponadto z pisma PPIS w T. z dnia 07.07.2025r. wynika, że czynności zawodowe Pani G. były pracą monotypową i trwały ponad połowę zmiany roboczej. w wywiadzie praworęczna pacjentka podawała, że pierwsze dolegliwości pod postacią bólu nadgarstka lewego oraz drętwienia kciuka i palca wskazującego ręki lewej wystąpiły ok. 2015r. W dn. 18.10.2019r. badana zgłosiła się do Izby Przyjęć Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w T., skarżąc się na występujące od kilku dni bóle okolicy nadgarstka lewego z promieniowaniem do kciuka lewego, negowała uraz. W trakcie pobytu stwierdzono kliniczne cechy przewlekłego zapalenia pochewek ścięgnistych bez obrzęku. W wyniku badania EMG z dn. 24.01.2020r. stwierdzono cechy wczesnej fazy lewostronnego zespołu cieśni nadgarstka. W dn. 19.06.2020r. pacjentka przebyła operacyjne leczenie zespołu cieśni nadgarstka po stronie lewej - neurolizę nerwu pośrodkowego lewego w Zespole Poradni Specjalistycznych nr [...] w T. Sp. z o.o. - poradni urazowo-ortopedycznej, bez istotnej poprawy stanu klinicznego.
W wykonanym podczas diagnostyki choroby zawodowej badaniu neurofizjologicznym w WOMP w K. nie wykazano zmian w obrębie przewodnictwa nerwowego. Od 3-4 lat objawy występują także w obrębie nadgarstka prawego. Dolegliwości w obrębie nadgarstków wystąpiły po menopauzie. Pacjentka jest objęta opieką Poradni Ortopedycznej. Konsultowana reumatologicznie - nie wymaga opieki Poradni.
Przy przyjęciu do Oddziału Chorób Zawodowych IMP w L. w dniu 09.04.2025r. pacjentka zgłaszała ból w okolicy nadgarstka przy obciążaniu ręki lewej, drętwienie I i II palca ręki lewej i trudności w wykonyyvaniu codziennych czynności (odkręcanie słoika, wykręcanie prania). Na podstawie przeprowadzonej konsultacji neurologicznej poszerzonej o badanie neurofizjologiczne (ENeG/EMG) u pacjentki rozpoznano stan po leczeniu operacyjnym zespołu cieśni nadgarstka lewego (19.06.2020r.) i chorobę zwyrodnieniową odcinka szyjnego kręgosłupa' oraz wysunięto podejrzenie drżenia samoistnego. Wykonane podczas pobytu badania laboratoryjne wykazały podwyższoną aktywność enzymów wątrobowych (GGTP -182 U/L, ALT - 38 U/L, AST - 41 U/L), podwyższone stężenie triglicerydów - 213 mg/dL. Pozostałe wyniki badań były prawidłowe.
Zgodnie z art. 2351 ustawy Kodeks Pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienióną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania prac , zwanych "narażeniem zawodowym.
Analiza czynności zawodowych w oparciu o zgromadzoną dokumentację dotyczącą narażenia zawodowego (karta oceny narażenia zawodowego sporządzona przez PPIS w T. z dnia 13.11.2020r. i pismo z dnia 07.07.2025r.) wykazała, że badana wykonywała pracę monotypową, obciążającą stawy nadgarstkowe, przez ponad połowę zmiany roboczej, szczególnie po zmianie charakteru pracy od około 2017r. gdzie do obowiązków doszło "gałowanie" tzn. wywracanie uszytych zagłówków z użyciem siły rąk. Uwzględniając powyższe, a także narastanie dolegliwości w tym okresie oraz pojawienie się pod koniec okresu pracy zawodowej dolegliwości z zakresu drugiej - prawej ręki znajdujemy podstawy do rozpoznania z przeważającym prawdopodobieństwem etiologii zawodowej rozpatrywanej neuropatii.
Reasumując, na podstawie analizy całości zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz dotyczącej narażenia zawodowego, znajdujemy podstawy do rozpoznania u Pani M. G. choroby zawodowej - lewostronnego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka (poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Rozporządzenie w sprawie chorób." W konsekwencji powyższego orzeczenia lekarskiego nr [...] decyzją z 3 listopada 2025 r. stwierdził u pracownicy Spółki chorobę zawodową.
Spółka jako pracodawca wniosła odwołanie od tej decyzji, zarzucając przede wszystkim naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, przez oparcie decyzji na niepełnym i niedostatecznie uzasadnionym orzeczeniu lekarskim oraz niewyjaśnienie znaczenia pozazawodowych czynników ryzyka.
