Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 15 lutego 2022 r. nr WINB-WOA.7721.475.2021.AN, Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (ŚWINB, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm. - dalej k.p.a.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 81, art. 83 ust. 2, art. 84 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm. – dalej "ustawa Prawo budowlane", "P.b.") po rozpatrzeniu odwołania P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (spółka, inwestor, skarżąca) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta R. (PINB, organ I instancji) z dnia 2 września 2021 r. nr [...], którą organ I instancji nakazał spółce rozbiórkę rozbudowanej w 2019 r. części stacji bazowej telefonii komórkowej [...] położonej w C., tj. trzech anten sektorowych [...] wraz ze wspornikami antenowymi oraz sześciu urządzeń sterujących RRU wraz z okablowaniem, zamontowanych na poz. 46,30 m wieży, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości.
Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W związku z informacją przekazaną do PINB w dniu 2 kwietnia 2019 r. przez Prezesa [...] Stowarzyszenia [...] w R., w dniu 26 lipca 2019 r. PINB przeprowadził czynności kontrolne na okoliczność sprawdzenia stanu technicznego stacji bazowej telefonii komórkowej [...] zlokalizowanej na działkach numer [...] i [...] przy ul. [...] w C..
Przedmiotowa stacja powstała na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...] o pozwoleniu na budowę i dopuszczona do użytkowania na podstawie decyzji PINB z dnia 1 października nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie.
W PINB prowadzone jest odrębne postępowanie w sprawie legalności rozbudowy wskazanej stacji bazowej telefonii komórkowej dokonanej w styczniu 2015 r.
W toku czynności kontrolnych PINB w dniu 26 lipca 2019 r. stwierdzono, iż spółka będąca właścicielem przedmiotowej stacji dokonała kolejnej jej rozbudowy polegającej na zainstalowaniu na wieży stalowej, na poz. 46,30 m za pośrednictwem wsporników antenowych, kolejnych trzech anten sektorowych pracujących w pasmach 800 Mhz i 2600 Mhz emitujących pole elektromagnetyczne o równoważnych mocach promieniowania izotropowego EIRP 5400 W. Pełnomocnik spółki oświadczył, że montażu ww. trzech dodatkowych anten na poz. 46,30 dokonano na podstawie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust, 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, tzn. że wykonanie tych robót nie wymagało uzyskania pozwolenia ani dokonania zgłoszenia, a dodatkowa instalacja nie pogorszyła warunków środowiskowych w obrębie stacji. Rozbudowy dokonano w marcu 2019 r.
PINB stwierdził, iż w sprawie doszło do zamontowania trzech dodatkowych anten sektorowych na trzech dodatkowo zamocowanych do konstrukcji wieży wspornikach antenowych oraz 6 urządzeń RRU wraz z okablowaniem. W wyniku tych robót w ocenie organu I instancji doszło do zmiany charakterystycznych parametrów stacji w zakresie ilości elementów wchodzących w ich skład. Mając powyższe na uwadze PINB zakwalifikował roboty jako kolejną rozbudowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. PINB ustalił, że lokalizacja przedmiotowej stacji bazowa telefonii komórkowej nie narusza przepisów m.p.z.p., nie narusza również przepisów w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem.
W związku z tym PINB wydał w dniu 7 stycznia 2020 r. postanowienie nr [...] nakładające na inwestora ww. rozbudowy (spółkę) obowiązek przedłożenia do dnia 30 kwietnia 2020 r. dokumentów legalizacyjnych.
W dniu 20 kwietnia 2020 r. inwestor przedłożył zaświadczenie o dysponowaniu na cele budowlane działką numer [...], położoną w C., zwracając się jednocześnie o zawieszenie postępowania, z uwagi na przepisy dotyczące pandemii C0VID-19.
W odpowiedzi PINB wezwał inwestora pismem z dnia 4 września 2020 r. do przedłożenia dokumentów wymaganych postanowieniem PINB numer [...] w terminie do dnia 30 października 2020 r., informując, że w okresie od 31 marca 2020 r. do 25 maja 2020 r. został wstrzymany bieg terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych. W dniu 29 października 2020 r. inwestor przedłożył kolejne dokumenty dotyczące postępowania. Dokonana przez organ I instancji weryfikacja przedłożonych przez spółkę dokumentów wykazał, iż są one niekompletne.
Mając na uwadze powyższe postanowieniem z dnia 4 grudnia 2020 r. nr [...] PINB nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia przedłożonych dokumentów - w terminie do 31 stycznia 2021 r., określając w sentencji szczegółowy zakres dokumentów, a następnie postanowieniem z dnia 24 marca 2021 r. nr [...] w związku z wnioskiem inwestora z dnia 22 stycznia 2021 r. zmienił postanowienie numer [...] w zakresie terminu wykonania obowiązku, tj. do dnia 30 czerwca 2021 r. W dniu 23 czerwca 2021 r. do PINB wpłynął kolejny wniosek o przedłużenie terminu wykonania obowiązku nałożonego postanowieniem PINB z dnia 4 grudnia 2020 r. W odpowiedzi na powyższe PINB postanowieniem numer [...] z dnia 7 lipca 2021r. odmówił zmiany ww. postanowienia w zakresie terminu wykonania obowiązku.
