Uzasadnienie
Minister Sprawiedliwości - Prokurator Generalny 5 lipca 1999 r. odmówił skarżącemu wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska prokuratora po ukończeniu 65 roku życia i poinformował o przejściu w stan spoczynku. Rozstrzygnięcie to - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym - ma cechy decyzji administracyjnej, podjętej na podstawie art. 62a ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze /t.j. Dz.U. 1994 nr 19 poz. 70 ze zm./ w zw. z art. 59 par. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych /t.j. Dz.U. 1994 nr 7 poz. 25 ze zm./. Według art. 62a ustawy o prokuraturze Prokurator Generalny wypowiadając się w kwestii dalszego zajmowania stanowiska przez prokuratora wykonuje uprawnienia Krajowej Rady Sądownictwa, przysługujące jej względem sędziów. Oznacza to, że w sensie materialnoprawnym pomiędzy prokuratorem a Prokuratorem Generalnym zachodzi stosunek prawny, jaki łączy w takiej sytuacji sędziego i Krajową Radę Sądownictwa.
Jest to stosunek o charakterze publicznoprawnym, ponieważ Krajowa Rada Sądownictwa wypowiadając się co prawda w kwestii zatrudnienia sędziego, rozstrzyga w imieniu państwa, władczo i jednostronnie o możliwości sprawowania sędziowskiej inwestytury. Ten aspekt działania KRS, a nie jego skutki w sferze zatrudnienia, decyduje o charakterze prawnym uchwały KRS w sprawie wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego po ukończeniu 65 roku życia.
Nie ma żadnych prawnych powodów, aby inaczej traktować tego rodzaju rozstrzygnięcia Prokuratora Generalnego podejmowane wobec prokuratorów. Prokuratorowi również powierza się sprawowanie w ramach stosunku pracy władztwa publicznego, a gestorem tej władzy jest Prokurator Generalny. Nie ma przy tym znaczenia, że te kompetencje Prokuratora Generalnego w stosunku do prokuratorów można również rozpatrywać w relacji pracodawca - pracownik. Prokurator Generalny powołuje i odwołuje prokuratorów /art. 11 i art. 16 ustawy o prokuraturze/ i kieruje działalnością prokuratury, wydając zarządzenia, wytyczne i polecenia /art. 10 ust. 1 i 2 ustawy/. Nie są to jednak działania pracodawcy, lecz działania naczelnego organu państwowego, odnoszące się do podległych mu osób - prokuratorów, skutkujące w sferze ich stosunków zatrudniania. Prokurator Generalny nie jest pracodawcą wszystkich prokuratorów w rozumieniu prawa pracy /art. 3 i art. 22 par. 1 Kp/.
Są oni bowiem pracownikami jednostek organizacyjnych prokuratury /art. 6 ust. 1 i 2 ustawy/ i te jednostki występują w roli ich pracodawców. Podejmowanie przez Prokuratora Generalnego rozstrzygnięć co do dalszego zajmowania stanowiska przez prokuratora po ukończeniu 65 roku życia nie może być zatem traktowane jako przejaw woli pracodawcy dotyczącej wyłącznie bytu prawnego stosunku pracy. Nie jest to sprawa ze stosunku pracy w rozumieniu art. 47 ust. 2 ustawy o prokuraturze, a sprawa administracyjna, kończąca się decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kpa, która podlega kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA.