Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 13 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2405/13

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 109/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę R., sp. z o. o. z siedzibą w G. (Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. Jako podstawę prawną sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a."

W uzasadnieniu wyroku przedstawiony został stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że decyzją z dnia 26 września 2012 r. Prezydent Miasta W. ustalił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 r. w kwocie 701 929 zł. Organ określił powierzchnię użytkową wszystkich budynków należących do Spółki w łącznej wielkości 54 197,79 m2; do budynków o łącznej powierzchni 17 054,59 m2 zastosował stawkę jak dla związanych z działalnością gospodarczą, w odniesieniu zaś do budynku biurowego o pow. 3.030,38 m2 oraz budynku hali głównej o pow. użytkowej 34 112,82 m2 stawkę jak dla budynków pozostałych, ze względu na zły stan techniczny tych budynków. W zakresie budowli związanych z działalnością gospodarczą, organ wykorzystał m. in. przedłożoną przez podatnika ewidencję środków trwałych - tabelę amortyzacyjną na 2009 r.

W odwołaniu Spółka wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i określenie zobowiązania zgodnie z jej stanowiskiem. Spółka zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: "u.p.o.l."). Zarzuciła także naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 197 § 1 oraz art. 198 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "o.p."),

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Włocławku, decyzją z dnia 17 grudnia 2012 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu, ustalony w sprawie stan faktyczny upoważniał do oceny opartej o przepisy art. 1a ust 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., tj. do uznania części budynków należących do skarżącej za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkowanie ich według najwyższej stawki oraz o zaliczeniu obiektów znajdujących się na nieruchomości do budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Organ podał, że w toku postępowania podatkowego strona dowodziła wystąpienia względów technicznych uniemożliwiających wykorzystywanie budynków do prowadzenia działalności gospodarczej, co miało uzasadnić zastosowanie wobec nich niższej stawki podatkowej. Strona w postępowaniu nie wykazała jednak, że remont obiektów jest niemożliwy do zrealizowania, co więcej w trakcie postępowania organ ustalił, że cześć budynków została wyremontowania. Rzeczoznawca stwierdził w opinii, że budynki po przeprowadzonym już remoncie są w dobrym stanie technicznym i użytkowane, natomiast te, które są w trakcie remontu, będą w dobrym stanie technicznym.

Zatem zaniedbania dotyczące stanu budynku można było usunąć dokonując ich remontu. Skarżąca podnosiła, że część obiektów przeznaczyła do rozbiórki i zgłosiła zamiar wykonania robót rozbiórkowych stosownym organom, jednak zgłoszenie wykonania prac rozbiórkowych dotyczyło np. hali nr 5, która została wyremontowana i jest wynajmowana innemu podmiotowi gospodarczemu na działalność gospodarczą. Pozostałe sporne budynki zostały przeznaczone do rozbiórki nie ze względu na trwałą przeszkodę uniemożliwiającą prowadzenie w nich działalności gospodarczej, lecz podyktowane to było wolą strony. Zdaniem organu odwoławczego, względy techniczne nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającym z woli podatnika, jakie zaszły w sprawie.

W zakresie przedstawionej przez stronę dokumentacji fotograficznej obrazującej stan faktyczny istniejący na dzień jej sporządzenia, tj. na dzień 6 grudnia 2012 r., organ stwierdził, że może mieć ona jedynie wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego za 2012 r.