Pomimo upływu wyznaczonego terminu inwestor nie przedłożył wymaganych prawem dokumentów. W związku z powyższym PINB decyzją z dnia 2 września 2021 r. nr [...] nakazał spółce rozbiórkę rozbudowanej w 2019 r. części stacji bazowej telefonii komórkowej.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji spółka zarzuciła naruszenie szeregu przepisów postępowania i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W dniu 27 grudnia 2021 r. do ŚWINB wpłynęło pismo PINB, przy którym nadesłano dokumentację wytworzoną po dacie złożonego odwołania, dotyczącą firmy O., która stała się właścicielem infrastruktury pasywnej stacji bazowej.
ŚWINB nie podzielił zarzutów spółki i utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na nowelizację Prawa budowlanego, która weszła w życie 19 września 2020 r., w ustalonym stanie faktycznym sprawy znajduje zastosowanie art. 25 w związku z art. 28 pkt 1 lit. a ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. 2020 poz. 471). Zgodnie z art. 25 przywołanej ustawy do spraw rozpoznawanych na podstawie Prawa budowlanego, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej - wskazane w art. 1 (P.b.) stosuje się co do zasady w brzmieniu dotychczasowym, tj. o treści obowiązującej przed 19 września 2020 r.
Wskazał, że podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia organu I instancji jest art. 48 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 P.b. Postępowanie w trybie art. 48 P.b. prowadzone jest w sytuacji, w której inwestor całkowicie zignorował władcze uprawnienia organów budowlanych do oceny w zakresie zgodności z prawem zamierzenia inwestycyjnego oraz udzielenia formalnej zgody na jego realizację w postaci pozwolenia na budowę.
Wyjaśnił, że w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej, bez prawem wymaganego pozwolenia na budowę, w pierwszej kolejności należy podjąć próbę legalizacji tej samowoli. Dopiero brak możliwości legalizacji skutkować będzie nakazem rozbiórki.
Legalizacja warunkowana jest przede wszystkim łącznym spełnieniem przesłanek, wymienionych w art. 48 ust 2 pkt 1 i pkt 2 P.b. Budowa musi być zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym albo ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art 48 ust 2 pkt 1 lit a albo lit. b P.b.), a ponadto nie może naruszać przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem (art 48 ust 2 pkt 2 P.b.). Dopiero w przypadku łącznego zrealizowania tych wymogów właściwy organ nadzoru budowlanego może podjąć dalsze czynności, zmierzające do legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu, zaczynając od wydania postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych (art. 48 ust 2 in fine P.b.), określając jednocześnie stosowne wymagania i nakładając obowiązek przedłożenia wymaganych prawem dokumentów (art. 48 ust 3 P.b.).
ŚWINB wskazał, iż niniejsze postępowanie toczy się w zakresie rozbudowy przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, gdyż w niniejszej sprawie doszło do zamontowania trzech dodatkowych anten sektorowych na trzech dodatkowo zamocowanych do konstrukcji wieży wspornikach antenowych oraz 6 urządzeń RRU wraz z okablowaniem. W wyniku tych robót w ocenie organu pierwszej instancji doszło do zmiany charakterystycznych parametrów stacji w zakresie ilości elementów wchodzących w ich skład.
Dalej ŚWINB podkreślił, iż w niniejszej sprawie, w wyznaczonym przez organ terminie skarżąca nie przedłożyła wymaganej dokumentacji. Na wcześniejszych etapach postępowania nie kwestionowała ona zasadności nałożenia postanowienia, którym PINB zobowiązał ją do przedłożenia dokumentów legalizacyjnych.
Organ odwoławczy wskazał, że zakres nałożonych dokumentów wynika z przepisów prawa, a zakres dokumentów, które skarżąca miała uzupełnić, zgodnie z postanowieniem PINB z 4 grudnia 2020 r., był determinowany rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, który został jedynie uszczegółowiony przez PINB.
W tej sytuacji na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 P.b. zasadnym było orzeczenie wobec skarżącej nakazu rozbiórki przedmiotowych obiektów, a decyzja wydana w tym zakresie ma charakter związany. Ponadto wskazał, że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem a uprawnieniem inwestora. ŚWINB stwierdził, iż skoro skarżąca nie przedłożyła stosownych dokumentów, a więc obowiązkiem organu I instancji było w tej sytuacji wydanie decyzji, o której mowa w art. 48 ust. 1 P.b.
