Uzasadnienie
W dniu 4 marca 2016 r. Skarżąca M.T. wraz z mężem złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pismo z 3 marca 2016 r. zatytułowane "Skarga i wniosek" w którym wniosła o stwierdzenie nieważności wszelkich orzeczeń, w których zostały wydane lub w których wydaniu uczestniczyła sędzia WSA Anna Sokołowska, które dotyczyły skargi Skarżącej lub jej męża na rozstrzygnięcia urzędu skarbowego, Izby Skarbowej oraz Starosty, który zlecał egzekucje wobec Strony urzędowi skarbowemu.
Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I wezwano wnoszących pismo do sprecyzowania czy:
- 1) wnoszą skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń, w wydaniu których brała udział sędzia WSA Anna Sokołowska, jeżeli tak, to do wskazania jej podstaw oraz ich uzasadnienie, czy też
- 2) wnoszą skargę o wznowienie postępowań sądowych, w których brała udział sędzia WSA Anna Sokołowska, jeżeli tak, to do wskazania jej podstaw oraz ich uzasadnienie,
- - w terminie 7 dni pod rygorem zwrotu pisma.
Nadto, pouczono wnoszących pismo o treści ww. art. 270-285 oraz art. 285a-285l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Wezwanie z pouczeniem zostało doręczone Stronie 25 marca 2016 r.
W odpowiedzi na wezwanie Skarżąca wraz z mężem, w piśmie z 29 marca 2016 r. wniosła o unieważnienie (stwierdzenie nieważności orzeczeń) w sprawach I SA/Sz 500/14, I SA/Sz 114/13, I SA/Sz 1149/13 oraz I SA/Sz 201/12.
Z uwagi na to, że pismo z 29 marca 2016 r. nie zostało podpisane ani przez Skarżącą, ani jej męża, na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału, zobowiązano wnoszących pismo do jego podpisania w terminie 7 dni lub nadesłania odpisu pisma podpisanego przez M i C.T., w związku z żądaniem unieważnienia orzeczeń w sprawach ze skarg M.T. (sygn. akt I SA/Sz 201/12, I SA/Sz 114/13 i I SA/Sz 500/14) oraz C.T. (sygn. akt I SA/Sz 1149/13) – pod rygorem zwrotu pisma oraz poprzedzającego go pisma z 3 marca 2016 r. (sprawa I Ko 6/16).
W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżąca wraz z mężem nadesłała podpisane pismo, a nadto pismem z dnia 27 kwietnia 2016 r. rozszerzyła swój wniosek wnosząc o unieważnienie (stwierdzenie nieważności orzeczeń) wyroku wydanego w sprawie I SA/Sz 255/11. W uzasadnieniu małżonkowie wskazali, że zgłaszali iż nie otrzymali podstaw prawnych do egzekucji, więc podstawy prawne mają być im wydane.
W związku z powyższym, Sąd uznał, wyżej opisane pismo za skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem m.in. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 201/12 oddalającego skargę M.T. na niewykonanie prawomocnego wyroku z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 577/11 przez Starostę [...]. Orzeczenie to uprawomocniło się w dniu 19 listopada 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że badanie merytorycznej zasadności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych.
W myśl art. 285f § 3 p.p.s.a. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. Z § 3 tego przepisu wynika, że skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 p.p.s.a. oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym.
Należy wskazać, że zgodnie z art. 285l p.p.s.a. w przypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Z treści art. 175 § 1 p.p.s.a. wynika zaś, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym, w nim osobom. Niesporządzenie skargi kasacyjnej, a zatem i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez jedną z osób wskazanych w art 175 p.p.s.a. nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Jest to brak nieusuwalny, czyniący taką skargę niedopuszczalną.
Nie ulega wątpliwości, że skarga z dnia 4 marca 2016 r., uzupełniona pismem z dnia 29 marca 2016 r. i 27 kwietnia 2016 r. o stwierdzenie niezgodności z prawem ww. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 201/12, została złożona w ustawowym terminie.
Niemniej jednak skarga została wniesiona z naruszeniem art. 175 § 1 p.p.s.a. (art. 285f § 3 p.p.s.a), gdyż skargę tę M.T. sporządziła osobiście.
Z wniesionego pisma nie wynika bowiem aby należała do kręgu osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a. Podkreślić przy tym trzeba, że nie jest to brak formalny - uchybienie tego rodzaju, że może być ono uzupełnione po uprzednim wezwaniu strony, ale rodzi ono skutek procesowy w postaci odrzucenia skargi.
W tej sytuacji sporządzona osobiście przez skarżącą skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a więc z naruszeniem wymogu z art. 175 § 1 p.p.s.a., podlega odrzuceniu stosownie do art. 285f § 3 p.p.s.a.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 285f § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.