Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniuz 29 lipca 2026 r., sygn. akt I SA/Po 892/26

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z 16.03.2026 r., [...], sprostowaną postanowieniem z 31.03.2026 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO" lub "organ II instancji") po rozpatrzeniu odwołania F. Sp. z o.o. w K. (dalej jako "Spółka", "Podatnik" lub "Skarżąca"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 29.08.2025 r., [...], określającą Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2021 rok w kwocie 817925,00 zł.

Powyższe rozstrzygnięcie, jak wynika z jego uzasadnienia i akt sprawy, zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W deklaracji złożonej 03.02.2021 r. F. Sp. z o.o. w likwidacji w K. zadeklarowała zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2021 r. w wysokości 76450,00 zł, deklarując do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 10.961.00 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 725,11 m2, budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 2.432.103,41 zł. Jak wynika z załączników do deklaracji, spółka zadeklarowała grunty o nr ewid. działek: [...], [...], [...], znajdujące się na nich budynki o łącznej powierzchni użytkowej 10961 m2 oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, takie jak: sieć wodociągowa, linie kablowe, przyłącze wodociągowe, sieci: gazową-ogrzewania, energetyczne, zewnętrzną CO, zewnętrzną kanalizacji, kanały kablowe, zakładową sieć telefoniczną, oświetlenie zewnętrzne terenu, latarnie, zakładowe drogi i place, ogrodzenie terenu, przepompownie ścieków, kanał otwarty odprowadzający, parking zakładowy – o łącznej wartości w zł: 2432103,41 zł.

Dnia 04.03.2021 r. złożyła korektę deklaracji, w której zadeklarowała zobowiązanie podatkowe w wysokości 76260,00 zł, deklarując grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 10.961,00 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 725,11 m2, oraz korygując budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej do kwoty o wartości 2.372.603,41 zł wynikającej ze zmiany wartości budowli zgłoszonej pod nazwą parking zakładowy (nr [...]) o wartości 59.500,00 zł.

Ponadto w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Wydział Geodezji i [...] Urzędu Miejskiego w K., na dzień 01.01.2021 r., Spółka figurowała jako użytkownik działek o nr ewid. [...], [...] i [...], dla których została urządzona księga wieczysta o nr [...] [...]

Dnia 30.03.2021 r. Skarżąca nabyła ekspektatywę prawa użytkowania wieczystego składającej się z działek gruntu oznaczonych nr ewidencyjnymi [...] i [...] i odrębnej własności nabytych na nich budynków i urządzeń stanowiących budowle.

Natomiast 29.03.2021 r. Spółka złożyła zawiadomienie o zamiarze skorzystania ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie uchwały Nr 78 Rady Miasta K. z dnia 25 marca 2015 roku w sprawie udzielania przez miasto K. regionalnej pomocy inwestycyjnej na wspieranie nowych inwestycji lub tworzenie nowych miejsc pracy związanych z nową inwestycją (Dz. Urz. Woj. [...] z 2015 r. poz. 2663 – dalej jako "Uchwała"). Wobec tego Spółka była obowiązana do złożenia korekty za 2021 r. Wobec niewykonania obowiązku, Prezydent Miasta K. (dalej jako "Prezydent Miasta" lub "organ I instancji") 22.11.2021 r. wezwał członków zarządu Spółki do złożenia pisemnych wyjaśnień.

W odpowiedzi na wezwanie Spółka wystąpiła o wydanie odpisu deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2020. Mimo jego wydania, korekta deklaracji nie została złożona.

Postanowieniem z 08.12.2021 r. organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2021 r., uznawszy, że Spółka zastosowała w deklaracji podatkowej zwolnienie podatkowe stanowiące pomoc regionalną, do czego nie była uprawniona, a także w deklaracji uwzględnione zostały przedmioty opodatkowania stanowiące własność Spółki oraz przedmioty opodatkowania znajdujące się we współwłasności ze spółką D. Spółka Jawna J. P. Z..

W toku postępowania, szczegółowo opisanego w decyzjach, Spółka była wielokrotnie wzywana do złożenia wyjaśnień, dostarczenia wykazu środków trwałych, czy złożenia informacji, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 roku w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, a nadto zestawienia dotyczącego budynków będących własnością Spółki z uwzględnieniem określonych informacji. Organ pozyskał również dokumentację finansową Spółki za lata 2017-2020 z Portalu Rejestrów Sądowych, zwracał się do organów administracji budowlanej o przekazanie dokumentacji budowlanej dotyczącej Spółki. Wobec wątpliwości Spółki w zakresie podatku od kontenera magazynowego farb i lakierów; kontenera magazynowego - przechowywanie odpadów oraz torowiska (komora malarska nr [...]) Prezydent Miasta 08.08.2023 r. przeprowadził oględziny nieruchomości, z których sporządził protokół oględzin.

Organ powziął wątpliwości co do niezadeklarowania jako budowli kilku obiektów: parkingu zakładowego, kominów wyciągowych (7 szt.), kontenerów (4 szt. pełniące różnorakie funkcję), zbiorników (na wodę i sprężonego powietrza), hali namiotowej oraz budynku portierni. Wobec kwestionowania przez Spółkę zasadności opodatkowania tych obiektów, organ postanowieniem z 23.10.2023 r. powołał biegłego w celu wydania na piśmie opinii, umożliwiającej ustalenie czy kontenery (magazynowy i na narzędzia), estakady pod suwnice oraz kominy wyciągowe usytuowane na terenie zakładu F. stanowią budowle. Wobec żądania Spółki rozszerzenia zakresu opinii – organ uczynił tak pismem z 02.11.2023 r. Dnia 02.01.2024 r. biegły przedstawił opinię, w której dokonał kwalifikacji części wskazanych obiektów (kominy wyciągowe, estakada pod suwnice, fundamenty pod słupy estakady) do budowli, natomiast poza tym zakresem znalazły się obiekty kontenerowe.

Organ wezwał Spółkę do wskazania wartości rynkowej opisanych obiektów, na co Spółka zażądała dokładnego wskazania listy obiektów, a nadto zakwestionowała zakres kwalifikacji kominów i estakad. Organ 12.02.2024 r. odpowiedział na pismo, a biegłego wezwał do ustosunkowania się do zastrzeżeń Spółki. Skarżąca w odpowiedzi stwierdziła, że nie było możliwe rzetelne ustosunkowanie się do wezwania, bowiem opinia biegłego stanowi jedynie dowód w postępowaniu; zarzuciła również niewyjaśnienie przyporządkowanie przez organ poszczególnych obiektów kategoriom prawno-podatkowym.

Decyzją z 29.08.2025 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 1a ust. 1, art. 1c, art. 2 ust. 1 pkt 1-3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 ust. 1, 2 i 5, art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm., dalej "u.p.o.l."), art. 21 § 3, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm. - dalej "o.p."), uchwały Nr 418 Rady Miasta K. z dnia 28 października 2020 roku w sprawie stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2020 r. poz. 8413), oraz Uchwały – Prezydent Miasta K. określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2021 r. w kwocie 817.925,00 zł.

Organ określił ww. kwotę w następujący sposób: dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za okres 01-12 w kwocie 46930,17 zł, za budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wysokości powyżej 2,20 m za okres 01-03 w kwocie 4175,58 zł oraz za okres 04-12 w kwocie 705.058,96 zł, za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarcze za okres 01-03 w kwocie 2.603,24 zł i za okres 04-12 w kwocie 59.156,74 zł.