Odnosząc się do zarzutu pominięcia spółki O. sp. z o.o., a tym samym naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez organ I instancji ŚWINB stwierdził, iż z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika, że ww. spółka na skutek zawartej umowy sprzedaży stała się właścicielem infrastruktury pasywnej przedmiotowej stacji. Infrastrukturą pasywną jest sam maszt, na którym dopiero umieszczona jest infrastruktura aktywna, której właścicielem jest nadal skarżąca - co potwierdza także pismo O. sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia 2 listopada 2021 r. ŚWINB stwierdziło ponadto, iż do momentu wydania zaskarżonej decyzji, jak również wydania postanowienia PINB z dnia 6 października 2021 r., organ I instancji nie dysponował wiedzą, iż spółka O. sp. z o.o. stała się właścicielem infrastruktury pasywnej. ŚWINB stwierdził, iż PINB prawidłowo orzekł o rozbiórce przedmiotowych obiektów budowlanych. Uznał, że pozostałe twierdzenia skarżącej pozostają bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika zaskarżyła w całości decyzję ŚWINB zarzucając jej naruszenie przepisów postepowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a., art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a.; art. 80 k.p.a.; art. 107 § 1 pkt 5) k.p.a.; art. 107 § 1 pkt 5) k.p.a. w zw. z art. 48 P.b.; niezastosowaniu normy art. 31 § 1 i 2 k.p.a.; art. 10 § 1 k.p.a. w zwiazku z art. 40 § 1 k.p.a., a także naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy a, to art. 3 pkt.
1) w zwiazku z art. 3 pkt 3) i pkt 6) w zw. z art. 28 ust. 1 P.b. poprzez ich zastosowanie; art. 48 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 48 ust. 4 P.b. poprzez ich zastosowanie; art. 48 ust. 2 i 3 P.b. w zw. z art. 48 ust. 1 P.b.; art. 33 ust. 2 pkt 1), 2) i 4) oraz ust. 3 P.b. w związku z art. 48 ust. 2 i 3 P.b. w związku z art. 48 ust. 1 P.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie; art. 28 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 15) i art. 30 ust. 1 pkt 3) lit. b) P.b. w związku z art. 48 ust. 1 P.b.; art. 25 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1815 ze zm.- dalej "p.o.ś.") w związku z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm.); art. 124 ust. 2 p.o.ś. w związku z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.) w związku z art. 48 ust. 3 P.b. poprzez w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. Jednocześnie zarzucił postanowieniu wydanemu przez PINB z dnia 4 grudnia 2020 r. w przedmiocie nałożenia na skarżąca obowiązku uzupełnienia dokumentacji legalizacyjnej naruszenie przepisów prawa, a to: art. 33 ust. 2 pkt 1), 2) i 4) oraz ust. 3 P.b. w związku z art. 48 ust. 2 i 3 P.b. w związku z art. 48 ust. 1 P.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz art. 34 ust. 1, 2 i 3 pkt 2) w związku z art. 33 ust. 2 pkt 1) w związku z art. 48 ust. 3 pkt 2) P.b. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji ŚWINB oraz poprzedzającej ją decyzji PINB i uchylenie postanowienia PINB z dnia 4 grudnia 2020 r. w przedmiocie obowiązku przedłożenia dokumentacji legalizacyjnej, o której mowa w art. 48 ust. 3 pkt 2) P.b. oraz późniejszych postanowień tego organu dotyczących wydłużenia terminu na przedłożenie tych dokumentów, bądź odmowy prolongaty terminu, a także zasądzenie na rzecz skarżącej od ŚWINB zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wniosła również o wstrzymanie wykonania w całości decyzji ŚWINB z dnia 4 grudnia 2020 r., jak również zawieszenia niniejszego postępowania z uwagi na złożenie przez skarżącą do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. (GINB) w dniu 25 kwietnia 2022 r. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ŚWINB. W obszernym uzasadnieniu skarżąca przedstawiła stan faktyczny sprawy oraz argumenty na poparcie swoich zarzutów powielając w znacznej części stanowisko prezentowane również w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżąca wskazała, że spór koncentruje się wokół zagadnienia, czy instalacja kolejnych urządzeń w ramach istniejącej instalacji radiokomunikacyjnej, a także związanego z nią osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości nie przekraczającej 3 m umieszczonej na budowli w postaci wolno stojącego masztu antenowego stanowi rozbudowę budowli, czy też nie. W tym zakresie wskazał, że instalacje radiokomunikacyjne poszczególnych operatorów są autonomiczne względem siebie, nie współdziałają ze sobą i nie są ze sobą w jakikolwiek sposób powiązane. Zatem zdaniem pełnomocnika Spółki, nie stanowią one całości techniczno-użytkowej. Wolno stojąca wieża antenowa jest dla nich odrębną budowlą umożliwiającą ich umieszczenie na odpowiedniej wysokości, nie tracąc swej funkcjonalności, przeznaczenia poprzez zdementowanie tychże urządzeń. Zatem przeprowadzone roboty nie wymagają pozwolenia na budowę. Według pełnomocnika spółki, znajduje to potwierdzenie w zmianie treści art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. obowiązującej od dnia 17 lipca 2010 r. i uzasadnieniu projektu nowelizacji. Otóż zmiana ta miała na celu jednoznacznie przesądzić, że antenowa konstrukcja wsporcza oraz instalacja radiokomunikacyjna, instalowane na istniejącym obiekcie budowlanym, są rodzajem urządzania, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. W konsekwencji, w opinii skarżącej, oceniane roboty nie stanowią rozbudowy. W skardze wyrażono również pogląd, że naruszono art. 49 P.b., gdyż przeprowadzone roboty nie wymagały pozwolenia na budowę, ani też ich zgłoszenia.
