Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na druku PPF w dniu 17 sierpnia 2011 r. (data nadania pisma w polskim urzędzie pocztowym), S. B. działając imieniem swojej córki R. B. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Poprzednio złożony wniosek, dotyczący zwolnienia od kosztów sądowych, został rozpoznany pozytywnie mocą postanowienia referendarza WSA z 26 października 2010 r., o sygn. II SA/Rz 911/10.
Sprawa ze skargi R. B. została zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. II SA/Rz 911/10. Powyższy wyrok stał się prawomocny w dniu 17 marca 2011 r. Nabycie cech orzeczenia prawomocnego potwierdza postanowienie WSA z 12 sierpnia 2011 r. sygn. II SA/Rz 911/10.
Stwierdzono co następuje:
Ustawodawca stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy oprócz ustalenia pozytywnych przesłanek przyznania tej instytucji, zakreślił granice czasowe, w jakich może domagać się od Sądu rozpoznania żądania. Tą granicą jest prawomocne zakończenie sprawy przed Sądem. Świadczy o tym dobitnie unormowanie zawarte w art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Według treści tej regulacji prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jeżeli strona postępowania złoży wniosek o przyznanie prawa pomocy po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie, wniosek ten powinien zostać oddalony jako niedopuszczalny w świetle art. 243 § 1 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata dla skarżącej został złożony w dniu 17 sierpnia 2011 r., a więc po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministarcyjnego. Wniosek o ustanowienie fachowego pełnomocnika byłby prawnie dopuszczalny, jeżeli strona złożyłaby go w terminie przewidzianym na wniesienie skargi kasacyjnej. O możliwości ubiegania się o przyznanie prawa pomocy, strona była informowana na wstępnym etapie postępowania, poprzez treść wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi (k. nr 15 akt sądowych).
Wobec uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie, nie można przyjąć aby sprawa o sygn. II SA/Rz 911/10 była nadal w toku. Ponieważ wniosek o prawo pomocy dotyczy sprawy zakończonej przed Sądem w sposób prawomocny, prośba o przyznanie prawa pomocy nie może zostać rozpoznana pozytywnie. Decyduje o tym wykładania literalna art. 243 § 1 p.p.s.a. W podobny sposób powołane przepisy zinterpretował NSA w postanowieniu z dnia 7 lipca 2006 r., o sygn. akt I OZ 1043/06 oraz w postanowieniu z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. I OZ 287/10.
Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu art. 243 § 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.