Uzasadnienie
Powód wniósł o zapłatę wynagrodzenia za bezumowne korzystanie przez pozwaną z gruntu. W pozwie w ogóle nie przedstawiono nawet twierdzenia, że pozwana w spornym okresie (rok 2018) grunt ten posiadała ani także dowodów na tę okoliczność. Z informacji kuratora wynika jasno, że pozwana wiele lat temu wyemigrowała do Kanady i być może nawet już nie żyje (ta ostatnia informacja nie mogła być w żaden sposób zweryfikowana, gdyż nie ma danych o ewentualnej dacie zgonu, a bez niej nie można uzyskać certyfikatu zgonu na terenie Kanady, natomiast same te certyfikaty zgonu nie są w ogóle sporządzane z urzędu dla każdego zmarłego, lecz tylko w określonych szczegółowo celach, np. unieważnienie karty ubezpieczenia zdrowotnego po zmarłym, zagadnienia spadkowe itp.).
Mając więc powyższe na uwadze powództwo jawi się jako oczywiście bezzasadne, bo nie przedstawiono żadnego dowodu jego zasadności, tj. zajmowania lub innego rodzaju władztwa faktycznego nad spornym gruntem. Nie mówiąc już w ogóle o udowodnieniu przesłanki złej wiary, a obalenie domniemania dobrej wiary (art. 7 k.c.) jest kolejnym niezrealizowanym obowiązkiem dowodowym powoda. Wszystkie powołane przez powoda nakazy zapłaty nie zostały odebrane przez pozwaną (zwrócone po awizowaniu), co miało miejsce na przestrzeni wielu lat i potwierdza twierdzenie kuratora, że pozwana w danym miejscu od wielu lat już nie przebywała. Wynikająca z ówcześnie obowiązujących (przed 2019 rokiem) przepisów fikcja prawna skuteczności doręczeń awizowanych w procesie cywilnym nie powoduje, że pozwana pozostawała w złej wiarze, bo skutek procesowy fikcji doręczenia w określonej sprawie cywilnej nie wpływa na treść stosunku zobowiązaniowego nie objętego sporem.
Z tych przyczyn powództwo jest oczywiście bezzasadne w świetle art. 225 w zw. zw. z art. 224 § 2 k.c. w zw. z art. 1911 k.p.c. (punkt I. sentencji).
W punkcie drugim obciążono kosztami powoda na mocy art. 98 k.p.c.