Pełnomocnik skarżącej wyraził pogląd, że organ I instancji nakazał rozbiórkę trzech urządzeń RRU wraz z okablowaniem, gdzie nie wiadomo co to jest urządzenie RRU. Brak jest bowiem definicji legalnej tego urządzenia, jak również słowo to nie funkcjonuje w języku potocznym. Niezależnie od tego w ramach tej instalacji radiokomunikacyjnej funkcjonują więcej niż 3 urządzenia RRU wraz okablowaniem i w tej sytuacji rodzi się wątpliwość które z nich miałby być przedmiotem rozbiórki. Z tego też względu, w ocenie pełnomocnika spółki, tak sformułowana sentencja decyzji PINB nie nadaje się do wykonania.
W skardze wskazano również na brak umocowania w art. 48 ust. 1 P.b. do zawarcia w sentencji decyzji organu I instancji nakazu "(...) z jednoczesnym doprowadzeniem parametrów technicznych legalnie zabudowanych anten sektorowych (...) do wartości zgodnych z parametrami tych anten w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej stacji (...)". Dodano, że zmiana parametrów w jakich są eksploatowane anteny wchodzące w skład istniejącej instalacji radiokomunikacyjnej pozostaje bez znaczenia dla Prawa budowlanego, o ile ta zmiana nie jest związana z wykonywaniem robót budowlanych.
Zarzucono ŚWINB, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji praktycznie nie odniósł się do większości zarzutów zawartych w odwołaniu, czym naruszył art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Pełnomocnik skarżącej zarzucił, że kierowanie korespondencji do osoby niebędącej pełnomocnikiem spółki doprowadziło do pozbawienia jej możliwości czynnego udziału w postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2022 r. o sygn. akt II SA/Gl 946/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zawiesił postępowanie sądowe.
Decyzją z dnia 10 stycznia 2023 r. nr [...], GINB utrzymał w mocy decyzją własną z dnia 6 września 2022 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ŚWINB z dnia 15 lutego 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem o sygn. akt VII SA/Wa 642/23 z dnia 31 maja 2023 r. oddalił skargę spółki na decyzją GINB z dnia 10 stycznia 2023 r. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 lutego 2026 r. o sygn. akt II OSK 2155/23 oddalił w całości skargę skarżącej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 31 maja 2023 r.
Postanowieniem z dnia 16 marca 2026 r. o sygn. akt II SA/Gl 946/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podjął postępowanie sądowe.
Postanowieniem z dnia 4 maja 2026 r. o sygn. akt II SA/Gl 946/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 – dalej ".p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy ani też prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja ŚWINB z dnia 15 lutego 2022 r. w części dotyczącej rozbiórki rozbudowanej w 2019 r. części stacji bazowej telefonii komórkowej [...] położonej w C., tj. trzech anten sektorowych [...] wraz ze wspornikami antenowymi oraz sześciu urządzeń sterujących RRU wraz z okablowaniem, zamontowanych na poz. 46,30 m wieży.
Zauważyć przyjdzie, że do części zagadnień objętych niniejszym postępowaniem ustosunkował się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 642/23 z dnia 31 maja 2023 r., a jego argumentacja została zaaprobowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25 lutego 2026 r. o sygn. akt II OSK 2155/23. Skład orzekający w pełni podziela poglądy w nim zawarte i dlatego uwzględnił ją przy uzasadnieniu swojego stanowiska.
Przystępując do rozważań stwierdzić należy, że kluczowe znaczenie dla sprawy ma ustalenie, czy roboty przeprowadzone przez spółkę polegające na umieszczeniu 3 dodatkowych anten sektorowych, na wcześniej zamontowanych do konstrukcji wieży 3 dodatkowych wsporników antenowych, a także zamontowaniu 3 dodatkowe urządzenia RRU z okablowaniem, stanowią instalowanie urządzeń w znaczeniu przyjętym w art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b., czy też noszą znamiona rozbudowy, jako jednej z postaci budowy według art. 3 pkt 6 P.b..
Dla dalszych rozważań podkreślić należy, że w przypadku robót budowlanych polegających na wykonaniu stacji bazowej telefonii komórkowej na wieży wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę i takie zostało uzyskane (co jest poza sporem). Natomiast późniejsze prace na tym obiekcie (stacji) były dokonywane bez uzyskania pozwolenia na budowę. Dlatego też oceny wymaga kwestia: czy prace te stanowią "instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych" w znaczeniu przyjętym w art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. (w brzmieniu obowiązującym w 2019 r.), czy też noszą znamiona rozbudowy, jako jednej z postaci budowy według art. 3 pkt 6 P.b. Najogólniej rzecz ujmując, jeśli roboty mieszczą się w zakresie hipotezy art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b., to nie wymagają one uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 P.b.), ani też zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 P.b.). Natomiast w przypadku uznania ich za rozbudowę, występuje konieczność uzyskania pozwolenia budowlanego oraz poddania się procedurze dla niego przewidzianej (art. 28 ust. 1 P.b.).
