Uzasadnienie
B. G. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Wojewody z dnia 7 maja 2015 r. w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej.
W skardze zawarła wniosek o wyłączenie od rozpoznawania sprawy wszystkich sędziów i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału [...] z dnia 7 lipca 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez wskazanie z imienia i nazwiska osób, których wniosek ten dotyczy i wskazanie okoliczności wniosek uzasadniających, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W odpowiedzi na to wezwanie pismem z dnia 4 sierpnia 2015 r. pełnomocnik strony wskazał z imienia i nazwiska jedynie sędziego WSA w Gdańsku B. A.. Podniósł, że w jego ocenie podejmowane przez tego sędziego czynności w sprawach sygn. akt III SA/Gd 1036/14 i 1035/14 naruszały prawo. Ponadto w odniesieniu do wszystkich sędziów tutejszego Sądu podniósł zarzuty działania interesownego i nielegalnego.
W związku ze złożonym wnioskiem sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B. A. złożył do akt oświadczenie, że nie zachodzą żadne przesłanki z art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) uzasadniające wyłączenie go od rozpoznania sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy.
Jak wynika z przepisu art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: - w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; - swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; - osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; - w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; - w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; - w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; - dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowo-administracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; - w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej.
Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa, o których mowa wyżej, wyłączenie sędziego następuje na wniosek wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Stanowi o tym art. 19 p.p.s.a. Oznacza to, że o wniosku o wyłączenie sędziego można mówić wówczas, gdy odnosi się on do określonych sędziów i oparty jest na podstawach wskazujących na istnienie takich okoliczności, które wymagają oceny, czy wątpliwości co do bezstronności sędziego są uzasadnione.
Wyłączenie sędziego, o którym mowa w art. 19 p.p.s.a. ma zapewnić obiektywizm Sądu i nie może być traktowane jako możliwość eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II FZ 60/08, to orzeczenie i wszystkie następne dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie może tym samym służyć umożliwieniu stronie wybierania składów sędziowskich według jej subiektywnego odczucia (por. postanowienie NSA z dnia 8 maja 2009 r., sygn. akt II FZ 128/09).
Należy zasygnalizować, iż w szczególności nie stanowi uzasadnionej wątpliwości co do bezstronności przeświadczenie strony co do tego, że sędzia prowadzi proces wadliwie, zwłaszcza nieobiektywnie czy też stronniczo. Podobnie subiektywny pogląd strony co do trafności orzeczenia podjętego z udziałem danego sędziego nie stanowi przesłanki wyłączenia sędziego od rozpoznania danej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt I OZ 607/09). Nieuzasadniony jest również wniosek o wyłączenie sędziego na tej podstawie, że sędzia orzeka w różnych sprawach tych samych podmiotów (por. postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 392/08).
Skarżąca we wniosku nie wskazała żadnych ustawowych przesłanek uzasadniających wyłączenie sędziego. Wysunięte przez pełnomocnika strony zarzuty skierowane przeciwko sędziemu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku są na tyle nieskonkretyzowane i ogólne, iż nie tylko nie sposób poddać je racjonalnej weryfikacji, ale też nie wskazują one związku z ustawowymi przesłankami wyłączenia, związanymi ze sprawą skargi na ww. decyzję Wojewody.
W aktach sprawy znajduje się oświadczenie sędziego, datowane na dzień 13 sierpnia 2015 r., z którego wynika, iż nie zachodzą w stosunku do niego okoliczności określone w art. 19 p.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania w sprawie. W ocenie Sądu prawdziwość tego oświadczenia nie budzi żadnych wątpliwości, zatem wniosek o wyłącznie sędziego od orzekania w sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 19 p.p.s.a., Sąd oddalił wniosek strony.