W uzasadnieniu opisał szczegółowo stan faktyczny, a następnie – przytoczywszy odpowiednie przepisy, stwierdził w szczególności, że Spółka zgłaszając zamiar korzystania z regionalnej pomocy inwestycyjnej pismem z 29.03.2021 r. wskazała, że "przedmiotem inwestycji jest wznowienie produkcji w zakładzie produkcyjnym F. sp. z o.o. w likwidacji". Przedsiębiorstwo zostało nabyte 04.03.2021 r. przez L. Sp. z o.o., a następnie uchwała o likwidacji F. została uchylona. Do zgłoszenia Spółka załączyła m.in. wypis z KRS, protokół nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników z 04.03.2021 r. Wnioskowane zwolnienie wynikało z Uchwały. Dnia 31.08.2021 r. Spółka złożyła oświadczenie o nabyciu aktywów należących do zakładu oraz akt notarialny z 30.03.2021 r. – umowę sprzedaży ekspektatywy prawa użytkowania wieczystego oraz własności budynków. Organ pismem z 03.11.2021 r. poinformował Spółkę, że nie nabyła ona prawa do zwolnienia od podatku od nieruchomości.

Skarżąca odwołała się od ww. pisma, jednak pismem z 15.12.2021 r. wycofała je, a pismem z 14.12.2021 r. cofnęła oświadczenie z 31.08.2021 r. jako przedwczesne z uwagi na nabycie jedynie ekspektatywy praw użytkowania wieczystego i własności nieruchomości – w konsekwencji niezakończenie inwestycji. W piśmie z 14.01.2022 r. wskazała spełnienie przesłanek pomocy i załączyła oświadczenie o zakończeniu inwestycji, oświadczenie o stanie zatrudnienia, wydruki z księgi wieczystej, faktury dokumentujące zakup urządzeń i wyposażenia, oświadczenia o wartości zleceń, faktury dokumentujące sprzedaż nowych produktów oraz usług, zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach z 21.01.2022 r. Organ pismem z 14.02.2022 r. podtrzymał stanowisko, że Spółka nie nabyła prawa do zwolnienia, gdyż nie została nabyta w ramach procesu likwidacyjnego tylko nastąpiła zmiana jej udziałowców, natomiast rozszerzenie profilu jej działalności o dwa nowe wyroby nie wyczerpuje zapisu określonego w definicji nowej inwestycji rozumianej jako dywersyfikacja produkcji zakładu poprzez wprowadzenie produktów uprzednio nieprodukowanych w zakładzie.

Spółka nie wykazała, aby objęta wnioskiem inwestycja miała charakter nowej inwestycji w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 2 lit. b Uchwały. Złożone przez Spółkę wyjaśnienia wskazują ogólnie na rozszerzenie zakresu działalności o dwa nowe wyroby, które miały zostać wdrożone po dokonaniu nakładów inwestycyjnych. Jednakże Spółka nie przedstawiła żadnych danych pozwalających ustalić, jakie konkretnie produkty uznano za "nowe", czy były one kiedykolwiek wcześniej produkowane w zakładzie - zarówno przez samą Spółkę, jak i przez jej poprzedników prawnych - ani w jaki sposób wyroby te różnią się od dotychczasowego asortymentu pod względem technologicznym, funkcjonalnym lub konstrukcyjnym.

Również z treści przedstawionych wyjaśnień nie wynika, aby realizacja inwestycji wiązała się z uruchomieniem odrębnego procesu technologicznego, nowej linii produkcyjnej czy też powstaniem nowego segmentu działalności. Przeciwnie, z przekazanych informacji wynika, że zmiany dotyczyły raczej poszerzenia oferty w ramach dotychczasowego profilu działalności, co wskazuje, że nawet według stanowiska samej Spółki nie doszło do pełnej dywersyfikacji w rozumieniu przepisów o pomocy regionalnej. Spółka, mimo wielokrotnych wezwań, nie złożyła żadnych dokumentów technicznych, porównawczych ani ekonomicznych, które mogłyby potwierdzić, że wdrożone wyroby miały charakter nowości produktowej w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 2 lit. b Uchwały ani że ich wprowadzenie wymagało zaangażowania zasadniczo nowych zasobów organizacyjnych, technologicznych lub rynkowych. Odniósł się również do znaczenia dywersyfikacji produkcji.

Spółka nie wskazała także istotnego zwiększenia zakresu działalności produkcyjnej w sposób zgodny z celem dywersyfikacyjnym rozumianym zgodnie z prawem unijnym. Kolejno Prezydent Miasta zaznaczył m.in., że Spółka w odpowiedzi na wezwanie organu zaznaczyła, że nie zachodzi wobec niej sytuacja, w której wysokość niepokrytych strat przewyższa [...] wysokości kapitału zarejestrowanego, co jednak przeczy ustaleniom organu poczynionym w oparciu o dokumentację finansową Spółki opublikowaną w systemie KRS. W odpowiedzi na ponowne wezwanie Skarżąca stwierdziła, że była to "pomyłka kreślarska".

W ocenie organu Spółka była świadoma braku spełniania wszelkich warunków zwolnienia. Inaczej nie byłaby to omyłka kreślarska, lecz błąd o charakterze merytorycznym wynikający z błędnej analizy. Ponadto, z § 2 ust. 3 Uchwały wynika że: "Zwolnień, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się do przedsiębiorców posiadających zaległości z tytułu podatków od nieruchomości, rolnego, leśnego i od środków transportowych wobec budżetu Miasta K..", lecz w terminie spółka dokonała zapłaty jedynie trzech pierwszych rat za podatek od nieruchomości na 2021 r.; w odniesieniu do pozostałych rat podatku wpłata nastąpiła po upływie terminów płatności w miesiącu grudniu 2021 r., po uprzednim skierowaniu upomnień.

Zatem w chwili ubiegania się o zwolnienie od podatku od nieruchomości Spółka posiadała zaległości podatkowe. Ponadto, nieruchomości wskazane w deklaracji, a stanowiące współwłasność z D. Sp. j. J. P. Z. w P. stanowią odrębny przedmiot opodatkowania. Dla określenia wysokości zobowiązania podatkowego organ przyjął dla gruntów powierzchnię wskazaną w ewidencji gruntów i budynków; w przypadku budynków - powierzchnie użytkowe wykazane przez Spółkę F. w deklaracji na podatek od nieruchomości złożonej w dniu 3 lutego 2021 r., a następnie ujęte w prowadzonej przez organ podatkowy ewidencji podatkowej nieruchomości. Wobec braku przeciwnych dowodów, uznano za prawidłowe przyjęcie powierzchni wynikających z deklaracji oraz ewidencji podatkowej jako podstawy opodatkowania budynków w niniejszej sprawie. Podnoszony przez Spółkę stan techniczny budynków rozdzielni i sprężarkowni nie ma wpływu na zmianę sposobu ich opodatkowania.