Organ odwoławczy stwierdził, że budynek biurowy oraz budynek hali głównej prawidłowo zostały opodatkowane według stawki jak dla budynków pozostałych.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska podatnika odnośnie błędnego rozumienia pojęcia budowli i co za tym idzie ich błędnego opodatkowania, a także nieprawidłowego ustalenia wartości budowli. Zdaniem organu, sporne obiekty budowlane określone jako przejazd kołowy betonowy, przejazd betonowy, przejazdy place przejścia wewnętrzne, ogrodzenie zewnętrzne z prętów stalowych, ogrodzenie zewnętrzne z siatki w ramki, zgodnie z przedłożoną przez podatnika ewidencją środków trwałych oraz na podstawie przeprowadzonych oględzin stanowią na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 1 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej: "prawo budowlane") przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organ zaznaczył, że skoro dane dotyczące wartości budowli zostały dostarczone przez samą stronę, nie miał obowiązku przeprowadzania dalszych czynności postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości budowli.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutu o konieczności wyłączenia z podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchni gruntów znajdującymi się pod budynkami lub budowlami, które z uwagi na stan techniczny nie powinny być opodatkowane.

Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło i uzasadniło, iż niezasadne są zarzuty kwestionujące opodatkowanie budynku autokomisu, budynku biurowego oraz hali wielofunkcyjnej cz. II, oraz dwóch budynków posadowionych na działce nr 9/22.

W skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 1a ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 2, 3 i 5 u.p.o.l. poprzez błędne ustalenie, co i w jaki sposób jest przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie; zastosowanie błędnych stawek opodatkowania; błędną wykładnię prawa materialnego, polegające na przyjęciu, że zły stan techniczny budynków lub budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie może mieć miejsca, jeśli remont jest możliwy, a nadto, że taki zły stan techniczny musi być spowodowany jakimiś szczególnymi okolicznościami oraz błędną subsumcję.

Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 197 § 1 oraz art. 198 § 1 o.p., poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, Spółka uważa, że z uwagi na zły stan techniczny, budynki o powierzchni 17 054,59 m2 nie powinny być opodatkowane wg stawki podstawowej, ale według stawki obniżonej oraz, że budowle o wartości wg organu 2 148 934 zł nie powinny być potraktowane jako budowle, lecz jako urządzenia budowlane niepodlegające w ogóle opodatkowaniu. Skarżąca zarzuciła, że organ błędnie nie odliczył od podstawy opodatkowania gruntów pod budynkami lub budowlami, które z uwagi na ich stan techniczny nie powinny być opodatkowane.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Włocławku wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 4 kwietnia 2013 r. skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko. Jednocześnie załączyła uzupełniające dowody w postaci zdjęć dokumentujących stan techniczny obiektów znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę.

W ocenie sądu I instancji, w przedmiotowej sprawie kwestią bezsporną jest okoliczność, że Spółka jest przedsiębiorcą. Z treści art. 1a ust 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. można wyprowadzić zaś wniosek, że sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą przesądza o uznaniu, że te przedmioty opodatkowania są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dla celów tego podatku nie ma znaczenia, czy nieruchomości są faktycznie wykorzystywane do celów prowadzenia działalności gospodarczej. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wprawdzie przewiduje uznanie, że grunty, budynki i budowle nie są traktowane jako związane z działalnością gospodarczą, jeżeli przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych, jednak pojęcie "względy techniczne" należy łączyć tylko z obiektywnymi i trwałymi przeszkodami, a więc zdarzeniami niezależnymi od woli podatnika, uniemożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej.

Przyczyny wyłączenia winny mieć charakter obiektywny, niezależny od przedsiębiorcy. Brzmienie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ze względu na zwrot "nie jest i nie może być wykorzystywany" świadczy o wymogu trwałego charakteru "względów technicznych". Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

Sąd I instancji wskazał, że skarżąca w trakcie postępowania podatkowego nie wykazała, że remont obiektów jest niemożliwy do zrealizowania z innych powodów niż ekonomiczne. Co więcej w trakcie postępowania organ podatkowy ustalił, że cześć budynków została wyremontowana. Zatem zaniedbania dotyczące stanu budynku można było usunąć dokonując ich remontu. Ze znajdujących się w aktach sprawy opinii technicznych, a także z Operatu pomiaru powierzchni, który zawiera również dokumentację fotograficzną każdego z obiektów znajdujących się na nieruchomości wynika, iż Spółka prowadziła stopniowy remont części budynków, a ta okoliczność dowodzi braku istnienia wskazanej cechy trwałości niewykorzystywania budynku. Wprawdzie strona podnosi, że część obiektów przeznaczyła do rozbiórki i zgłosiła zamiar wykonania robót rozbiórkowych stosownym organom, jak również uważa, że organ podatkowy nie wziął pod uwagę tego faktu i uznał go za nieistotny, jednak należy wskazać, że zgłoszenie wykonania prac rozbiórkowych dotyczyło np. hali nr 5, która jak ustaliły organy, została wyremontowana i jest wynajmowana innemu podmiotowi gospodarczemu na działalność gospodarczą.

