Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10.01.2008 r. (sygn. akt I SA/Kr 2611/01) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył postępowanie w sprawie ze skargi G. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24.10.2001 r. nr [...]w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej. W uzasadnieniu postanowienia podano, iż postępowanie w tej sprawie zostało zawieszone na zgodny wniosek stron na rozprawie w dniu 29.10.2004 r. Upłynęły zatem 3 lata od momentu zawieszenia, a strony nie złożyły wniosku o jego podjęcie. Postępowanie umorzono zatem z urzędu na podstawie art. 130 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").
W wyniku skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1.10.2009 r. (sygn. akt I FSK 1320/09) uchylił zaskarżone postanowienie WSA w Krakowie, stwierdzając naruszenie w sprawie przepisów postępowania, tj. art. 6 w zw. z art. 130 § 1 i art. 126 p.p.s.a. Skarżącej nie pouczono bowiem, mimo iż działała w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika, iż brak wniosku o podjęcie zawieszonego na zgodny wniosek stron postępowania powoduje po 3 latach jego umorzenie. Pouczenia nie wystosowano ani na rozprawie, co Sąd stwierdził na podstawie protokołu, ani też w piśmie przewodnim załączonym do odpisu postanowienia o zawieszeniu, doręczonym stronie skarżącej. Tym samym skarżącą, która wyraziła chęć dalszego procedowania w sprawie, pozbawiono prawa do merytorycznego rozpoznania jej sprawy.
Pismem z dnia 15.10.2009 r. (data nadania) G. Ś., działając przez pełnomocnika z urzędu – adwokata M. F. – złożyła wniosek o przywrócenie terminu oraz wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podaje, iż jej pełnomocnikowi doręczono w dniu 13.10.2009 r. w/w postanowienie NSA z dnia 1.10.2009 r. (I FSK 1320/09). W jej ocenie z uzasadnienia do tego postanowienia wynika, iż uchybiła ona terminowi do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania wyłącznie z tej przyczyny, że sąd administracyjny nie pouczył jej o treści art. 130 § 1 p.p.s.a. W związku z tym należy uznać, że przyczyna uchybienia terminowi ustała w stosunku do skarżącej dopiero w dniu 13.10.2009 r. Tym samym termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu został zachowany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W ocenie tut. Sądu przesłanki do przywrócenia stronie terminu zostały spełnione.
Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność sądowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Natomiast w świetle postanowień art. 86 i 87 p.p.s.a. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:
- 1) Strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu;
- 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi;
- 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (w tym przypadku złożenie wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania);
- 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu;
- 5) uchybienie terminowi powoduje ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego.
Skarżąca wystąpiła ze stosownym wnioskiem o przywrócenie terminu, jak również dopełniła czynności, dla której określony był termin, tj. wniosła o podjecie zawieszonego postępowania w niniejszej sprawie. Odmowa przywrócenia terminu bez wątpienia spowodowałaby negatywne dla skarżącej skutki, a to w postaci umorzenia postępowania sądowego i tym samym pozbawiłaby ją prawa do sądu.
Odnośnie do przesłanki złożenia wniosku w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia stwierdzić należy, że trafne jest spostrzeżenie, iż termin ten zaczął biec od chwili doręczenia jej pełnomocnikowi w/w postanowienia NSA (sygn. akt I FSK 1320/09). Natomiast o winie skarżącej w ogóle nie może być mowy, gdyż pouczenie jej było obowiązkiem sądu administracyjnego, co wynika z treści art. 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia, na zasadzie art. 86 § 1 p.p.s.a.