Odnośnie budowli – podstawę opodatkowania stanowią dane wykazane przez Spółkę w deklaracji na podatek od nieruchomości złożonej w dniu 03.02.2021 r., ujęte w ewidencji podatkowej nieruchomości organu podatkowego. Wobec braku przeciwnych dowodów – organ uznał je za prawidłowe. Przemawia za tym również analiza zdjęć satelitarnych dostępnych w [...] wykazująca, że na działkach nr [...], [...], [...] znajdują się takie obiekty jak place postojowe, drogi wewnętrzne, place składowania oraz ogrodzenie terenu. Organ odnosząc się do wątpliwości związanych z opodatkowaniem kontenerów magazynowego oraz na narzędzia, estakady pod suwnicę oraz kominów wyciągowych – rozstrzygnął wątpliwości na korzyść Spółki.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka, reprezentowana przez r.pr. D. A., zarzuciła w szczególności nieuwzględnienie, że Spółka spełniła kryteria uprawniające ją do wnioskowanego zwolnienia na podstawie Uchwały, a nadto błędne przyjęcie, że:

1. - budynek "starej rozdzielni" oraz "starej sprężarkowni" są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, podczas gdy obiekty te są trwale wyłączone z użytkowania, a rozpoczęcie ich użytkowania w przyszłości nie jest możliwe ze względów technologicznych;
2. - inwestycja Spółki nie spełnia warunków w zakresie zwiększenia zdolności produkcyjnych oraz dywersyfikacji produkcji zakładu poprzez wprowadzanie produktów uprzednio nieprodukowanych, o czym informowała we wniosku z 08.04.2022 r. o wydanie zaświadczenia o nabyciu prawa do ulgi, co organ w decyzji pominął;
3. - inwestycja ta nie spełnia warunków w zakresie zaliczenia do kosztów kwalifikowanych wydatków poniesionych po dniu zgłoszenia, podczas gdy zgłoszenie skorzystania z ulgi zostało dokonane w dniu 29 marca 2021, a nabycie składników stanowiących inwestycje nastąpiło w dniu 30 marca 2021 w postaci ekspektatywy prawa użytkowania nieruchomości, a zatem po zgłoszeniu chęci skorzystania z pomocy;
4. - inwestycja nie spełnia warunków z Uchwały, w sytuacji, gdy strona wprowadziła nowe produkty;
5. - nie mogła zostać udzielona spółce pomoc na ratowanie i restrukturyzację zagrożonych przedsiębiorstw, podczas gdy brak było przesłanki ryzyka, iż przedsiębiorstwo będzie skazane na zniknięcie z rynku, zwłaszcza wobec uchylenia uchwal o likwidacji oraz poniesienia kluczowej inwestycji ze środków własnych;
6. - Spółka została postawiona w stan likwidacji 15.09.2024 r., choć w aktach brak dowodów na takie tezy;
7. - strona nie nabyła zwolnienia z podatku od nieruchomości z mocy samej uchwały rady gminy, po spełnieniu określonych tam warunków i brak jest podstaw do uzależnienia jego przyznania od złożenia przez podatnika określonych dokumentów.

Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów postępowania przez kierowanie pism do członków zarządu, a nie strony postępowania; prowadzenie dowodów w sposób niepełny, i niewyczerpujący oraz formułowanie ocen prawnych na dowolnych ustaleniach, polegające na mylnym i arbitralnym przyjęciu, że Podatnik zalegał w podatku na dzień złożenia wniosku o ulgę, podczas gdy nie pozyskano oraz nie przestawiono dowodów na te twierdzenia, a także niewłączenie do akt istotnych dla sprawy dokumentów, dotyczących informacji o poniesionych nakładach na inwestycje składanych w ramach zawiadomienia o zamiarze skorzystania z ulgi.

W uzupełnieniu odwołania z 20.10.2025 r. Spółka, reprezentowana przez nowego pełnomocnika – doradcę podatkowego P. Ś. – podniosła zastrzeżenia co do prowadzenia postępowania dowodowego, podkreślając w szczególności, że nie zapewniono jednoznacznej identyfikacji przedmiotu opodatkowania, bowiem nazwy i nr inwentarzowe są niespójne lub nie zostały podane. W protokole oględzin z 08.08.2023 r. znajdują się adnotacje wskazujące nieistnienie, demontaż lub położenie poza zakładem, natomiast pozycje te zostały ujęte w decyzji bez wyjaśnienia. Organ przyjął dane z DN-1, ale nie deklaracji złożonej przez Spółkę, a podmiot zarządzający znacznie większym terenem, od którego nieruchomości zakupiła Spółka. W rezultacie zmodyfikował katalog budowli w stosunku do deklaracji i nie przedstawił przyczyn ani podstaw zmian, a winien sporządzić zestawienie porównawcze. Organ winien również ustalić daty powstania, demontażu, wyłączenia lub zmiany posiadacza co do budowli.

W zakresie podstawy opodatkowania organ ograniczył się do przepisania danych z DN-1 oraz ewidencji podatkowej prowadzonej na podstawie art. 7a u.p.o.l., podczas gdy prawidłowa weryfikacja wymaga porównania DN-1 z ewidencją środków trwałych, wyjaśnienia różnic, sięgnięcia także po opinię biegłego, jeżeli ustalenie wartości wg zasad amortyzacji nie jest możliwe wprost. Zdaniem Spółki organ zawyżył podstawę opodatkowania bez odniesienia do danych wynikających z ewidencji księgowej Spółki. Niezasadnie również odniósł się do zobrazowań satelitarnych bez wskazania daty pozyskania i metodyki interpretacji oraz powiązaniem z konkretnymi pozycjami (nazwa i nr inwentarzowy).

Ponadto organ nie wykazał braku nowej inwestycji – w tym zakresie Spółka wskazała tabelę z nr wewn. zleceń, klientami, typem produktu/usługi i datą wykonania, wśród których znalazły się m.in. kontener [...] czy usługi regeneracji (kontenera [...], hakowca czy prasokontenera).

W kolejnym piśmie z 12.11.2025 r. Skarżąca podniosła, że w jej ocenie doszło do niewłaściwego zidentyfikowania Spółki jako podatnika w sprawie, bowiem od 31.03.2021 r. do 07.12.2021 r. była "w posiadaniu jedynie ekspektatywy nabycia prawa". Wniosła również o przeprowadzenie dowodu z wizji lokalnej na okoliczność zadrzewienia i zakrzewienia jednej z działek, co skutkować miałoby uznaniem, że nie jest to działka związana z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Decyzją z 16.03.2026 r., wskazaną we wstępie, SKO utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W szczegółowym uzasadnieniu, przytoczywszy dotychczasowy przebieg postępowania, w szczególności odniosło się do zarzutów odwołania i stwierdziło, że na podstawie art. 6 ust. 9 pkt 2 u.p.o.l. Spółka zobowiązana była do złożenia korekty deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2021, jednakże obowiązku tego nie wykonała w wymaganym terminie 14 dni, dlatego organ na piśmie z dnia 22 listopada 2021 roku bezskutecznie wezwał członków zarządu F. Sp. z o.o. do złożenia pisemnych wyjaśnień w sprawie przyczyny nie złożenia deklaracji. Zdaniem SKO organ I instancji słusznie stwierdził, że Spółka nie wykazała, aby objęta wnioskiem inwestycja miała charakter nowej inwestycji w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 2 lit. b Uchwały tj. dywersyfikacji produkcji zakładu poprzez wprowadzenie produktów uprzednio nieprodukowanych, skoro Spółka w swoich wyjaśnieniach jedynie ogólnie wskazywała na rozszerzenie zakresu działalności o dwa nowe wyroby, które miały zostać wdrożone po dokonaniu nakładów inwestycyjnych.

