Uzasadnienie
B. M. i W. T. w piśmie procesowym z dnia 2 października 2008 r. złożyły wniosek o wyłączenie Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] od udziału w sprawie ze skargi B. M. i W. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. Jako przyczynę wyłączenia skarżące podały dyskryminację skarżących wobec organu administracyjnego, nadużycia władzy sądowej i działania w zmowie z organem administracji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sędzia jest wyłączony od udziału w sprawie z mocy samej ustawy w przypadkach określonych w art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Niezależnie od przyczyn wymienionych w powołanym wyżej przepisie, stosownie do treści art. 19 tej ustawy sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.
W oświadczeniu z dnia 6 października 2008 r. Sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] wyjaśniła, że między nią, a żadną ze stron nie zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do jej bezstronności, jak również nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 18 w/w ustawy.
Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1971 r., I CZ 121/71 (OSN 1972, poz.
55) autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego. Oznacza to, że sędzia swoim autorytetem poręcza prawdziwość oświadczenia. Natomiast kwestionowanie zasadności rozstrzygnięć wydanych w sprawie przez sędziego, czy też niezadowolenie strony odnośnie prowadzonego postępowania sądowego nie stanowią podstawy do wyłączenia sędziego.
Uznając, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 18 § 1 i art. 19 powołanej wyżej ustawy Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.