Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 kwietnia 2016r. A. M. (dalej: skarżąca) złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 lutego 2016r. uwzględniające zażalenie Zarządu Województwa i uchylające postanowienie z dnia 8 lutego 20016r. w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz odmawiające wstrzymania wykonania tego rozstrzygnięcia.
Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że ww. postanowienie nie zostało jej skutecznie doręczone, zaś o jego treści dowiedziała się ze strony internetowej w dniu 26 kwietnia 2016r. Zdaniem skarżącej, powyższa okoliczność świadczy o tym, że nie ponosi ona winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia.
Równocześnie z przedmiotowym wnioskiem w dniu 2 maja 2016r. skarżąca złożyła zażalenie na powołane wyżej postanowienie z dnia 22 lutego 2016r., wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 j.t.), zwana dalej: P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1-2 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Przesłanką uzasadniającą przywrócenie terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W niniejszej sprawie jako okoliczność wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia skarżąca podała nieskuteczne doręczenie jej postanowienia z dnia 22 lutego 2016r. i w konsekwencji brak wiedzy o jego wydaniu do czasu powzięcia informacji ze strony internetowej w dniu 26 kwietnia 2016r.
Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że skierowanej do skarżącej przesyłki, na adres przez nią wskazany, nie doręczono z powodu nieobecności adresata i pozostawiono ją w placówce pocztowej w B., o czym doręczyciel umieścił zawiadomienie w skrzynce pocztowej. Na przesyłce widnieje natomiast adnotacja o dwukrotnej awizacji w dniach: 24 lutego 2016r. i 3 marca 2016r.). Po upływie terminu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej dokonano zwrotu przesyłki do tut. Sądu z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie".
Z przepisu art. 73 P.p.s.a. wynika, że jeżeli doręczenie nie może nastąpić w sposób właściwy lub zastępczy, czyli w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a., pismo, po uprzednim zawiadomieniu adresata, umieszcza się w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy na okres czternastu dni, dokonując jednocześnie zawiadomienia o tym. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe – na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
W przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. W sytuacji nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym przyjmuje się fikcję prawną doręczenia - za datę doręczenia pisma przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej.
Należy zatem uznać, że postanowienie z dnia 22 lutego 2016r. zostało doręczone skarżącej w dniu 9 marca 2016r. Termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 16 marca 2016r.
W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie można przyjąć braku skuteczności doręczenia przedmiotowego postanowienia, skoro zostało one dokonane zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Natomiast nieodebranie pisma z urzędu pocztowego nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienie NSA z dnia 1 czerwca 2001r., II SA/Po 54/01, LEX nr 683381).
Jednocześnie skarżąca we wniosku nie podała żadnej okoliczności, którą można byłoby zakwalifikować jako okoliczność niezależną, na którą nie miała ona wpływu, nagłą lub nieprzewidywalną – czyli taką, która w obiektywny sposób uniemożliwiała jej zachowanie terminu. Z powyższych względów, złożony przez nią wniosek nie może zostać uwzględniony.
W okolicznościach sprawy bezsporne jest, że zażalenie na postanowienie z dnia 22 lutego 2016r., złożone przez skarżącą równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu, zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 194 § 2 P.p.s.a. Odmowa przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia powoduje, że zażalenie nie może zostać przez Sąd rozpoznane i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art.197 § 2 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 86 § 1 oraz art. 178 w zw.
z art.197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.