Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 26 czerwca 2009 r. K.C. – reprezentowany przez M.C. wniósł o "sprostowanie omyłki sądu, że sprawa jest ze skargi K.C.". W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wywodziła, iż w niniejszej sprawie to ona winna być stroną postępowania, a nie jej syn.
Pismem z dnia 3 lipca 2009 r. wezwano M.C. do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braków formalnych powyższego wniosku przez wskazanie orzeczenia sądowego, którego sprostowanie ma dotyczyć. W wykonaniu powyższego wezwania pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 31 lipca 2009 r. podała, iż jej wniosek dotyczy "ostatnich orzeczeń sądu m.in. z 23 kwietnia 2009 r. oraz 29 maja 2009 r.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie zważył co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, iż w dniu 29 maja 2009 r. Sąd nie podejmował w sprawie żadnych rozstrzygnięć, zatem przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie wniosek o sprostowanie postanowienia wydanego w dniu 23 kwietnia 2009 r.
Stosownie do treści przepisu art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpni. 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie przyjęty jest pogląd, iż oczywistość omyłki musi jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na natychmiastowe jej rozpoznanie. Pojęcie oczywistej omyłki nie dotyczy więc ani przeoczenia, jakiego sąd się dopuścił przy rozstrzygnięciu sprawy, ani niezgodności sentencji z następnie sporządzonym uzasadnieniem (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, J. P. Tarno, LexisNexis, Warszawa 2006, s. 341). Tryb sprostowania, nie może również prowadzić do zmiany ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd w sprawie.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż wniosek złożony przez pełnomocnika K.C. nie mógł być uwzględniony, gdyż dokonanie sprostowania postanowienia w sposób wskazywany przez pełnomocnika, prowadziłoby do zmiany ustaleń stanu faktycznego sprawy, w zakresie określenia stron postępowania sądowego, a nie wyeliminowania błędu (technicznego) jaki powstał przy sporządzaniu postanowienia. Wkraczałoby zatem poza wyznaczone ww. przepisem granice sprostowania orzeczenia. Podkreślić należy, że wskazanie w komparycji postanowienia jako skarżącego K.C. nie jest w realiach niniejszej sprawy wynikiem błędu pisarskiego, ale następstwem określonego stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.