Spółka nie przedstawiła żadnych konkretnych danych, które pozwoliłyby ustalić, jakie konkretnie produkty mogłyby zostać uznane za "nowe", czy były one kiedykolwiek wcześniej produkowane w zakładzie, zarówno przez samą Spółkę, jak i przez jej poprzedników prawnych, ani w jaki sposób wyroby te miałyby się różnić się od dotychczasowego asortymentu pod względem technologicznym, funkcjonalnym lub konstrukcyjnym. Z wyjaśnień Spółki w toku postępowania nie wynikało też, ażeby realizacja inwestycji wiązała się z uruchomieniem odrębnego procesu technologicznego, nowej linii produkcyjnej czy też powstaniem nowego segmentu działalności. mimo wielokrotnych wezwań do uzupełnienia wyjaśnień i przedłożenia materiałów dowodowych pozwalających na ocenę, czy inwestycja spełnia przesłanki nowej inwestycji w formie dywersyfikacji, Spółka w toku postępowania nie złożyła żadnych dokumentów technicznych, porównawczych ani ekonomicznych, które mogłyby potwierdzić, że wdrożone wyroby miały charakter nowości produktowej w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 2 lit. b Uchwały.

Brak również dowodów wskazujących, że doszło do istotnego zwiększenia zakresu działalności produkcyjnej w sposób zgodny z celem dywersyfikacyjnym rozumianym zgodnie z prawem unijnym. Spółka prawo do skorzystania ze zwolnienia podatkowego opiera na tym, że dokonała nowej inwestycji w rozumieniu §1 ust.2 pkt 1 lit. a) Uchwały definiowanej jako inwestycja początkowa w rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z 9 stycznia 2015 r., oraz art.2 pkt 49 lit. a) rozporządzenia KE Nr 651 a konkretnie inwestycji związanej z dywersyfikacją produkcji zakładu poprzez uruchomienie produkcji nowych wyrobów, dotychczas niewytwarzanych. Jednakże tzw. efekt zachęty stanowi podstawową przesłankę, od której w ogóle uzależnione jest prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości, zatem już sam brak efektu zachęty oznacza brak podstaw do skorzystania ze zwolnienia podatkowego na podstawie §1 ust. 1 Uchwały.

Organ ustalił na podstawie dokumentów finansowych, w tym na podstawie Sprawozdania z działalności zarządu za rok 2020 i Sprawozdania finansowego za rok 2020, że w okresie obrachunkowym od 1 stycznia do 31 grudnia 2020 r. przychody Spółki wyniosły 37.437.875,05 zł. W analizowanym okresie Spółka osiągnęła stratę netto w wysokości -21.357.511,54 zł. W poprzednim okresie obrachunkowym, obejmującym rok 2019, przy przychodach w wysokości 84.746.665,75 zł, Spółka wygenerowała stratę netto w wysokości -25.123.719,21 zł. Nie ulega zatem wątpliwości, że wysokość niepokrytych strat przewyższa [...] wysokości kapitału zarejestrowanego (wynoszącego 36.097.000,00 zł). W momencie nabycia udziałów F. Sp. z o.o. w likwidacji przez L. Sp. z o.o., likwidacja Spółki F. była w końcowym etapie i Spółka nie zatrudniała już pracowników z uwagi na przeprowadzone zwolnienia grupowe. Po zakupie Spółki, poprzez nabycie udziałów w Spółce, Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników F. Sp. z o.o. w dniu 4 marca 2021 roku podjęło uchwałę o uchyleniu uchwały dotyczącej rozwiązania spółki F. oraz ojej dalszym istnieniu.

Ubiegając się o pomoc regionalną Spółka nie złożyła formularza zawierającego informacje, o których mowa w Rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie na podstawie wzoru określonego w tym rozporządzeniu. W piśmie z 25.04.2023 r. Spółka złożyła formularz, w którym zaznaczyła, że w odniesieniu do Spółki nie zachodzi sytuacja, że w przypadku spółki akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki komandytowo-akcyjnej, wysokość niepokrytych strat przewyższa [...] wysokości kapitału rejestrowego, w tym wysokość straty w ciągu ostatnich 12 miesięcy przewyższa [...] wysokości tego kapitału. Jest to sprzeczne z ustaleniami organu opartymi na dokumentacji finansowej Spółki opublikowanymi w systemie KRS. Skoro Spółka w odpowiedzi na pierwsze wezwanie w związku z przekazanymi niepoprawnymi danymi stwierdziła, że spełnia wszelkie warunki niezbędne do uzyskania przedmiotowego zwolnienia – Prezydent Miasta uznał, że Spółka była świadoma braku spełniania wszelkich warunków zwolnienia, co świadczy, że świadomie podejmowała działania zmierzające do wprowadzenia organu podatkowego w błąd odnośnie spełniania warunków uzyskania zwolnienia.

W przypadku Spółki nie wystąpił również "efekt zachęty", bowiem nie złożyła pisemnego wniosku o przyznanie pomocy przed rozpoczęciem prac nad projektem lub rozpoczęciem działalności. Nie może mieć znaczenia, że formalnie Spółka wystąpiła ze zgłoszeniem o zamiarze skorzystania ze zwolnienia 29.03.2021 roku, natomiast w ocenie Spółki, pierwszy wydatek nabycia ekspektatywy miał miejsce 30.03.2021 roku. Należy wziąć pod uwagę, że 04.03.2021 r. doszło do uchylenia uchwały o likwidacji i reaktywowania działalności Spółki, a więc o kontynuowaniu działalności i rozpoczęciu procesu inwestycyjnego poprzez zmianę właściciela.

Ponadto w zgłoszeniu z 29.03.2021 r. Spółka oświadczyła, że "doposażana jest w maszyny", co oznacza, że proces zakupu został uruchomiony jeszcze przed formalnym zgłoszeniem, skoro był wówczas już w toku. Ponadto w późniejszych oświadczeniach Spółka przedkładała faktury za zakup maszyn i urządzeń, a więc sama dokumentowała nakłady poniesione wcześniej, w okresie poprzedzającym formalne zgłoszenie. Według oświadczeń Spółki, łączne poniesione nakłady wyniosły 18.819.640,00 zł. Z aktu notarialnego z 30.03.2021 r. wynika, że cena nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntów i własności budynków wyniosła 8.000.000,00 zł netto, a zatem pozostała część wskazywanej przez Spółkę kwoty, wynoszącej ponad 10.000.000,00 zł obejmować musiała inne wydatki, w szczególności wskazywany zakup maszyn i urządzeń, który miał jeszcze miejsce przed formalnym zgłoszeniem o zamiarze skorzystania ze zwolnienia podatkowego.

Organ podkreślił, że brak efektu zachęty wyklucza w ogóle możliwość skorzystania z ze zwolnienia podatkowego w ramach regionalnej pomocy inwestycyjnej. Niezależnie od tego, nie zostały spełnione także jeszcze trzy inne przesłanki umożliwiające Spółce F. skorzystanie z przedmiotowego zwolnienia podatkowego a mianowicie brak cech nowej inwestycji początkowej, trudnej sytuacji ekonomicznej Spółki i niespełnienia warunku braku zaległości podatkowych wobec budżetu Miasta K.. Nabycie udziałów przedsiębiorstwa nie stanowi inwestycji początkowej - nowej inwestycji.

