Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SAB/Sz 12/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę M. T. na przewlekłość postępowania Starosty P..
Następnie, po rozpatrzeniu wniosku M. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, postanowieniem z dnia 19 listopada 2014 r., Sąd przyznał skarżącej prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata. Właściwa rada adwokacka na pełnomocnika z urzędu wyznaczyła adwokata N. M. Pismem z 7 maja 2015 r. wyznaczony adwokat wystąpił do Sądu z wnioskiem o zasądzenie od Skarbu Państwa na jej rzecz kosztów udzielonej pomocy prawnej, w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie.
Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2015 r. Sąd przyznał ww. adwokatowi od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wynagrodzenie w kwocie [...] zł, obejmujące należny podatek od towarów i usług, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Powyższe postanowienie doręczono pełnomocnikowi w dniu 22 czerwca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k.228).
Pismem z 23 czerwca 2015 r. M. T. wniosła zażalenie na postanowienie przyznające wynagrodzenie pełnomocnikowi z urzędu, domagając się jego uchylenia oraz (cyt.) "pozostawienia sprawy zapłaty adwokatce N. M. bez zapłaty za prywatne postępowanie i za brak zainicjowania postępowania odwoławczego".
Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił powyższe zażalenie z uwagi na jego niedopuszczalność.
Uzasadniając Sąd podniósł, iż ustalenie i przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu ramach przyznanego i wykonanego prawa pomocy jest tzw. postępowaniem wpadkowym (ubocznym, incydentalnym). W ramach tego postępowania sąd przyznaje takiemu pełnomocnikowi wynagrodzenie z własnych środków finansowych. Środek procesowy, jakim jest sprzeciw na postanowienie referendarza czy zażalenie na postanowienie sądu, przysługuje tylko pełnomocnikowi z urzędu, będącemu jedyną stroną wskazanego postępowania wpadkowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 29 czerwca 2010 r. o sygn. akt II OZ 607/10, 20 stycznia 2009 r. o sygn. akt I OZ 939/08, 8 stycznia 2009 r. o sygn. akt I OZ 946/08; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 czerwca 2013 r. o sygn. akt II SA/Kr 1579/12 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że wskazany środek nie przysługuje stronie skarżącej z postępowania głównego, na rzecz której działał profesjonalny pełnomocnik.
Powyższe postanowienie doręczono, stosownie do art. 67 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", pełnomocnikowi skarżącej ustanowionemu z urzędu adw. N. M. w dniu 6 lipca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 244). Jednocześnie poinformowano skarżącą o wydaniu takiego postanowienia, które to pismo doręczono skarżącej w dniu 8 lipca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 245).
Pismem z dnia 15 lipca 2015 r. skarżąca wniosła kolejne zażalenie na postanowienie z dnia 12 czerwca 2015 r. wskazując, iż nadal wnosi o jego uchylenie i cyt. "pozostawienie sprawy zapłaty adwokatce N. M. bez zapłaty za prywatne postępowanie i za brak zainicjowania postępowania odwoławczego.".
W dniu 22 lipca 2015 r. (data wpływu do Sądu) skarżąca wypowiedziała pełnomocnictwo adw. N. M. Zarządzeniem z dnia 24 lipca 2015 r. stwierdzono prawomocność postanowienia z dnia 12 czerwca 2015 r. od dnia 14 lipca 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zażalenie skarżącej jest niedopuszczalne.
Stosownie do art. 194 § 1 p.p.s.a, na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie. W myśl art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W rozpoznawanej sprawie postanowienie o przyznaniu wynagrodzenia adw. N. M., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru zostało doręczone w dniu 22 czerwca 2015 r., siedmiodniowy termin na wniesienie zażalenia upływał w dniu 29 czerwca 2015 r. (poniedziałek). Zażalenie na przedmiotowe rozstrzygnięcie wpłynęło do Sądu w dniu 17 lipca 2015 r., a zatem po upływie siedmiodniowego terminu do jego wniesienia.
Jednocześnie Sąd wskazuje, tak jak to już podnoszono w postanowieniu z dnia 30 czerwca 2015 r., że gdyby nawet zażalenie skarżącej wpłynęło w terminie to byłoby ono niedopuszczalne z uwagi na brak przymiotu strony w tym postępowaniu. Wskazać bowiem należy, że prawa o ustalenie i przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu w ramach przyznanego i skonsumowanego prawa pomocy jest sprawą między tymże pełnomocnikiem a sądem, który przyznaje należne wynagrodzenie ze Skarbu Państwa. Tylko zatem konkretny pełnomocnik – w niniejszej sprawie adw. N. M. - niezadowolony z przyznanego mu wynagrodzenia, może składać sprzeciw od postanowienia referendarza w tym przedmiocie, a w dalszej kolejności zażalenie na postanowienie sądu. Takie środki odwoławcze nie przysługują natomiast skarżącemu, na którego rzecz działał profesjonalny pełnomocnik (por. postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 2009 r., I OZ 957/08, LEX nr 551911).
Nadto, Sąd zwraca uwagę, że zażalenie skarżącej, będące przedmiotem rozpoznania w niniejszym postanowieniu, jest ponownym zażaleniem na postanowienie z dnia 12 czerwca 2015 r. Wcześniejsze zażalenie strony zostało odrzucone opisywanym na wstępie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r. skutecznie doręczonym w dniu 6 lipca 2015 r. Mając powyższe na uwadze podnieść należy, że postanowienie z dnia 12 czerwca 2015 r. jest prawomocne od dnia 14 lipca 2015 r. Przypomnieć bowiem należy, że orzeczenie staje się prawomocne, jeżeli nie wniesiono środka odwoławczego w przewidzianym terminie. W przypadku wniesienia w terminie środka odwoławczego niedopuszczalnego, np. wobec braku przymiotu strony, orzeczenie sądu pierwszej instancji uprawomocnia się z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o jego odrzuceniu. W przedmiotowej sprawie postanowienie z dnia 30 czerwca 2015 r. odrzucające zażalenie skarżącej na ww. postanowienie z dnia 12 czerwca 2015 r. zostało prawidłowo doręczone jej pełnomocnikowi w dniu 6 lipca 2015 r. Od tego dnia biegł zatem termin do wniesienia zażalenia, który upłynął w dniu 13 lipca 2015 r. a zatem postanowienie z dnia 30 czerwca 2015 r., jak również postanowienie z dnia 12 czerwca 2015 r. stały się prawomocne od dnia 14 lipca 2015 r. Strona nie ma możliwości kwestionowania po raz kolejny prawomocnego orzeczenia. Skoro zatem poprzednie zażalenie zostało odrzucone prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, to ponowne zażalenie na to samo postanowienie jest niedopuszczalne.
Z powyższych względów na podstawie art. 178 w zw. z art. 194 § 2 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.