Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 17 lipca 2017 r. starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu, na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), pozostawił bez rozpoznania wniosek M. P. w przedmiocie prawa pomocy, w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r.
W wyniku rozpoznania sprzeciwu skarżącego, WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2017 r. utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy. Odpis tego postanowienia, bez pouczenia o prawie jego zaskarżenia, doręczono reprezentującemu skarżącego pełnomocnikowi w dniu 11 września 2017 r.
Pismem z dnia 18 września 2017 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika (brata), wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W myśl art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Drugi ze wskazanych wyżej przepisów stosowany odpowiednio w odniesieniu do postępowania wywołanego zażaleniem z dnia 18 września 2017 r. na postanowienie Sądu z dnia 22 sierpnia 2017 r. - obliguje Sąd rozpoznający niniejszą sprawę do odrzucenia tego pisma.
W myśl art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w pkt 1 - 10 tego przepisu. Jeżeli zatem P.p.s.a. przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., o sygn. akt II FZ 196/11, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że rolą WSA jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015 - komentarz do art. 260 P.p.s.a, publ. Legalis).
W konsekwencji poczynionych powyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżącemu nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 22 sierpnia 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 17 lipca 2017 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Tym samym zażalenie z dnia 18 września 2017 r., jako niedopuszczalne, należy odrzucić.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 oraz art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.