Również samo zadeklarowanie produkcji kilku nowych wyrobów nie może świadczyć jeszcze o zasadniczej zmianie procesu produkcyjnego, zwiększeniu zdolności produkcyjnych ani dywersyfikacji produkcji, poprzez wprowadzenie do produkcji seryjnej dwóch produktów a mianowicie modeli kontenerów, a tym bardziej zaprojektowanie dopiero kilku prototypów. Spółka nie wykazała żadnymi wskaźnikami technicznymi czy dokumentacją potwierdzającą faktyczne zwiększenie przepustowości zakładu. Rzekomo nowe kontenery pozostają w tej samej grupie produktowej, co dotychczasowe wyroby Spółki. Spółka złożyła formularz, w którym w części B pkt I zaznaczyła, że w odniesieniu do Spółki nie zachodzi sytuacja, że w przypadku spółki akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki komandytowo-akcyjnej, wysokość niepokrytych strat przewyższa [...] wysokości kapitału rejestrowego, w tym wysokość straty w ciągu ostatnich 12 miesięcy przewyższa [...] wysokości tego kapitału.

Ostatecznie, Spółka zalegała z wpłatami rat podatku od nieruchomości na 2021 r., które uiściła dopiero po skierowaniu upomnień. Prezydent Miasta odnośnie gruntów, budynków i budowli prawidłowo określił podstawę opodatkowania, a także stwierdził, że stan techniczny starej rozdzielni i sprężarkowni nie ma znaczenia dla zmiany sposobu ich opodatkowania. W ocenie organu odwoławczego niezasadne były także zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Spółka, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika – doradcę podatkowego P. Ś., zarzuciła:

1. 1. rażące naruszenie art. 120, art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 o.p. polegające na niewyznaczeniu Skarżącej przed wydaniem decyzji, w odrębnym piśmie, siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się co do całego zebranego materiału dowodowego, a zamiast tego na wadliwym utożsamieniu czynności przewidzianej w art. 200 § 1 o.p. z pouczeniem zawartym w postanowieniach o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, co w ocenie Skarżącej stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 o.p. i uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji, a co najmniej stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez:
3. a. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 1-3 oraz ust. 3 u.p.o.l.. polegające na przyjęciu, że Skarżąca była od dnia 01.04.2021 r. podatnikiem podatku od nieruchomości w odniesieniu do dziatek nr [...] i [...] oraz posadowionych na nich budynków i budowli, mimo że materiał sprawy, w tym akt notarialny z dnia 30.03.2021 r., potwierdzał, iż przedmiotem nabycia była jedynie ekspektatywa prawa użytkowania wieczystego oraz własności budynków i budowli, a nie samo prawo użytkowania wieczystego, zaś organ, pomimo istnienia odrębnego zagadnienia oceny faktycznego władania nieruchomością, nie wykazał w sposób jednoznaczny, na jakiej dokładnie podstawie ustawowej z art. 3 u.p.o.l. przypisał Skarżącej status podatnika, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do objęcia Skarżącej obowiązkiem podatkowym w odniesieniu do składników majątkowych, mimo niewykazania prawidłowej ustawowej podstawy ich opodatkowania po stronie Skarżącej;
4. b. niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 5 u.p.o.l., polegające na określeniu podstawy opodatkowania budowli bez uprzedniego jednoznacznego ustalenia, które konkretne budowle w 2021 r. stanowiły przedmiot opodatkowania po stronie Skarżącej oraz jaka była ich wartość ustalona zgodnie z ustawowym miernikiem, w szczególności mimo oparcia rozstrzygnięcia na danych deklaracyjnych, dokumentach historycznych oraz wartościach ujmowanych w ewidencji środków trwałych jako wartość aktualna netto, chociaż materiał sprawy wskazywał na konieczność odrębnego ustalenia zakresu nabycia, identyfikacji poszczególnych obiektów oraz wartości stanowiącej podstawę amortyzacji dla każdej budowli objętej opodatkowaniem, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do określenia wysokości zobowiązania podatkowego przy zastosowaniu wadliwie ustalonej podstawy opodatkowania budowli;
5. c. niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 3 w zw. z ust. 4 i 5 u.p.o.l., polegające na objęciu opodatkowaniem wybranych budowli za pełny rok 2021, mimo że materiał sprawy wskazywał na konieczność ustalenia momentu powstania, likwidacji, demontażu, wyłączenia z używania albo zmiany posiadacza poszczególnych obiektów, co powinno skutkować odpowiednią modyfikacją okresu opodatkowania, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do przyjęcia pełnorocznego opodatkowania budowli mimo braku ustalenia, czy przez cały 2021 r. po stronie Skarżącej istniały przestanki ich opodatkowania;
6. d. niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 7a tej ustawy, polegające na określeniu podstawy opodatkowania budynków bez prawidłowego ustalenia ich powierzchni użytkowej, w szczególności przez przyjęcie, że deklaracja z 03.02.2021 r. oraz ewidencja podatkowa nieruchomości stanowią wystarczającą podstawę do opodatkowania od 01.04.2021 r. budynków o łącznej powierzchni 39.186,27 m2, co miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. doprowadziło do zawyżenia podstawy opodatkowania budynków i w konsekwencji do zawyżenia wysokości określonego zobowiązania podatkowego, podczas gdy organ powinien byt ustalić powierzchnię użytkową każdego budynku odrębnie, wskazać konkretny dowód, z którego wynika dana powierzchnia, oraz w sposób przejrzysty wykazać sposób wyliczenia podstawy opodatkowania dla budynków objętych wymiarem od 1 kwietnia 2021 r.
7. e. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 3 u.p.o.l. w zw. z § 1 ust. 1 i 2, § 3, § 4 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 5 ust. 1 uchwały Nr 78 Rady Miasta K. z dnia 25 marca 2015 r. w sprawie udzielania przez M. K. regionalnej pomocy inwestycyjnej na wspieranie nowych inwestycji lub tworzenie nowych miejsc pracy związanych z nową inwestycją oraz w zw. z § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 stycznia 2015 r. w sprawie warunków udzielania zwolnień z podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną, pomoc na kulturę i zachowanie dziedzictwa kulturowego, pomoc na infrastrukturę sportową i wielofunkcyjną infrastrukturę rekreacyjną oraz pomoc na infrastrukturę lokalną, polegające na przyjęciu, że brak przedłożenia przez Skarżącą określonych dokumentów albo negatywna ocena ich wystarczalności w istocie wyłączały możliwość nabycia prawa do zwolnienia od podatku od nieruchomości, podczas gdy zwolnienie to ma charakter ex lege, a wymogi dotyczące zgłoszenia zamiaru skorzystania ze zwolnienia oraz złożenia wymaganych oświadczeń i przedłożenia wymaganych dokumentów służą wykazaniu spełnienia przesłanek pomocy, nie zaś kreowaniu samego prawa do zwolnienia, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do odmowy zastosowania wobec Skarżącej zwolnienia od podatku od nieruchomości, a w konsekwencji do określenia zobowiązania podatkowego za 2021 r. w wysokości nieuwzględniającej przysługującej jej preferencji podatkowej.
8. 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
9. a. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz dokonanie oceny dowodów w sposób dowolny, a nie swobodny, w szczególności w zakresie statusu Skarżącej jako podatnika, przedmiotu opodatkowania, podstawy opodatkowania budynków i budowli oraz okresu ich opodatkowania, a następnie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo istotnych rozbieżności co do istnienia, identyfikacji, powierzchni, wartości, zakresu nabycia oraz posiadania poszczególnych składników majątkowych przez Skarżącą, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uchybienia te doprowadziły do utrzymania w mocy decyzji opartej na niepełnych i niespójnych ustaleniach faktycznych;
10. b. art. 120, art. 121 § 1, art. 124, art. 210 § 4 o.p., poprzez sporządzenie uzasadnienia Decyzji w sposób niepozwalający na rzeczywiste prześledzenie toku rozumowania organu odwoławczego, w szczególności przez niewskazanie, jakie konkretnie dowody stanowiły podstawę przypisania Skarżącej poszczególnych dziatek, budowli, wartości i okresów opodatkowania, z jakich przyczyn odmówiono wiarygodności dowodom przeciwnym oraz dlaczego podzielono ustalenia organu I instancji mimo licznych niespójności materiału dowodowego podnoszonych przez Skarżącą, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ działanie to utrudniło skuteczną kontrolę instancyjną i sądową prawidłowości podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia;
11. c. art. 229 O.p. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez SKO uzupełniającego postępowania dowodowego albo zlecenia jego przeprowadzenia organowi I instancji, mimo że materiał sprawy pozostawał niepełny i wewnętrznie sprzeczny, a usunięcie tych rozbieżności było konieczne dla prawidłowego ustalenia przedmiotu opodatkowania, podstawy opodatkowania budowli oraz okresu, za jaki poszczególne składniki majątkowe powinny zostać objęte podatkiem, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ bez usunięcia tych rozbieżności nie było możliwe prawidłowe ustalenie przedmiotu opodatkowania, podstawy opodatkowania budowli oraz okresu, za jaki poszczególne składniki majątkowe powinny zostać objęte podatkiem.
12. d. art. 233 § 1 pkt 1 o.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji mimo istotnych uchybień w zakresie ustalenia stanu faktycznego, oceny materiału dowodowego oraz uzasadnienia rozstrzygnięcia, które wykluczały uznanie tej decyzji za prawidłową.

