Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 listopada 2008 r., po rozpoznaniu skargi J. G., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] oraz decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Pismem z dnia 22 grudnia 2008 r. pełnomocnik skarżącej wniósł m. in. o uzupełnienie sentencji w/w orzeczenia, podnosząc iż Sąd nie rozstrzygnął zarzutu, zawartego w pkt 2 skargi, że decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 1999 r. nie ma cech decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 czerwca 2009 r. odmówił uzupełnienia wyroku z dnia 7 listopada 2008 r. w uzasadnieniu wskazując, iż brak jest podstaw do eliminowania z obrotu prawnego decyzji z 1999 r., co do której organ odmówił wszczęcia postępowania nadzorczego.
W dniu 19 sierpnia 2009 r. J. G. wniosła skargę kasacyjną na powyższe postanowienie, podnosząc szereg argumentów wskazujących na wadliwość zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Dopuszczalność skargi kasacyjnej jest zatem uwarunkowana między innymi rodzajem zaskarżonego orzeczenia. Omawiany środek przysługuje od wszystkich wyroków sądów I instancji. Jeżeli zaś chodzi o postanowienia, to w drodze skargi kasacyjnej mogą być kwestionowane wyłącznie postanowienia kończące postępowanie w sprawie, o ile przepis szczególny nie przewiduje od nich innego środka zaskarżenia. Pozostałe postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych podlegają kontroli instancyjnej, w drodze odrębnych środków odwoławczych, jeżeli taką możliwość wyraźnie przewidują przepisy ustawy P.p.s.a. Oznacza to, że powołana ustawa w sposób odmienny ukształtowała środki zaskarżenia orzeczeń wydawanych przez sądy I instancji. Wyczerpujące unormowanie w tym zakresie wyklucza dopuszczalność dowolnego rozszerzania katalogu orzeczeń zaskarżalnych każdym z odrębnych środków odwoławczych, w tym także skargi kasacyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 241/07).
Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują środków odwoławczych od postanowienia w przedmiocie odmowy uzupełnienia wyroku. W szczególności nie może być ono kwestionowane w drodze skargi kasacyjnej.
Postanowienie oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 173 P.p.s.a., bowiem za kończące postępowanie w sprawie można uznać tylko takie postanowienie, którego uprawomocnienie się zamyka drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty przez sąd danej instancji. Jednakże brak środka zaskarżenia takiego postanowienia nie narusza praw strony, skoro może ona dochodzić zmiany kwestionowanego wyroku równolegle w drodze skargi kasacyjnej, co też skarżąca uczyniła w niniejszej sprawie.
W niniejszej sprawie wskazać należy, że pełnomocnik skarżącej na rozprawie w dniu 17 czerwca 2009 r. oraz w piśmie z dnia 1 lipca 2009 r., przy którym doręczono odpis postanowienia z dnia 17 czerwca 2009 r. został mylnie pouczony o możliwości wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednakże ta okoliczność, w świetle powyższych rozważań, nie ma wpływu na zasadność podjętego rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.