W kontrolowanej sprawie organy obu instancji zgodnie ustaliły, że rodzaj i charakter robót budowlanych oraz prac instalacyjnych wykracza poza zakres objęty regulacją art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. Nie ograniczają się one wyłącznie do instalowania urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na istniejącej stacji komórkowej. W oparciu o materiał dokumentacyjny organy stwierdziły, że wykonane roboty mają znamiona rozbudowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 P.b., a co za tym idzie - wymagały pozwolenia na budowę.
W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, w świetle którego zakres prac, które zgodnie z Prawem budowlanym, powinny zostać wykonane przy realizacji określonego przedsięwzięcia - instalacji telefonii komórkowej - zawsze wynika z konkretnej, ściśle zindywidualizowanej sytuacji, którą będzie z kolei kreowała wielkość danego urządzenia, jak i sposób oraz miejsce jego realizacji. Dokonując zatem kwalifikacji prawnej robót budowlanych nie można czynić tego automatycznie, niezależnie od szczegółowych, technicznych założeń projektu przedstawionego przez inwestora (zob. wyrok NSA z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2295/15, LEX nr 2334167). Zakwalifikowanie robót jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. może nastąpić więc tylko wówczas, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów (zob. wyroki NSA: z dnia 12 października 2016 r. sygn. akt II OSK 3341/14, LEX nr 2169135; z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1494/15, LEX nr 2325520).
Przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b., wyłączający obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, ma zastosowanie jedynie do tego rodzaju robót budowlanych, które polegają na instalowaniu, a więc prostym montowaniu (zakładaniu, umieszczaniu) określonych urządzeń (np. radiokomunikacyjnych) na istniejących legalnie obiektach budowlanych (zob. wyrok NSA z dnia 25 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 859/21, LEX nr 3192536). Natomiast instalacja dodatkowych anten sektorowych, w wyniku czego dochodzi do zmiany parametrów użytkowych obiektu budowlanego, stanowi rozbudowę legalnie istniejącej stacji bazowej, a tym samym wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (zob. wyroki NSA: z dnia 26 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 3991/19, LEX nr 3052047; z dnia 19 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 2620/21, LEX nr 3552931).
Uznać należy, że na gruncie niniejszej sprawy istniały podstawy do przyjęcia, że stanowiące przedmiot postępowania sporne prace wykonane przy opisanej na wstępie stacji bazowej wykraczają poza zakres prac objętych regulacjami przepisów art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. jako niewymagających pozwolenia na budowę (powołany jako ostatni przepis stanowi o instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych) oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b P.b. (wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych) jako niewymagających zgłoszenia. Zakres prac nie jest kwestionowany przez skarżącą. Nie jest negowane również to, że przeprowadzone prace modernizacyjne doprowadziły do wzrostu sumarycznej mocy EIRP anten. Oznacza to, że roboty te doprowadziły do zmiany parametrów tejże stacji.
Taki zaś przypadek (zmiana parametrów użytkowych stacji bazowej), w świetle powołanego powyżej orzecznictwa sądowego jednolicie uznawany jest za rozbudowę stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym (zob. wyrok NSA z dnia 25 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 859/19, LEX nr 3192536).
Dodać należy, że w rozważanym przypadku nie ma znaczenia, że sama wysokości anten nie przekraczała 3 metrów, gdyż przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. B P.b. nie można stosować nie uwzględniając przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b., który przewiduje instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych bez pozwolenia na budowę, co jednakże, jak wskazano powyżej, nie obejmuje przypadków instalacji stanowiącej rozbudowę istniejących wcześniej konstrukcji antenowych (zob. wyroki NSA: z dnia 20 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 1809/16, LEX nr 2521431; z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2295/15, LEX nr 2334167). W związku z tym zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. B P.b. uznać należy za niezasadny. Tożsamy wniosek, w związku z wyrażoną powyżej oceną prawną przyjąć należy odnośnie do zarzutów obejmujących naruszenie przepisów postępowania.
Zasadności zaprezentowanego stanowiska nie może zmienić nowelizacja art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b., która weszła w życie z dniem 25 października 2019 r. Mianowicie mocą tej nowelizacji doprecyzowano jedynie dotychczasową treść przepisu, natomiast nie zmieniono jego istoty i dotychczasowego rozumienia (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 1278/20, LEX nr 3168364; wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 108/20, LEX nr 3045217). Nowelizacja ta miała charakter uzupełniający i nie wpłynęła w istotny sposób na odczytanie tej regulacji, nadal bowiem podstawowym elementem dyspozycji tego przepisu jest "wykonywanie robót budowalnych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowalnych". W orzecznictwie wskazuje się, że nowelizacją tą nie przesądzono, aby co do zasady budowa (rozbudowa) stacji bazowej była możliwa bez pozwolenia na budowę.