Zaskarżoną decyzją z 18 grudnia 2025 r., WIS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, uznając orzeczenie IMP w L. za spójne, logiczne i wystarczające. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął warunki jakie powinny być spełnione do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia, biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej określonej w art. 235¹ K.p. Podkreślił, że art. 2351 K.p. zakłada wprost występowanie związku przyczynowo - skutkowego między występującym schorzeniem a warunkami pracy. Oznacza to, że o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje spełnienie kilku pozytywnych przesłanek jednocześnie, a mianowicie: rozpoznana choroba musi znaleźć się w wykazie chorób zawodowych, musi być stwierdzona orzeczeniem lekarskim rozpoznającym chorobę zawodową, a wyniki oceny warunków pracy muszą pozwalać na stwierdzenie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że spowodowana została narażeniem zawodowym. Brak jednego z tych elementów uzasadnia wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Powołał się na orzecznictwo i moc wiążącą orzeczeń instytucji medycyny pracy.
W tej sprawie, zdaniem organu odwoławczego, materiał dowodowy zebrany w sprawie jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia stwierdzającego u pracownicy choroby zawodowej; oparto się na orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy w L. nr [...], z 9 października 2025 r. oraz na ocenie narażenia zawodowego obejmującej zatrudnienie w latach 2003-2022 na stanowiskach krawcowej i szwaczki. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy stwierdził, że znajdujące się w aktach sprawy orzeczenie lekarskie jest spójne, logiczne, prawidłowo uzasadnione oraz oparte na materiale dowodowym, który jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Brak jest podstaw w ocenie organu do uznania, że budzi ono istotne wątpliwości w świetle pozostałych dowodów.
Ponadto organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia pracownika kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich.
Kwestionując powyższe spółka wniosła skargę do sądu administracyjnego, żądając uchylenia decyzji. Zarzuciła przede wszystkim naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., § 2 ust. 1 i 2 oraz § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, a także art. 2351 k.p., wskazując na niepełność materiału dowodowego, pominięcie pozazawodowych czynników ryzyka, brak należytej kontroli formalnej orzeczenia IMP w L. oraz brak ustalenia związku przyczynowego z wymaganym prawem stopniem prawdopodobieństwa.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że orzeczenie jednostki orzeczniczej ma walor opinii biegłego, wiąże organ sanitarny, a przedstawione przez pracodawcę wątpliwości co do czynników pozazawodowych nie obalają domniemania związku przyczynowego między pracą a chorobą wymienioną w wykazie.
Na rozprawie pełnomocnik uczestniczki postępowania – pracownicy – wniósł o oddalenie skargi wskazując na okoliczności powstania choroby zawodowej wobec wykonywania czynności monotypicznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.).
Rozważając podstawy prawne podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, wskazać w pierwszej kolejności trzeba, że zgodnie definicją sformułowaną w art. 2351 kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z powołanego przepisu wynika, że dla uznania choroby za chorobę zawodową konieczne jest, aby rozpoznane schorzenie figurowało w wykazie chorób zawodowych oraz aby istniał związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy powstałymi objawami chorobowymi, a warunkami, w jakich pracownik świadczył pracę ustalony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem.
Stosownie do treści art. 2352 kodeksu pracy rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, jednak pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Na podstawie upoważnienia zawartego w art. 237 § 1 pkt 3-6 kodeksu pracy Rada Ministrów wydała rozporządzenie, określające wykaz chorób zawodowych, a także okresy, w których wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych.
Wskazać należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest szczególnym rodzajem postępowania administracyjnego. Stosownie do § 4 rozporządzenia prowadzi je właściwy powiatowy inspektor sanitarny, którego właściwość na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia ustala się według miejsca, w którym praca jest lub była wykonywana przez pracownika, lub według krajowej siedziby pracodawcy, w przypadku gdy dokumentacja dotycząca narażenia zawodowego jest gromadzona w tej siedzibie. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzja o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydawana jest na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jej wydanie poprzedza zatem postępowanie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej. W zakresie tego postępowania, na zasadzie § 6 ust. 1 rozporządzenia, orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne wskazane w § 5 ust. 1 rozporządzenia, zatrudniony w jednostce orzeczniczej.
Podstawę do wydania tego orzeczenia stanowią wyniki przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacja medyczna pracownika lub byłego pracownika, dokumentacja przebiegu zatrudnienia oraz ocena narażenia zawodowego. Odpowiednie badania, stanowiące podstawę do wydania orzeczenia, przeprowadza jednostka orzecznicza I stopnia, do której pracownik lub były pracownik jest kierowany przez właściwy organ inspekcji sanitarnej (§ 4 ust. 1 rozporządzenia).
