Uzasadnienie
W przedmiotowej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 10.01.2008r umorzył postępowanie. Dnia 14.03.2008r. Referendarz WSA w Krakowie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej dnia 07.04.2008r. wyznaczył pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata M. F. G. Ś. udzieliła odpowiedniego pełnomocnictwa w/w adwokatowi. W dniu 13.05.2008r. adwokat M. F. złożył do tut. Sądu skargę kasacyjną na postanowienie o umorzeniu postępowania, w której wniósł m.in. o przyznanie na rzecz pełnomocnika kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu wraz z podatkiem od towarów i usług, oświadczając jednocześnie, iż koszty te nie zostały pokryte ani w części ani w całości. Równocześnie ze skargą kasacyjną tj. dnia 13.05.2008r. wniósł wniosek o przywrócenie terminu do złożenia w/w skargi kasacyjnej.
Postanowieniem z dnia 17.09.2008r. WSA w Krakowie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Na to orzeczenie adwokat M. F. złożył zażalenie (data wpływu 06.10.2008r.) zawierające m.in. wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych. NSA postanowieniem z dnia 26.11.2008r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA w Krakowie. WSA w Krakowie dnia 24.04.2009r. przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Dnia 01.10.2009r. NSA postanowił uchylić zaskarżone postanowienie z dnia 10.01.2008r. o umorzeniu postępowania. Adwokat M. F. dnia 19.10.2009r. złożył wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. WSA w Krakowie dnia 26.11.2009r. przywrócił termin do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania a 19.02.2010r. podjął zawieszone postępowanie.
Dnia 18.06.2010r. WSA w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz określił, iż wymienione decyzje nie mogą być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku.
W tym samym dniu pełnomocnik substytucyjny aplikant radcowski B. K. działając w imieniu adwokata M. F. złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia i kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, oświadczając, iż pełnomocnik nie otrzymał wynagrodzenia i zwrotu kosztów od strony reprezentowanej.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 20 września 2002r. Nr 153, poz.1270 z p. zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie adwokat M. F. uczestniczył w postępowaniu
I instancyjnym, sporządził skargę kasacyjną, brał też udział w postępowaniu zażaleniowym. Wywiązał się tym samym z powierzonych mu obowiązków. Stąd też zasądzenie wynagrodzenia z tego tytułu jest zasadne.
W związku z tym, orzecznik przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie w kwocie 240 zł. na podstawie § 18 ust. 1 pkt.
- 1) lit. c, 180 zł. na podstawie § 18 ust. 1 pkt.
- 2) lit. b w zw. z § 18 ust. 1 pkt.
- 1) lit. c i 120 zł. na podstawie § 18 ust. 1 pkt.
- 2) lit. d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U z 2002r., nr 163, poz. 1348 z p.zm.) podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z dnia 5 kwietnia 2004r., nr 54, poz.535 z p. zm.) w zw.
z § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości i wynoszącą w tym wypadku łącznie 118,8 zł.
Zaznaczyć też trzeba, iż stawka minimalna o której mowa w § 18 ust. 1 pkt.
1) lit. c wyznaczona została w oparciu o przyjętą linię orzeczniczą, zgodnie z którą tego rodzaju sprawa dotyczy decyzji przenoszącej odpowiedzialność podatkową ale nie mającą charakteru kreującego poprzez ustalenie należności pieniężnej, która z kolei ustalana jest w innym postępowaniu. (por. postanowienie NSA z dnia 23.07.2010r., sygn. II FSK 1275/10; postanowienie NSA z dnia 09.07.2010r., sygn. II FSK 1123/10; postanowienie NSA z dnia 13.07.2010r., sygn. I FSK 703/10)
Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 258 § 2, pkt 8) w zw. z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 20 września 2002r. Nr 153, poz.1270 z p. zm.)