Natomiast z ustalonego stanu faktycznego wynika, że pozostałe sporne budynki zostały przeznaczone do rozbiórki nie ze względu na trwałą przeszkodę uniemożliwiającą prowadzenie w nich działalności gospodarczej lecz podyktowane to było sytuacją finansową Spółki. W konsekwencji, w ocenie sądu I instancji, należy stwierdzić, że organy analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy trafnie uznały, że względy techniczne w odniesieniu do budynków, od których zastosowano podwyższoną stawkę podatku mają charakter przejściowy, nie wynikają z przyczyn obiektywnych lecz z decyzji podjętych przez podatnika odnośnie wyremontowania lub rozbiórki budynków.

Odnosząc się do przedstawionej przez Spółkę dokumentacji fotograficznej sąd I instancji zaakceptował oceną organu odwoławczego, iż może ona mieć jedynie wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2012. Stan ten nie może mieć odniesienia do roku podatkowego, którego dotyczy zaskarżona decyzja, albowiem sporne budynki istniały w tym roku i nie przystąpiono do ich rozbiórki.

Oceniając zarzuty nieprzeprowadzenia przez organ dowodu z opinii rzeczoznawcy na okoliczność oceny stanu technicznego budynków oraz dowodu z oględzin nieruchomości, sąd I instancji stwierdził, że zasadnie organ odwoławczy uznał, iż dalsze prowadzenie postępowania dowodowego, w tym sięganie do opinii biegłego, nie było zasadne, albowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na dokonanie oceny stanu technicznego budynków. W konsekwencji, zdaniem sądu, organ nie dopuścił się naruszenia art.187 § 1 i art.188 o.p.

Odnosząc się do zarzutów w zakresie opodatkowania budowli, sąd I instancji stwierdził, że łączne odczytanie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 1 i 9 prawa budowlanego nie pozostawia wątpliwości, iż sporne w niniejszej sprawie obiekty budowlane określone jako: przejazd kołowy betonowy, przejazd betonowy, przejazdy place i przejścia wewnętrzne, ogrodzenie zewnętrzne z prętów stalowych, ogrodzenie zewnętrzne z siatki w ramki należy zaliczyć do budowli, czyli do przedmiotów objętych ustawą określającą opodatkowanie podatkiem od nieruchomości. Wskazane obiekty zostały wyszczególnione w dostarczonym przez podatnika dokumencie - ewidencja środków trwałych - tabela amortyzacyjna na 2009 r. Okoliczność, że podatnik nie dokonywał odpisów amortyzacyjnych od tych środków trwałych nie przesądza o związaniu budowli z działalnością gospodarczą. Zaliczenie wskazanych obiektów do budowli powoduje, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest jej wartość, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

W ocenie sądu I instancji zarzut braku wyłączenia z podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchni gruntów znajdujących się pod budynkami lub budowlami, które z uwagi na stan techniczny nie powinny być opodatkowane nie jest zasadny. Organ słusznie zastosował do tych gruntów stawkę podatku przewidzianą dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