Z powyższej regulacji wynika związanie organów inspekcji sanitarnej treścią orzeczenia lekarskiego, w tym znaczeniu, że organ nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do zaprzeczenia wynikom badań lub zdiagnozowania odmiennego schorzenia. Zaznaczyć przy tym należy, że związanie organu inspekcji sanitarnej orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest oczywiście tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ono ocenie, jak każdy dowód w postępowaniu. Jeżeli zatem taki dowód w postaci opinii właściwej jednostki orzeczniczej (uznawany za opinię biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a.) nie został należycie uzasadniony i zawiera sprzeczne ze sobą informacje, bądź gdy organ dostrzeże, że opinia ta została wydana w stanie faktycznym, który nie został należycie wyjaśniony, to wówczas powinien zwrócić się do tej jednostki (w trybie § 8 ust. 2 rozporządzenia) o uzupełnienie wydanej opinii, wskazując, jakie jej elementy budzą wątpliwości, bądź jakie jeszcze elementy stanu faktycznego powinny zostać przez tę jednostkę uwzględnione przy wydawaniu orzeczenia (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2021 r., sygn.akt II OSK 2611/18).
W analizowanej sprawie spór dotyczy stwierdzenia u uczestniczki choroby zawodowej: lewostronnego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu.
Decyzja o rozpoznaniu u uczestniczki ww. choroby zawodowej została wydana w oparciu o orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w L. z 9 października 2025 r. oraz na ocenie narażenia zawodowego obejmującej zatrudnienie w latach 2003-2022 na stanowiskach krawcowej i szwaczki.
Z ustaleń organów wynikało, że pracownica wykonywała wielokrotnie powtarzalne czynności obciążające stawy nadgarstkowe, a od około 2017 r. dodatkowo czynności określane jako "galowanie", polegające na siłowym wywracaniu uszytych zagłówków i modelowaniu ich rękami, wykonywane od 100 do 300 razy na zmianę, a od 2020 r. nawet do 500 razy na zmianę. Jednak pomimo powyższego sposobu pracy i poczynionych ustaleń w orzeczeniu nr [...] z 4 stycznia 2022 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. nie znalazł dostatecznych podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u pracownicy Spółki, wskazując na brak aktualnych cech neurograficznych zespołu cieśni nadgarstka, stan po leczeniu operacyjnym oraz obecność uznanych pozazawodowych czynników ryzyka. Jednak organ orzeczniczy II instancji zreformował to orzeczenie stwierdzając chorobę zawodową.
Konstrukcja postępowania przewidzianego w rozporządzeniu dopuszcza weryfikację orzeczenia jednostki I stopnia przez jednostkę II stopnia, a samo rozbieżne stanowisko medyczne nie przesądza jeszcze o wadliwości późniejszego rozstrzygnięcia. Tym bardziej, że w orzeczeniu lekarskim organ II stopnia szczegółowo przeanalizował zakres obowiązków zawodowych, ich monotypowość i czas trwania. Uwzględnił stan zdrowia, dolegliwości bólu nadgarstka i ich skutek. Odniósł się do przeprowadzonych badań, operacji i ich wyników. W konkluzji stwierdził, że "uwzględniając powyższe, a także narastanie dolegliwości w tym okresie oraz pojawienie się pod koniec okresu pracy zawodowej dolegliwości z zakresu drugiej - prawej ręki znajdujemy podstawy do rozpoznania z przeważającym prawdopodobieństwem etiologii zawodowej rozpatrywanej neuropatii.
Reasumując, na podstawie analizy całości zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz dotyczącej narażenia zawodowego, znajdujemy podstawy do rozpoznania u Pani M. G. choroby zawodowej - lewostronnego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka (poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Rozporządzenie w sprawie chorób." Nie można też podzielić zarzutu skargi, jakoby samo przebycie zabiegu operacyjnego w 2020 r. i brak aktualnie dodatnich objawów musiały automatycznie wyłączać możliwość rozpoznania choroby zawodowej. Trafnie organ wskazał, że z definicji choroby zawodowej nie wynika wymóg utrzymywania się pełnoobjawowego schorzenia w chwili wydawania decyzji administracyjnej, a sam fakt leczenia nie przekreśla możliwości ustalenia zawodowej etiologii uprzednio rozpoznanego schorzenia. W orzeczeniu MOP z L. lekarze orzecznicy opisali stanowisko i rodzaj pracy pracownicy, powołując się na kartę oceny narażenia zawodowego sporządzoną przez służby BHP strony skarżącej.
Wskazali konkretne fakty i okoliczności, które uzasadniały wydanie pozytywnego orzeczenia. Biorąc także pod uwagę ocenę narażenia zawodowego, w którym potwierdzono przewlekłe obciążenie pracą stawów obu rąk przez cały okres zatrudnienia, w ocenie orzeczników zaistniały podstawy do rozpoznania u pracownicy z co najmniej wysokim prawdopodo-bieństwem przewlekłej choroby narządu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia ścięgna i jego pochewki. Również w karcie oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej opisano stanowisko pracy pracownicy u strony skarżącej od 2003 - nadal: szwaczka / krawcowa oraz dane o narażeniu: "powtarzalność ruchów, zaangażowanie kończyn górnych".
