Uzasadnienie
Skarżący MP, reprezentowany przez RP, pismem z dnia [...] wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...]. W piśmie tym wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Pismem z dnia [...] wezwano skarżącego MP, reprezentowanego przez pełnomocnika, do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie oświadczenia na urzędowym formularzu "PPF", w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (por. art. 252 w zw. z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.")).
Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] ([...]) [por. potwierdzenie odbioru – karta nr [...] akt sądowych], a co za tym idzie, że termin do wykonania tego wezwania upłynął z dniem [...] ([...]).
Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, do chwili obecnej skarżący MP nie uzupełnił wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu "PPF". W aktach sprawy znajduje się natomiast złożony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia [...], który złożył RP (porównaj rubryka 2.1. wniosku – Wnioskodawca – wpisano cyt. "RP"). W tych okolicznościach przyjąć należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy złożył RP działając w imieniu własnym (por. rubryka 2.1. wniosku – Wnioskodawca, rubryka 15 wniosku – Podpis wnioskodawcy). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zgodnie z art. 243 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie RP występuje w postępowaniu przed tutejszym Sądem jako pełnomocnik skarżącego (k. [...] akt sądowych).
W związku z tym, jako pełnomocnik działa on wyłącznie w imieniu i na rzecz skarżącego, natomiast sam nie jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek o przyznanie prawa pomocy może więc dotyczyć wyłącznie osoby skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 2008 r., I OZ 709/08, postanowienie NSA z dnia 02.03.2016 r., II FZ 965/15, publ. w Internecie na str. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a nie jego pełnomocnika. W perspektywie powyższych wyjaśnień należy stwierdzić, iż skoro z treści wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wniosek złożył RP w imieniu własnym, rozpoznanie wniosku stało się zbędne.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 243 § 1, art. 249a w zw. z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.