Uzasadnienie
R. B. wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł. od wniesionej przez siebie skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...], w terminie do jego opłacenia wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na urzędowym formularzu PPF zwróciła się o przyznanie jej zwolnienia od kosztów sądowych, których nie jest w stanie ponieść.
Wg uzasadnienia wniosku PPF i zawartego w nim oświadczenia:
- - skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem i 2 dzieci (3 i 6 lat),
- - posiadany przez nich majątek obejmuje nieukończony dom o pow. 116 m², nieruchomość rolną o pow. 1,06 ha oraz samochód osobowy m-ki Suzuki Alto (rok prod. 1996, o deklarowanej wartości 1400 zł.),
- - skarżąca jest osobą bezrobotną - bez prawa do zasiłku z tego tytułu, roczne dochody jej męża z pracy zarobkowej to 17 417 zł., dochód roczny z gospodarstwa rolnego -1898 zł.; daje to 404 zł. miesięcznie na osobę w rodzinie,
- - średnie miesięczne wydatki obejmują ogrzewanie (zakup węgla) - 250 zł., gaz - 50 zł., energię elektrycz. - 150 zł., bilety PKS i MPK - 240 zł., telefon komórkowy - 25 zł., zakup żywności – 400 zł., utrzymanie domu i urządzeń – 200 zł., wydatki za przedszkole córki w m-cu wrześniu 2010 r. wyniosły 600 zł. (zakup przyborów, opłaty, dojazdy),
- - skarżąca nie pobiera dopłat do produkcji rolnej, z uwagi na brak własnego sprzętu rolniczego ponosi wydatki związane z wykonywaniem zleconych na gospodarstwie prac przez osoby trzecie, nie korzysta też z pomocy społecznej.
Rozpoznając w oparciu o powyższe informacje wniosek R. B. o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzono jego zasadność w całości. Równoznaczne jest to z przyznaniem jej prawa pomocy w zakresie częściowym, co związane jest z wykazaniem braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – art. 245 § 3 w/z z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Jak wynika z przytoczonej regulacji, głównym wyznacznikiem możliwości poniesienia kosztów sądowych przez osobę zobowiązaną są jej możliwości finansowe, oceniane na podstawie uzyskiwanych przez nią i osoby wspólnie gospodarujące dochodów oraz ponoszonych przez nich wydatków.
Zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych podyktowane jest przede wszystkim jej nie najlepszą sytuacją majątkową i finansową; wg oświadczenia nie posiada ona żadnych wartościowych przedmiotów majątkowych ani zasobów pieniężnych, które mogłyby stanowić źródło ich pokrycia. Ona sama jest osobą bezrobotną, a praktycznie jedyne źródło utrzymania jej rodziny stanowi praca zarobkowa męża (marginalne znaczenie w tym zakresie – chociażby ze względu na niewielką powierzchnię - należy przypisać gospodarstwu rolnemu). Uzyskiwane z tej pracy dochody – jak wynika ze złożonego oświadczenia - przeznaczane są w całości na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych i utrzymanie gospodarstwa, bilansując się z ponoszonymi wydatkami. Brak jest przy tym uzasadnionych przesłanek do stwierdzenia, że w najbliższym czasie sytuacja materialna wnioskodawczyni może ulec jakiejkolwiek poprawie.
Dlatego też opłacenie przez R. B. związanych ze sprawą kosztów sądowych zarówno w całości jak i w części należy uznać za obiektywnie niemożliwe bez powodowania uszczerbku dla koniecznego utrzymania jej i rodziny. Związane jest to zarówno ze stosunkowo wysokim wpisem od skargi którego opłacenie lub zwolnienie od niego jest niezbędnym warunkiem nadania jej dalszego biegu i merytorycznego jej rozpoznania przez Sąd, jak też pozostałymi kosztami, które mogą (nie muszą) wystąpić w sprawie w przyszłości; do najbardziej prawdopodobnych należy opłata kancelaryjna od wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w przypadku oddalenia skargi – 100 zł. i wpis od skargi kasacyjnej w przypadku kwestionowania orzeczenia Sądu I instancji – 250 zł.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.