Wobec powyższych zarzutów, wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ew. o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi poszerzyła argumentację zarzutów, wskazując w szczególności, ze brak zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do całości materiału dowodowego miał doniosły charakter procesowy, bowiem już po wniesieniu odwołania do akt wpływały dalsze pisma Skarżącej, zaś organ I instancji przekazywał do SKO własne stanowiska odnoszące się do zarzutów strony. Odnośnie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego podniosła, że nabycie ekspektatywy, objęcie nieruchomości we władanie, czynności organizacyjne związane z przejęciem zakładu oraz działania samej Spółki, jak złożenie deklaracji podatkowej i wystąpienie o zwolnienie, nie przesądza o posiadaniu samoistnym, przy czym organ nie wskazał, czy przypisuje Skarżącej status podatnika jako użytkownika wieczystego czy posiadacza samoistnego. Organ nie ustalił rzeczywistego zakresu nabycia nieruchomości, a nadto wadliwie przeniosło skutek z art. 29 u.k.w.h. na grunt podatkowy.

Dane deklaracyjne czy ewidencyjne nie mogły zastąpić mechanizmu ustalenia podstawy opodatkowania z art. 4 ust. 1 pkt 3 i 5 i u.p.o.l. W sprawie występowały rozbieżności między decyzją, protokołem oględzin, numerami inwentarzowymi oraz nazwami budowli, a część pozycji opisano jako nieistniejące, zdemontowane, poza zakładem albo zakresem majątku Skarżącej – zatem organ nie usunął wątpliwości co do tego, który konkretnie obiekt i w jakim zakresie winien być opodatkowany. Wady tej nie usuwa twierdzenie, że wszystkie budowle zostały wcześniej zgłoszone przez Skarżącą, a ich wartości potwierdzone dokumentacją księgową. Organ winien również ustalić czy zaistniały zdarzenia mające wpływ na wysokość opodatkowania, zamiast przyjmować całoroczne opodatkowanie każdemu obiektowi figurującemu w zestawieniu budowli. Oględziny, kierowanie wezwań do Spółki dotyczących określonych budowli, a nawet powołanie biegłego dla oceny części obiektów wskazuje, że stan majątku nie był oczywisty i nie pozwalał na przypisanie obiektom jednego pełnego okresu opodatkowania.

Następnie Skarżąca zaznaczyła, że organ nie wykazał zmiany opodatkowanej powierzchni użytkowej budynków między okresem od 01.01.2021 r. do 31.03.2021 r. a 01.04.2021 r. do 31.12.2021 r. – nie można takiej uzasadnić samą deklaracją Skarżącej i ewidencją podatkową nieruchomości. Stwierdziła również, że organ utożsamił brak dokumentów uznanych przez siebie za wystarczające z niespełnieniem samych przesłanek pomocy, podczas gdy wymagane było ustalenie, czy inwestycja miała charakter zwiększenia zdolności produkcyjnej lub dywersyfikacji produkcji; dokumenty wymagały merytorycznej, a nie formalistycznej analizy. SKO potraktowało niedostatki dokumentacji jako przesłankę wystarczającą do odmowy zwolnienia, zamiast zbadać przesłanki do przyznania pomocy regionalnej. Finalnie opisała zarzuty co do niespełnienia, w jej ocenie, standardów proceduralnych.

W obszernej odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie i odnosząc się do zarzutów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej w skrócie "p.p.s.a.").

Przedmiotem kontroli, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 16.03.2026 r., [...], sprostowana postanowieniem z 31.03.2026 r., [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 29.08.2025 r., [...], określającą F. Sp. z o.o. w K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2021 rok w kwocie 817925,00 zł.

W pierwszej kolejności odnosząc się do wniosku Skarżącej o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na niewyznaczenie stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się co do całego zebranego materiału dowodowego w odrębnym piśmie, lecz utożsamieniu tego z pouczeniem zawartym w postanowieniach o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy jako rażącym naruszeniu prawa należy zauważyć, że w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (na dzień wydania zaskarżonej decyzji: Dz.U. z 2025 r. poz. 111, dalej w skrócie "o.p.") jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym niewystarczające jest ograniczenie się jedynie do wskazania, że do takiego naruszenia doszło, niezbędne jest wykazanie związku naruszenia z wpływem na wynik sprawy.

Ponadto, brak wyznaczenia przez organ drugiej instancji terminu do zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami (art. 200 § 1 o.p.) w sytuacji, gdy organ drugiej instancji nie przeprowadzał nowych dowodów i oparł decyzję wyłącznie o dowody zebrane w sprawie przez organ pierwszej instancji, nie może mieć wpływu na wynik sprawy (por. wyroki NSA z 2.12.2025 r., I FSK 2030/24, z 30.01.2025 r., III FSK 761/24, z 10.11.2023 r., I FSK 1075/20; wszystkie przytaczane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: publ. CBOSA).