W dalszym ciągu przepis ten dotyczy problematyki "instalowania na obiektach budowlanych" (zob. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 3991/19, LEX nr 3052047; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 1224/20, LEX nr 3109173; wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 lutego 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1890/20, LEX nr 3164038). Dodatkowo należy stwierdzić, że również kolejnymi nowelizacjami Prawa budowlanego nie przesądzono, aby co do zasady budowa (rozbudowa, przebudowa) stacji bazowej była możliwa bez pozwolenia na budowę (zob. wyroki NSA: z dnia 18 września 2024 r. sygn. akt II OSK 1607/24, LEX nr 3763021; z dnia 28 października 2025 r. sygn. akt II OSK 916/23, LEX nr 3942413).
Skoro przeprowadzone prace wymagały pozwolenia na budowę, którym spółka nie dysponowała, to zasadnie w sprawie zastosowano art. 48 P.b. Wdrożone postępowanie legalizacyjne nie mogło się jednak pozytywnie zakończyć dla Spółki, z racji na nieprzedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zrealizowanej inwestycji.
Argumentując powinność posiadania przez skarżącą decyzji środowiskowej dla przeprowadzenia postepowania legalizacyjnego należy wskazać, że "Kwalifikacja przedsięwzięcia" z grudnia 2014 r. (s.
- 7) wskazuje, że sporna inwestycja przewidywała instalację:
- 1. anteny sektorowej U21 skierowanej na azymut 0°, o mocy EIRP 2089 W;
- 2. anteny sektorowej G1 skierowanej na azymut 0°, o mocy EIRP 1862 W;
- 3. anteny sektorowej D1 skierowanej na azymut 0°, o mocy EIRP 5754 W;
- 4. anteny sektorowej U22 skierowanej na azymut 120°, o mocy EIRP 2089 W;
- 5. anteny sektorowej G2 skierowanej na azymut 120°, o mocy EIRP 1862 W;
- 6. anteny sektorowej D2 skierowanej na azymut 120°, o mocy EIRP 5754 W;
- 7. anteny sektorowej U23 skierowanej na azymut 240°, o mocy EIRP 2089 W;
- 8. anteny sektorowej G3 skierowanej na azymut 240°, o mocy EIRP 1862 W;
- 9. anteny sektorowej D3 skierowanej na azymut 240°, o mocy EIRP 5754 W;
Organy dostrzegły, że w późniejszym okresie spółka dokonała modyfikacji tych parametrów (głównie zwiększenia mocy niektórych anten sektorowych), jednakże nie wpłynęły one w rozstrzygający sposób na kwalifikację środowiskową przedsięwzięcia.
Ze wspomnianej "Kwalifikacji" (Rys. 3 i Rys.
4) wynika, że przy ukierunkowaniu anten sektorowych na azymutach 120° i 240° i ich maksymalnym pochyleniu - tilt 10°, osie główne wiązek promieniowania w odległości 200 m od anten będą przechodzić na najniższej wysokości odpowiednio 11,3 m nad obszarami określonymi symbolem M2 (tereny mieszkaniowo usługowe) w uchwale Rady Miejskiej w C. z dnia [...] r. nr [...] r sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta C. (m.p.z.p) oraz 8,9 m nad obszarami określonymi w planie miejscowym symbolem U (tereny usługowe). Informacje te mają istotne znaczenie z punktu widzenia ustalenia, czy wiązki promieniowania przecinają miejsca dostępne dla ludzi.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w myśl art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1219 z późn. zm.) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Oznacza to, że przez "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. Innymi słowy, "miejsca dostępne dla ludności", to miejsca na których może choćby potencjalnie powstać zabudowa zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, w tym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Z obliczeń wykonanych przez organ I instancji wynika, że: na azymucie 120° dla pojedynczych anten 2.1 i 2.3 główna oś promieniowania, licząc od środka elektrycznego anteny, przebiega w odległości 198.5 m - 200 m od miejsc dostępnych dla ludności; na azymucie 240° dla pojedynczych anten 3.1 i 3.3 główna oś promieniowania, licząc od środka elektrycznego anteny, przebiega w odległości 179 m - 200 m od miejsc dostępnych dla ludności. Plan miejscowy przewiduje dla terenów oznaczonych symbolem M2 zabudowę o wysokości maksymalnie 2,5 kondygnacji łącznie z poddaszami użytkowymi i możliwością podpiwniczenia do 1 m nad poziom terenu (§ 9 ust. 5 pkt 2 m.p.z.p).