Zdaniem sądu I instancji prawidłowe są ustalenia organu w zakresie budynku autokomisu, budynku hali wielofunkcyjnej cz. I, II, oraz studni I, II, III. Z Operatu pomiaru powierzchni, zawierającego również dokumentację fotograficzną wynika, iż na działce 10/6 znajduje się budynek wolnostojący, parterowy podpiwniczony. Na załączonej mapie, kolorem czerwonym wkreślono orientacyjnie położenie budynku autokomisu, który, mimo iż nie jest naniesiony na mapie geodezyjnej jest posadowiony na działce 10/6. W aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów z dnia 23 stycznia 2012 r., z którego wynika, że skarżąca jest użytkownikiem wieczystym działki położonej w W. przy ul. P. 8a o numerze działki 5/15, na której znajduje się budynek hali wielofunkcyjnej cz. I. Zarzut dotyczący stwierdzenia, że na działce nr 9/22 znajdują się jednocześnie budynek biurowy oraz hala wielofunkcyjna cz. II jest nietrafny albowiem zgodnie z Operatem pomiaru powierzchni, budynek biurowy styka się z budynkiem hali wielofunkcyjnej i budynkami sklepów.

Również z wypisu z kartoteki budynków działka nr 9/22 zabudowana jest dwoma budynkami. Twierdzenia skarżącej, że studnie nr I, II i III nie są budynkami nie znajduje potwierdzenia. Zgodnie z wypisem z rejestru budynków działki nr 14/6 i 9/16 zabudowane są innymi budynkami niemieszkalnymi o pow. zabudowy 32 m2. Budynek studni I, który nie jest naniesiony na mapie geodezyjnej jest posadowiony na działce nr 9/11, co zostało naniesione przez biegłego na mapie załączonej do operatu.

R., sp. z o. o. zaskarżyła w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 kwietnia 2013 r. i wniosła o

1. 1. uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania, względnie
2. 2. uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi zgodnie z jej żądaniem, tj. o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia 26 września 2012 r.;
3. 3. zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku zwrotu kosztów postępowania za I i II instancję, w tym kosztów zastępstwa prawnego, wg norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

1. 1. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez błędną wykładnię polegającą na tym, że grunty, budynki czy budowle nadal uważa się za związane z działalnością gospodarczą, jeśli wprawdzie nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych, ale owe techniczne przeszkody dadzą się teoretycznie usunąć, przy czym bez znaczenia są faktyczne możliwości ekonomiczne podatnika i opłacalność usuwania przeszkód technicznych. Tymczasem prawidłowa wykładania polega na tym, że grunty, budynki czy budowle nie są uważane za związane z działalnością gospodarczą, jeśli nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych, zaś bez znaczenia są w szczególności przyczyny, z powodu których istnieją owe techniczne przeszkody;
2. 2. błędne zastosowanie niżej wymienionych przepisów uchwały nr 99/XI/2007 Rady Miasta Włocławek z dnia 29 października 2007 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, przewidujących opodatkowanie najwyższą stawką podatku, tj.
3. - § 1 pkt 2 w odniesieniu do opodatkowania budynków (nie dotyczy budynku biurowego i budynku hali głównej);
4. - § 1 pkt 6 w odniesieniu do opodatkowania budowli;
5. - § 1 pkt 7 lit a) w odniesieniu do opodatkowania gruntów pod wszystkimi budynkami, w tym budynkami nienadającymi się do używania ze względów technicznych.

W istocie przywołane wyżej przepisy uchwały nr 99/XI/2007 Rady Miasta Włocławek z dnia 29 października 2007 r. nie miały zastosowania.

1. 3. błędne zastosowanie § 1 pkt 5 lit. a) uchwały nr 99/XI/2007 Rady Miasta Włocławek z dnia 29 października 2007 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości do opodatkowania budynku biurowego i budynku hali głównej, tj. budynków uznanych przez WSA za nienadające się do korzystania ze względów technicznych. W istocie przywołany wyżej przepis uchwały nr 99/XI/2007 Rady Miasta Włocławek z dnia 29 października 2007 r. nie miał zastosowania.
2. 4. niezastosowanie (odmowę zastosowania) niżej wymienionych przepisów uchwały nr 99/XI/2007 Rady Miasta Włocławek z dnia 29 października 2007 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, przewidujących opodatkowanie niższą stawką podatku, tj.:
3. - § 1 pkt 5 lit. a) w odniesieniu do opodatkowania budynków (nie dotyczy budynku biurowego i budynku hali głównej);
4. - § 1 pkt 7 lit d) w odniesieniu do opodatkowania gruntów pod wszystkimi budynkami, w tym budynkami nienadającymi się do używania ze względów technicznych.