Nie ma zatem podstaw nie tylko do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z tego powodu, lecz nawet jej uchylenia z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, skoro w niniejszej sprawie Skarżąca nie wskazuje nowych dowodów – ograniczając się do wskazania, że organ I instancji przekazywał do SKO własne stanowiska odnoszące się do nowych zarzutów strony [przy czym jak wynika z tych pism, ich adresatami oprócz SKO była także Skarżąca], ale przede wszystkim nie wskazuje związku naruszenia z wpływem na wynik sprawy.

Tymczasem jeszcze raz zaznaczyć trzeba, że nawet niewykonanie przez organ podatkowy obowiązku wynikającego z art. 200 § 1 o.p. (choć jak zaznacza sama Spółka, Organ informował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego w postanowieniach o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy) i pozbawienie podatnika możliwości czynnego udziału w postępowaniu podatkowym stanowi wprawdzie naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lecz jest niewystarczający do uwzględnienia skargi jeżeli skarżący, formułując zarzut naruszenia art. 200 o.p. w toku postępowania podatkowego nie wykaże związku naruszenia z wpływem na wynik sprawy. Takiego związku Skarżąca nie wykazała, w szczególności nie wskazała, jakich czynności, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy, by dokonała, gdyby takie zawiadomienie otrzymała.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się w swej istocie do zasadności uznania – na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego – i należytego wykazania przez Organy, że Spółka była podatnikiem podatku od nieruchomości (w szczególności w odniesieniu do działek nr [...] i [...]) oraz posadowionych na nich budynków i budowli, prawidłowego określenia podstawy opodatkowania oraz przyjęcia czy Skarżąca była zwolniona z podatku od nieruchomości na podstawie uchwały Rady Miasta K. z 25.03.2015 r.

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (w niniejszej sprawie: Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej w skrócie "u.p.o.l."), podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1. 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;
2. 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;
3. 3) użytkownikami wieczystymi gruntów

Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym.

Jak wskazał NSA w wyrokach z 23.11.2022 r., III FSK 2675/21 oraz III FSK 2676/21, ustalenie, czy podmiotowi można przypisać status posiadacza samoistnego nieruchomości stanowiących własność spółki należy powiązać z posiadaniem zdefiniowanym na gruncie prawa cywilnego i przy wykładni art. 3 ust. 3 u.p.o.l. należy posłużyć się definicją posiadania zawartą w art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny [na dzień wydania zaskarżonej decyzji: Dz.U. z 2025 r. poz. 1071, dalej w skrócie "k.c."]. Zgodnie z art. 336 k.c., posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Na posiadanie składają się dwa elementy: corpus oraz animus, tj. zdolność władania rzeczą w taki sposób, jak podmiot, któremu przysługuje odpowiednie prawo do rzeczy oraz wola wykonywania tego prawa, wyrażająca się w takim postępowaniu posiadacza, z którego wynika, iż uważa się on za podmiot prawa do tej rzeczy (zob. komentarz do art. 336 k.c. (w:) A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny.

Komentarz. Tom II. Własność i inne prawa rzeczowe, LEX 2009 oraz wyrok WSA w Gliwicach z 17 sierpnia 2010 r., I SA/Gl 173/10). W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że dla przyjęcia samoistności posiadania konieczne jest wykonywanie przez posiadacza czynności faktycznych wskazujących na samodzielny, rzeczywisty i niezależny od woli innej osoby stan władztwa. Wszystkie dyspozycje posiadacza powinny zatem swą treścią odpowiadać dyspozycjom właściciela (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2012 r., II FSK 2372/10). Posiadaczem samoistnym jest tylko taki podmiot, który uważa się za uprawnionego do rozporządzenia nią (por. postanowienie SN z 8 października 2008 r., V CSK 146/08), a więc nie ma potrzeby liczenia się z uprawnieniami właścicielskimi innej osoby (por. postanowienie SN z 29 września 2004 r., II CK 550/03).

Skrótowo – jak wskazał NSA w wyroku z 28.04.2022 r., III FSK 42072/21 – posiadanie samoistne jest zatem stanem, w którym posiadacz zarówno faktycznie włada rzeczą (corpus), jak i przejawia wolę posiadania jej jak właściciel (animus rem sibi habendi).

Jak słusznie wskazało SKO, wystarczające było ustalenie, że Spółka jest posiadaczem samoistnym. SKO wskazało, że wydanie nieruchomości F. nastąpiło jeszcze przed zawarciem umowy ekspektatywy z 30.03.2021 r.; Spółka faktycznie przejęła zakład, rozpoczęła działania organizacyjne, przygotowania operacyjne, zatrudnienie pracowników oraz czynności inwestycyjne. Jednocześnie D. E. nie prowadziła na tych nieruchomościach działalności, nie organizowała zakładu, nie działała jako inwestor ani użytkownik i nie przejawiała woli władania nieruchomościami dla siebie. Z aktu notarialnego wynika, że wydanie nieruchomości w posiadanie nastąpiło, ponieważ F. była już w posiadaniu nieruchomości objętych aktem i nie wnosiła uwag do ich stanu.

Ponadto złożyła deklarację podatkową za 2021 r. wskazując siebie jako podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Wystąpiła także z wnioskiem o zwolnienie podatkowe, czyli przedstawiła siebie jako podmiot realizujący inwestycję i odpowiedzialny za nieruchomość. Jak równie zasadnie wskazało SKO, Skarżąca nie wskazała przy tym "konkurencyjnego" posiadacza, tzn. nie wykazała, by w 2021 r. D. E. prowadziła zakład, zarządzała nieruchomością, ponosiła ciężary jej utrzymania, pobierała pożytki, decydowała o sposobie korzystania z obiektów albo ograniczała Skarżącą w wykonywaniu władztwa. Transakcję ukształtowano tak, aby umożliwić natychmiastowe wydanie nieruchomości i rozpoczęcie działań operacyjnych przez Skarżącą, wobec nierozpoznania wniosków wieczystoksięgowych; ekspektatywa miała zatem funkcję jedynie zabezpieczającą. Organy nie przyjęły, że sama ekspektatywa stanowi odrębny tytuł podatkowy. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie ma natomiast wątpliwości, że wykazały, że Spółka była posiadaczem samoistnym.

Odnośnie nieuzasadnionego, zdaniem Skarżącej, powoływania przez SKO art. 29 ustawy z dnia 06 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2026 r. poz. 1066, dalej w skrócie "u.k.w.h."), należy powtórzyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że przed dokonaniem konstytutywnego wpisu, a po złożeniu wniosku o jego dokonanie osobie, na rzecz której wpis ma nastąpić, przysługują wszystkie uprawnienia wynikające z umowy o ustanowienie prawa, które ma być wpisane, oprócz samego prawa. Przy czym zgodnie z art. 29 u.k.w.h. wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu, a w wypadku wszczęcia postępowania z urzędu - od chwili wszczęcia tego postępowania. A zatem, choć wpis ma charter konstytutywny, ale działa z mocą ex tunc. Wprawdzie przepisy prawa materialnego istotnie stanowią, w odniesieniu do wpisów o charakterze konstytutywnym, że do powstania takiego prawa niezbędny jest wpis do księgi wieczystej, nie mówią jednak od jakiej daty prawo to powstaje, co reguluje właśnie art. 29 u.k.w.h., w świetle którego prawo wpisane do księgi wieczystej powstaje nie z datą wpisu, lecz z datą złożenia wniosku o wpis.

