Uzasadnienie
Skarżący O. F. wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego.
We wniosku skarżący argumentował, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w wysokości [...] zł netto miesięcznie. Posiada we współwłasności, po zmarłej żonie, dom o powierzchni około [...] m˛ z lat 50-tych XX w., do kapitalnego remontu, na gruncie o powierzchni około [...] m˛ w S.. Nie posiada żadnych oszczędności, ciąży na nim zadłużenie w wysokości [...] zł. – 48 rat kredytu po [...] zł. Skarżący wyszczególnił dalsze zobowiązania – podatek od nieruchomości [...] zł na rok, ubezpieczenie domu [...] zł rocznie, prywatne wizyty lekarskie [...] zł rocznie, leki [...] zł miesięcznie, zakup paliwa [...] zł miesięcznie, węgla około [...] zł rocznie.
Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże że nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić nawet najmniejszej należności sądowej.
Sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącego przedstawiona we wniosku o prawo pomocy uzasadnia ocenę, że skarżący nie jest w stanie, bez ograniczeń w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, wygospodarować środków finansowych na najniższe nawet koszty sądowe i tym bardziej koszty wolnorynkowego wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Jest osobą w starszym wieku, choruje i utrzymuje się jedynie z emerytury. Partycypuje w kosztach utrzymania domu i ponosi pozostałe koszty koniecznego swojego utrzymania. Ponosi zwiększone wydatki związane z leczeniem oraz koszty zaciągniętego kredytu. Nie podał, by miał jakieś zaległości w bieżących opłatach. Doświadczenie życiowe wskazuje, że wysokość uzyskiwanego dochodu pozwala jedynie na zaspokojenie koniecznych potrzeb koniecznego utrzymania skarżącego. Nie pozwala na generowania jakichkolwiek oszczędności. Posiadany majątek nieruchomy wykorzystuje na zaspokojenie potrzeb bytowych, nadto jest on we współwłasności, zatem skarżący nie ma samodzielnych możliwości dysponowania tym majątkiem. Skarżący nie posiada przy tym żadnego innego majątku, z którego mógłby czerpać dodatkowe dochody. Przyznać zatem należy skarżącemu prawo pomocy w żądanym zakresie.
Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Z powyższych względów, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 w zw. z art. 246 §1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu.
/-/ K. Witkowicz-Grochowska