Ten zarzut podnoszony jest z ostrożności procesowej, na wypadek, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu, iż budynki i grunty pod budynkami nie powinny w ogóle być opodatkowane.

5. art. 1a ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. przez błędną subsumcję, tj. błędne zakwalifikowanie jako budowli poniższych obiektów: przejazd kołowy betonowy, przejazd betonowy, przejazdy, place i przejścia wewnętrzne, ogrodzenie zewnętrzne z prętów stalowych, ogrodzenie zewnętrzne z siatki w ramki. Ten zarzut podnoszony jest z ostrożności procesowej.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a – Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 134 § 1 ppsa i art. 135 ppsa przez niezastosowanie, gdyż WSA oddalił skargę, a powinien był uchylić decyzje (decyzję), które zostały wydane przez organy administracji z naruszeniem art. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 198 § 1, art. 229, art. 233 § 1 ust. 2 lit. a) i art. 233 § 3 o.p., jako że organy administracji nie zbadały sprawy dogłębnie i wnikliwie, nie przeprowadziły prawidłowego rozumowania i oceny dowodów i w efekcie poczyniły niewłaściwe ustalenia faktyczne w sprawie tego, czy grunty pod budynkami, które ze względów technicznych nie nadają się do użytkowania, także nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wadliwość decyzji SKO we Włocławku polegała dodatkowo na tym, że nie uchylił on decyzji Prezydenta Miasta W.
2. 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa, art. 134 § 1 ppsa i art. 135 ppsa przez niezastosowanie, gdyż WSA oddalił skargę, a powinien był uchylić decyzje (decyzję), które zostały wydane przez organy administracji z naruszeniem art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 197 § 1, art. 198 § 1, art. 229, art. 233 § 1 ust. 2 lit. a) i art. 233 § 3 o.p., jako że organy administracji nie zbadały sprawy dogłębnie i wnikliwie i w efekcie poczyniły niewłaściwe ustalenia faktyczne:
3. - w sprawie tego, czy względy techniczne, które uniemożliwiały korzystanie z budynków miały charakter trwały. Ponadto organy i WSA nieprawidłowo przyjęły, że studnia głębinowa (ujęcie wody) to budynek;
4. - że autokomis (czy też rozdzielnia gazu) podlega opodatkowaniu, podczas gdy wysokość pomieszczeń nie przekracza 1,4 m
5. - że budowlami są przejazd kołowy betonowy, przejazd betonowy, przejazdy, place i przejścia wewnętrzne, ogrodzenia zewnętrzne z prętów stalowych ogrodzenia zewnętrzne z siatki w ramki

Wadliwość decyzji SKO polegała dodatkowo na tym, że nie uchyliła ona decyzji Prezydenta Miasta W. (Zarzuty sformułowane w pkt 2a i 2c skargi kasacyjnej są tożsame co do treści z wyżej przytoczonymi, różnią się sposobem ich zredagowania, co zostało wyjaśnione przez autora skargi kasacyjnej na str. 12 skargi kasacyjnej stąd Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niecelowe ich przytaczanie).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że w razie powołania w skardze kasacyjnej zarówno zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i prawa procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia prawa procesowego. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd I instancji w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do oceny zastosowania przez ten sąd przepisów prawa materialnego (wyroki NSA z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1761/13, z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1438/14, z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 2355/11, z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt II FSK 775/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako CBOSA).