Nie do zaakceptowania jest więc pogląd, zgodnie z którym użytkownik wieczysty staje się podatnikiem w dniu wpisu w dziale II księgi wieczystej i dopiero od tego dnia organ podatkowy uprawniony jest do ustalenia mu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości (zob. wyrok NSA z 19.12.2018 r., II FSK 2476/16).

Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Jak wskazał NSA w wyroku z 21.04.2022 r., III FSK 183/21, w odniesieniu do budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej podstawę opodatkowania stanowi wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego (art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Jeżeli obowiązek podatkowy powstał w trakcie roku podatkowego, to stanowi ją wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji na dzień powstania obowiązku podatkowego (art. 4 ust. 3 ww. ustawy). Jeżeli od budowli nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, to stanowi ją wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Kryterium różnicującym sposób ustalania podstawy opodatkowania w omawianym przypadku jest zatem: po pierwsze, data powstania obowiązku podatkowego, a po drugie, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych. Jeżeli w dacie powstania obowiązku podatkowego (czy to przypadającej na pierwszy dzień roku podatkowego, czy to na inny dzień w ciągu roku podatkowego), ustalono wartość stanowiącą podstawę obliczania amortyzacji, to ona stanowi podstawę opodatkowania budowli. Z kolei, jeżeli na dzień powstania obowiązku podatkowego wartości stanowiącej podstawę obliczania amortyzacji nie ustalono, to podstawę opodatkowania stanowi wartość rynkowa budowli.

Zarazem, jak zaznaczył NSA w wyroku z 23.06.2016 r., II FSK 3438/15, podstawę opodatkowania budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi wartość początkowa ustalona na potrzeby amortyzacji, którą w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest - w razie odpłatnego nabycia - cena ich nabycia. Zasadnicze znaczenie, jako dowód w sprawie ustalenia wartości budowli, ma ewidencja środków trwałych. Nie oznacza to jednak, że ewidencja ta jest wyłącznym dowodem mogącym wskazywać na wielkość podstawy opodatkowania budowli w podatku od nieruchomości.

W niniejszej sprawie organ wielokrotnie wzywał Spółkę do przedłożenia rejestru środków trwałych, analizował deklaracje i korekty, przeprowadził oględziny, powołał biegłego z uprawnieniami budowlanymi, zaś punktem wyjścia były dane pochodzące od samej Spółki. Skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnego alternatywnego wyliczenia wartości, w sytuacji, gdy podstawa opodatkowania budowli została ustalona na podstawie materiału dowodowego pochodzącego przede wszystkim od niej samej; Spółka nie wskazała, które dane są w jej ocenie nieprawidłowe i jakie winny być prawidłowe. Zarazem w toku postępowania organ uznał część obiektów budowlanych za niepodlegające opodatkowaniu, co wskazuje na niezasadność zarzutu naruszenia art. 6 ust. 3-5 u.p.o.l.

Analogicznie w przypadku zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 7a u.p.o.l. – Skarżąca sama nie wskazała, jaka powierzchnia winna być przyjęta jako prawidłowa. Spółka sama złożyła zestawienie, z którego wynikały dane identyfikacyjne budynków, w tym powierzchnia użytkowa. Nie wykazała, by winna być ustalona inna (jaka?) powierzchnia użytkowa oraz o jaką kwotę podatek zostałby obniżony. Przyjęto również inne powierzchnie dla okresu od 01 stycznia do 31 marca i od 01 kwietnia do 31 grudnia 2021 r. Deklaracje, zestawienia i wyjaśnienia strony organy prawidłowo uznano za wystarczający materiał dowodowy.

Prawidłowo również organ zaznaczył, że zgodnie z art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 i 1276), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Jak przyjmuje się w orzecznictwie, zły stan techniczny budynku może być uwzględniany jedynie w ramach przesłanek określonych w art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. (zob. wyrok NSA z 28.09.2023 r., III FSK 2518/21, por. także wyroki WSA w Rzeszowie z 11.06.2024 r., I SA/Rz 176/24 i w Warszawie z 07.05.2024 r., III SA/Wa 277/24).

Takie przesłanki w niniejszej sprawie nie zaszły, stąd i ten zarzut skargi należy uznać za niezasadny.

W zakresie zarzutu odmowy zastosowania zwolnienia podatkowego z regionalnej pomocy – organy nie poprzestały na stwierdzeniu, że Spółka nie przedłożyła określonego dokumentu, przy czym co potwierdzała sama Skarżąca w skardze – złożone dokumenty nie były wystarczające do stwierdzenia przesłanek przyznania pomocy regionalnej, tj. czy inwestycja spełniała warunki pomocy, zaś podatnik nie należy do podmiotów wyłączonych oraz czy przedstawione zdarzenie gospodarcze mieści się w ramach przewidzianych w Uchwale. Wymagane było bowiem zgłoszenie przed rozpoczęciem inwestycji, kwalifikowana nowa inwestycja w rozumieniu Uchwały, nabycie aktywów w wymaganym modelu, spełnienie warunków pomocy publicznej oraz dokumenty potwierdzające te okoliczności. Przede wszystkim – jak wynika z § 2 ust. 3 Uchwały – zwolnień nie stosuje się do przedsiębiorców posiadających zaległości z tytułu podatków od nieruchomości, rolnego, leśnego i od środków transportowych wobec budżetu Miasta K..

Spółka uiściła w terminie jedynie trzy pierwsze raty z tytułu podatku od nieruchomości za 2021 r., natomiast wpłata pozostałych rat – dopiero po upływie terminów i skierowaniu do Spółki upomnień. Beneficjent, aby skorzystać ze zwolnienia, musi złożyć formularz informacyjny i przedstawić dane umożliwiające weryfikację przesłanek dopuszczalności pomocy, w szczególności poprzez ustalenie, czy zachodzą takie przesłanki jak efekt zachęty, nowa inwestycja, przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji. Należy podzielić pogląd organu, że stanowisko Spółki prowadziłoby do absurdu, bowiem oznaczałoby, że zwolnienie wynikające z uchwały działa automatycznie – organ winien wykazać brak istnienia przesłanek, miast odwrotnie – przesłanki do zwolnienia wykazane przez wnioskodawcę. Jako przedmiot inwestycji Spółka wskazała wznowienie produkcji w zakładzie F.. Spółka nie została nabyta w ramach procesu likwidacyjnego, a rozszerzenie profilu działalności o nowe wyroby nie wyczerpywało warunku "nowej inwestycji" rozumianej jako dywersyfikacja produkcji zakładu przez wprowadzenie produktów uprzednio nieprodukowanych w zakładzie. Trudno mówić również o efekcie zachęty, skoro Spółka już wcześniej podejmowała czynności i zobowiązania związane z realizacją inwestycji.

Końcowo stwierdzić trzeba, że nie mogły odnieść również oczekiwanego przez Skarżącą rezultatu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, bowiem w ocenie Sądu organy zebrawszy wyczerpujący materiał dowodowy rozpatrzyły go należycie w całości, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, zaś organ II instancji prawidłowo utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

Sąd, mając na względzie treść art. 134 p.p.s.a., nie stwierdził także innych, niż zarzucane w skardze, naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.