Z kolei na obszarze oznaczonym symbolem U dopuszczono realizację budynków do maksymalnie 4 kondygnacji (§ 14 ust. 5 pkt 2 m.p.z.p.). Dokonując wykładni przepisów prawa miejscowego organy nadzoru budowlanego wykazały, że maksymalna wysokość zabudowy dla obszaru M2 to 12 m oraz 15,5 m dla terenów U. Zestawiając to ze wskazaniami przebiegu wiązek promieniowania (11,3 m nad obszarem M2 i 8,9 m nad obszarem U) nie ulega wątpliwości, że naruszają one przestrzeń miejsc dostępnych dla ludności.
Mając na uwadze powyższą charakterystykę emisji pól elektromagnetycznych, jak również przywołane wyżej unormowania, stwierdzić należy, że sporna inwestycja - w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia - wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należała bowiem do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - Dz.U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.).
Jak wspomniano wcześniej, spółka nie przedstawiła wspomnianej decyzji środowiskowej. Przedłożyła natomiast postanowienie nr [...] Burmistrza Gminy i Miasta C. z dnia 7 czerwca 2016 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla spornego przedsięwzięcia. Rozstrzygnięcie to jednak pozostaje bez znaczenia dla oceny potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Mianowicie organ wykazał, że spółka zwracając się do Burmistrza o wydanie decyzji środowiskowej załączyła do wniosku nieaktualne dane, co przesądziło o wydaniu wskazanego postanowienia.
Odnieść się należy także do zarzutu nieskuteczności doręczenia wezwania PINB z dnia 15 maja 2019 r. do przedłożenia przez spółkę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak bowiem wskazuje skarżąca, pismo w tym przedmiocie zostało skierowane do pełnomocnika spółki, którego umocowanie do jej reprezentowania wygasło z dniem 31 grudnia 2018 r. Zajmując się tym zagadnieniem zgodzić się należy z pełnomocnikiem spółki, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, to pisma winny być doręczane pełnomocnikowi (art. 40 § 1 k.p.a.). Zatem w rozpatrywanym przypadku doszło do naruszenia art. 40 § 1 k.p.a. Nie oznacza to jednak, iż naruszenie art. 40 § 1 k.p.a. zawsze musi bezwzględnie rodzić skutki nieskuteczności doręczenia. Mianowicie każda tego typu sytuacja wymaga indywidualnej oceny.
Jak wspomniano wcześniej, nie ulega wątpliwości, że pismo organu I instancji z dnia 15 maja 2019 r. zostało zaadresowane do pełnomocnika spółki, którego pełnomocnictwo było nieaktualne. Podkreślenia wymaga, że adresem do doręczeń dla tego pełnomocnika – będącego pracownikiem Spółki - było P. Sp. z o.o. [...] w K. Adres ten był właściwy również dla innych pełnomocników, którzy reprezentowali spółkę w tej sprawie, a tym samym dawało to możliwość przekierowania przedmiotowego wezwania do pełnomocnika, który dysponował aktualnym pełnomocnictwem. Co istotne wezwanie wyekspediowane na adres zostało odebrane przez spółkę. Nie było zatem żadnych przeszkód by skarżąca mogła wywiązać się z nałożonego obowiązku, natomiast Spółka nie wykazała, by kwestionowany przez nią sposób doręczenia wezwania, uniemożliwił jej dokonanie tej czynności. Nadmienić należy, że obowiązek przedłożenia decyzji środowiskowej nie był zaskoczeniem dla skarżącej.
Otóż PINB wezwał Spółkę do jej przedłożenia postanowieniem nr [...] z dnia 20 listopada 2018 r. Wprawdzie postanowienie to zostało uchylone przez ŚWINB, jednak nie zanegowano nim zasadności wezwania spółki do przedstawienia decyzji środowiskowej, a wyłącznie formę owego wezwania. Powyższe uwagi należy odnieść również do przypadków, gdy pismo zostało zaadresowane do wspomnianego pełnomocnika po 31 grudnia 2018 r. Całkowicie na marginesie należy zauważyć, że w sprawie występowało kilku pełnomocników, którzy (poza jednym wyjątkiem) legitymowali się terminowymi pełnomocnictwami, kończącymi się w różnych datach. W takiej sytuacji podjęcie czynności procesowych przez pełnomocnika spółki (jak w kwestionowanym przypadku) tuż przed wygaśnięciem danego mu umocowania może doprowadzić do błędu po stronie organu.
Przechodząc do zagadnienia uczestnictwa Stowarzyszenia w niniejszym postępowania wpierw należy przywołać art. 31 § 1 k.p.a. Stanowi on, że organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem: 1) wszczęcia postępowania, 2) dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu (art. 31 § 2 zd. 1 k.p.a.).
