Uzasadnienie
Powód Mariusz F. wniósł kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 24 lutego 1997 r. [...] w sprawie przeciwko Zespołowi Zakładów Opieki Zdrowotnej Zarządu Służby Zdrowia MSW w Ł. o przywrócenie do pracy. Zaskarżonym wyrokiem Sąd Wojewódzki oddalił apelację powoda od wyroku Sądu I instancji oddalającego powództwo. W kasacji postawiono zarzut naruszenia art. 52 § 1 pkt 1 KP polegającego na błędnym uznaniu, że odmowa wykonania polecenia przez powoda stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, mimo że polecenie wydała osoba nieuprawniona i że jego wykonanie nie należało do zakresu obowiązków powoda. Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania przez oddalenie wniosku o przesłuchanie jako świadka przełożonego powoda.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Kasacja nie jest uzasadniona.
Zarzut naruszenia przepisów postępowania nie może odnieść skutku, albowiem nie powołano podstawy kasacyjnej, tj. nie wskazano przepisu prawa procesowego, który - zdaniem wnoszącego kasację - został naruszony. Przepis art. 393³ KPC stanowi między innymi, że kasacja powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Brak tych elementów ma charakter istotny i zgodnie z ustalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego nie może być uzupełniany w trybie art. 130 KPC, jako że nie jest on brakiem formalnym. Oznacza to zarazem, że skoro w niniejszej sprawie Sąd Najwyższy nie może badać naruszenia przepisów postępowania, to orzeka na podstawie stanu faktycznego ustalonego przez Sądy obu instancji.
Zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 52 § 1 pkt 1 KP) nie jest uzasadniony. Sądy trafnie przyjęły, że bezprawna odmowa wykonania polecenia dotyczącego udzielenia pomocy w założeniu choremu kaftana obezwładniającego stanowi naruszenie podstawowego obowiązku pracowniczego i że to naruszenie ma ciężki charakter. Powód był sanitariuszem w zespole wyjazdowym karetki pogotowia i do jego zakresu obowiązków należało między innymi wykonywanie na polecenie czynności zgodnych z uprawnieniami zawodowymi. Oba Sądy trafnie przyjęły, że wykonywanie poleceń przełożonych jest podstawowym obowiązkiem pracownika, jeżeli są one zgodne z prawem (art. 100 § 1 KP). O ciężkości naruszenia tego obowiązku świadczy świadomość powoda, iż polecenie wydała osoba uprawniona, a odmowa jego wykonania nastąpiła w okolicznościach zagrożenia życia i zdrowia personelu medycznego i pacjentów szpitala, co stanowi zarazem zagrożenie istotnych interesów pracodawcy.
Z tych względów na podstawie art. 393¹² KPC orzeczono jak w sentencji.