W ocenie Sądu zgromadzone w sprawie dowody dawały podstawę do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową. Organy administracji publicznej nie naruszyły reguł zawartych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., wyjaśniając dokładnie zajęte stanowisko jak i zasady rządzące postępowaniem w zakresie ustalenia choroby zawodowej, co spełnia wymagania art. 107 § 3 k.p.a. Postępowanie organów zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego.
Odnosząc się do argumentacji strony skarżącej, wyjaśnić należy, że obowiązujące przepisy w zakresie orzecznictwa chorób zawodowych nie nakładają na jednostkę orzeczniczą obowiązku wskazywania czynników pozazawodowych, a jedynie wykazanie bezspornego lub wysoce prawdopodobnego związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rozpatrywanym schorzeniem, a narażeniem zawodowym, co zdaniem Sądu w przedmiotowym orzeczeniu zostało zawarte. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia, rolą orzeczenia lekarskiego jest rozpoznanie choroby zawodowej, a jego podstawą są wyniki przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacja medyczna pracownika lub byłego pracownika, dokumentacja przebiegu zatrudnienia oraz ocena narażenia zawodowego (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2020 r. II OSK 3615/19).
Zatem organ inspekcji sanitarnej, co do zasady, nie powinien wypowiadać się na temat diagnozy, wynikającej z orzeczenia lekarskiego, weryfikować zawartych tam konkluzji, np. poprzez własną interpretację wyników badań czy zgromadzonej w sprawie dokumentacji medycznej.
W tej sprawie lekarze orzecznicy Ośrodka Medycyny Pracy w L. nie stwierdzili decydującego wpływu jakiegokolwiek czynnika pozazawodowego na powstanie choroby u pracownicy. Obalenie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy warunkami pracy a stwierdzonym schorzeniem jest możliwe jedynie w przypadku wykazania, iż stwierdzona choroba została spowodowana wyłącznie przyczynami niebędącymi w związku z wykonywaną pracą. W sprawie lekarze orzecznicy stwierdzili u pracownicy chorobę zawodową wymienioną w wykazie chorób zawodowych oraz, że praca była wykonywana w warunkach narażających na jej powstanie. Zatem istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową u uczestniczki a warunkami pracy narażającymi na jej powstanie.
Wobec powyższego za niezasadny należy uznać zarzut, że źródłem choroby mogły być czynniki pozazawodowe. Jak przyjmuje się w utrwalonym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzeczenia lekarskie w zakresie choroby zawodowej, stanowiące środki dowodowe w postępowaniu przed organami Inspekcji Sanitarnej są dowodami z zakresu wiadomości specjalnych i stanowią dowód w dziedzinie zdrowia człowieka, w tym wpływu środowiska pracy na stan tego zdrowia. Są one dla orzekających organów administracji w zasadzie wiążące co do zjawisk ze świata przyrody, związanych ze zdrowiem pracownika. Jeżeli nie budzą zasadniczych wątpliwości, stanowią jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej i realiów towarzyszących jej powstawaniu (zob. wyrok NSA z dnia 19 marca 2021 r., sygn. akt II GSK 52/21, CBOSA). Same bowiem organy, nie mając wiedzy specjalistycznej, nie mogą wkraczać swoimi ustaleniami faktycznymi w ocenę sposobu prowadzenia badań lekarskich (wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2005/20, CBOSA).
Nie ulega wątpliwości, że w badanej sprawie zgromadzono wymagane orzeczenie lekarskie wydane przez Instytut Medycyny Pracy stwierdzające, na podstawie karty oceny narażenia zawodowego, opisu stanowiska pracy oraz badań lekarskich u pracownicy, chorobę zawodową. W ocenie Sądu orzeczenie to jest orzeczeniem kompletnym i prawidłowym. Oprócz konkluzji (wskazującej na rozpoznanie choroby zawodowej) odnosiło się do kluczowej dla sprawy podstawy stwierdzenia choroby zawodowej, tj. wykazywało wysokie prawdopodobieństwo związku między rodzajem wykonywanej pracy przez uczestniczkę u strony skarżącej i stwierdzoną chorobą zawodową. Prawidłowo więc organy zastosowały § 8 ust. 1 rozporządzenia, udzielając mocy dowodowej i wiarygodności temu orzeczeniu, które z kolei oparto na wymaganych badaniach lekarskich, dokumentacji medycznej pracownicy, oceny przebiegu zatrudnienia i oceny narażenia zawodowego, o jakich mowa w § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia.
Zatem w sprawie nie doszło także do naruszenia § 2 oraz § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia, w sposób opisany w petitum skargi.
Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę
- - ---------------------- 3