Wykładnia tych uregulowań prowadzi do wniosku, że organizacja społeczna, która domaga się wszczęcia postępowania, nie musi żądać jednocześnie dopuszczenia jej do udziału w tym postępowaniu. W wypadku bowiem, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostanie uznane przez organ administracji publicznej za zasadne, organizacja społeczna uczestniczy w tym postępowaniu na prawach strony. Do uznania organizacji społecznej należy zaś, czy będzie uczestniczyła w postępowaniu wszczętym na jej żądanie (zob. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2025, art. 31; podobnie M. Romańska (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 31). Oznacza to, że wszczynając z urzędu postępowanie na żądanie organizacji społecznej, organ przesądza o dopuszczeniu organizacji społecznej do udziału w postępowaniu (zob. wyroki NSA: z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2028/15, LEX nr 2286059; z dnia 9 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 531/21, LEX nr 3213950; z dnia 14 stycznia 2025 r. sygn. akt III OSK 1052/23, LEX nr 3821141).
W kontekście powyższego podkreślić należy, że Stowarzyszenie wnioskiem z dnia 18 stycznia 2015 r. wystąpiło z żądaniem wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie samowolnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej, ewentualnie o dopuszczenie organizacji do udziału w postępowaniu, jeżeli już takowe się toczy. To właśnie na skutek inicjatywy Stowarzyszenia organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w niniejszej sprawie (zob. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 10 marca 2015 r. nr [...]). Jednocześnie organ I instancji w toku całego postępowanie administracyjnego traktował Stowarzyszenie jako stronę postępowania, doręczając mu zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania, jak i inne pisma procesowe oraz pierwszoinstancyjną decyzję. Podobne podejście prezentował ŚWINB. Oczywiście z formalnego punktu widzenia uzasadnione byłoby wydanie przez organ I instancji postanowienia o wszczęciu postępowania na podstawie art. 31 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie budzi jednak wątpliwości, że Stowarzyszenie wniosło o wszczęcie postępowania, a także wyraziło wolę aktywnego uczestnictwa w postępowaniu.
Stąd też wskazane wyżej uchybienie formalne nie może prowadzić do wniosku, że stowarzyszenie nie było legitymowane do występowania na prawach strony w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym. Niezależnie od tego sam udział stowarzyszenia w postępowaniu pozostaje bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że w podobnym stanie faktycznym tożsame stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 9 lipca 2021 r. o sygn. akt III OSK 531/21 (LEX nr 3213950).
Ostatnim zagadnieniem wymagającym ustosunkowania się jest kwestia precyzji określenia przedmiotu rozbiórki, w kontekście niewykonalności decyzji. W tym zakresie pełnomocnik spółki wskazał na nakaz rozbiórki urządzeń RRU z okablowaniem. Jego zdaniem, nie wiadomo co należy rozumieć przez "RRU", a ponadto nie wiadomo, których urządzeń "RRU" dotyczy nakaz rozbiórki, gdyż w ramach instalacji funkcjonuje więcej niż trzy urządzenia "RRU". Wyjaśniając ten problem zwrócić należy uwagę, że pełnomocnik skarżącej doskonale orientuje się w nazewnictwie poszczególnych urządzeń instalacji skoro stwierdza, że w jej strukturze jest więcej niż trzy urządzenia tego typu.
Ponadto dostrzec należy, że tego rodzaju urządzenia zaznaczone zostały na rysunku będącym załącznikiem do "Kwalifikacji przedsięwzięcia"(karta 83. Niezależnie od tego, w decyzji organ I instancji jednoznacznie wskazał, że demontażowi ma podlegać rozbudowa, jaka została przeprowadzona w 2019 r. Z powyższych względów zarzut dotyczący niewykonalności decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Z powyższych względów przychylić się należy do stanowiska organów obu instancji, że w sprawie zaistniały podstawy do wydania nakazu rozbiórki części stacji bazowej telefonii komórkowej, tj. w zakresie w jakim doszło do jej rozbudowy w styczniu 2015 r. Podstawą materialnoprawną jest art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 P.B. Mianowicie Spółka nie przedłożyła w wyznaczonym terminie wymaganych dokumentów niezbędnych dla przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Konkretnie zaniechanie dotyczy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W takiej sytuacji organ nadzoru budowlanego był nie tyle uprawniony, co zobowiązany do nakazania rozbiórki samowolnie zamontowanych anten i urządzeń.
Zdaniem Sądu wydane w sprawie decyzje zostały również odpowiednio umotywowane i zawierają wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 8 i 11 k.p.a. W ocenie Sądu organy obu instancji dochowały zasad postępowania administracyjnego i nie dopuściły się naruszenia przepisów art. 7,art. 8, art., 11, art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Sąd nie doszukał się także innych uchybień przepisów postępowania skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji PINB.
Z kolei skuteczność zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może mieć miejsce jedynie, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca takich okoliczności nie przywołała, a analiza akt postępowania organów nadzoru budowlanego wskazuje, że skarżąca miała zapewniony czynny udział w postępowaniu.
Reasumując Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organy umożliwiły skarżącej zalegalizowanie popełnionej przez nią samowoli budowlanej, z której jednak skarżąca nie skorzystała. Musiała więc liczyć się z tym, że skutkiem niezłożenia wniosku o legalizację jest nakaz rozbiórki wykonanej samowoli. Działanie organów nadzoru budowlanego miało charakter związany.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.