Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 lutego 2013 r. sygn. II SA/Rz 692/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: "WSA w Rzeszowie") odmówił przyznania M. W. prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 8 maja 2013 r. sygn. I OZ 306/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wnioskodawczyni na ww. postanowienie WSA w Rzeszowie.
Wnioskiem z dnia 30 stycznia 2015 r. M. W. zwróciła się o ustanowienie adwokata, wskazując na dotychczasowego zawodowego pełnomocnika przez nią ustanowionego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Skarżąca występując z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy domaga się w istocie zmiany prawomocnego postanowienia WSA w Rzeszowie z dnia 18 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 692/12. Wobec powyższego złożony wniosek podlega rozpoznaniu w trybie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "Ppsa"), stanowiącym że postanowienia nie kończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.
Wskazać należy, że jedną z przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy obejmującego ustanowienie zawodowego pełnomocnika jest brak takiego pełnomocnika. Zgodnie bowiem z treścią art. 246 § 3 Ppsa, adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.
W rozpoznawanej sprawie M. W. jest reprezentowana przez adwokata, który sporządził i w jej imieniu wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 28 maja 20134 r. sygn. II SA/Rz 692/12. Pełnomocnictwo to obejmuje swoim zakresem zarówno postępowanie przed NSA, jak i sądem I instancji (k. 317 akt). Z akt sprawy oraz wniosku skarżącej nie wynika, aby ww. pełnomocnictwo zostało przez nią wypowiedziane, a zatem pozostaje ona w stosunku prawnym z adwokatem, co zgodnie z art. 246 § 3 Ppsa uniemożliwia przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie zawodowego pełnomocnika.
Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że wnioskodawczyni nie wykazała okoliczności, które wskazywałyby, że doszło do zmiany jej sytuacji materialno – bytowej w sposób uzasadniający przyznanie jej prawa pomocy w żądanym zakresie. Argumenty o przyznanym wnioskodawczyni w innych postępowaniach prawie pomocy pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż na gruncie Ppsa przyznanie stronie prawa pomocy jest zależne tylko i wyłącznie od sytuacji materialno – bytowej, wykazanej przez wnioskodawcę, a nie od orzeczeń Sądu zapadłych w innych sprawach.
Mając na względzie powyższe, orzekając na podstawie art. 165 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 i § 3 Ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.