Trzeba jednak wskazać, że taka kolejność rozpoznania zarzutów kasacyjnych jest uzasadniona, gdy skarga kasacyjna dokonuje wyraźnego rozdzielenia zarzutów materialnych i procesowych oraz gdy rozdzielenie to znajduje oparcie w przepisach będących podstawą rozstrzygania przed organami administracyjnymi (wyrok NSA z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1515/13, CBOSA). Mogą się natomiast zdarzyć sytuacje, gdy powyższa kolejność powinna zostać zmieniona lub gdy zarzuty z obydwu podstaw kasacyjnych powinny zostać rozpoznane łącznie. Ma to miejsce wówczas, gdy dla rozstrzygnięcia sprawy kluczową jest kwestia rozumienia regulacji materialnoprawnych, gdy uchybienia procesowe stanowią konsekwencję (pochodną) uchybień materialnoprawnych lub gdy naruszenie prawa materialnego autor skargi kasacyjnej wywodzi z wadliwie zastosowanych przepisów prawa procesowego (wyrok NSA z dnia 26 lutego 2010 r., sygn. akt I FSK 486/09 oraz powoływany wyżej wyrok w sprawie o sygn. akt II GSK 1515/13, dostępne w CBOSA)

Taka swoista sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej, w której zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego kluczowe w sprawie były dwie kwestie: wykładnia przepisu prawa materialnego tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w odniesieniu do opodatkowania budynków i gruntów oraz prawidłowość zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 1, 2, 3, art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. w zakresie opodatkowania jako budowli następujących obiektów: przejazd kołowy betonowy, przejazd betonowy, przejazdy, place i przejścia wewnętrzne, ogrodzenie zewnętrzne z prętów stalowych, ogrodzenie zewnętrzne z siatki w ramki.

Sąd I instancji zaaprobował ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny, wedle którego Spółka posiadała następujące przedmioty opodatkowania: grunty o pow. 206 423 m2, budynki o pow. 54 197,79 m2, oraz budowle o wartości 2 148 934 zł. W odniesieniu do gruntów i budynków o łącznej pow. 17 054,59 m2 za właściwą uznał stawkę podatku przewidzianą dla przedmiotów opodatkowania związanych z działalnością gospodarczą. Budynki o łącznej pow. 37 143,20 m2 opodatkowane zostały według stawki przewidzianej dla budynków pozostałych.

W ocenie Spółki, prezentowanej w toku postępowania podatkowego jak i postępowania przed sądem I instancji także budynki o pow. 17 054,59 m2 powinny być opodatkowane według stawki przewidzianej dla budynków pozostałych ze względu na zły stan techniczny. W skardze kasacyjnej skarżąca sformułowała dalej idący zarzut, iż budynki nienadające się do używania ze względów technicznych nie są w ogóle opodatkowane. Nie może być bowiem tak, że opodatkowuje się to, co w ogóle nie nadaje się do jakiegokolwiek użytku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca nie ma racji twierdząc, że sporne w sprawie budynki nie powinny w ogóle podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części. Stosownie zaś do art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowalnych, oraz posiada fundamenty i dach. Ustawowa definicja budynku jako przedmiotu opodatkowania nie uwzględnia jego stanu technicznego. Wbrew więc wywodom skarżącego stan techniczny budynku, stopień jego zdewastowanie, nie mają wpływu na to czy jest on budynkiem czy też nie w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji czy podlega opodatkowaniu (wyrok WSA w Gdańsku z 24 stycznia 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 1243/03. www.orzecznictwo.nsa.gov.pl).

Błędne są powoływane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumenty mające wspierać tak sformułowany zarzut. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. - jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Powołany przepis dotyczy jednak, co umknęło skarżącej, momentu powstania obowiązku podatkowego a nie określenia przedmiotu opodatkowania, co nastąpiło w art. 2 ustawy podatkowej. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że obowiązek podatkowy może być związany z rozpoczęciem użytkowania budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. W tym przypadku chodzi oczywiście o rozpoczęcie faktycznego użytkowania budynku lub jego części.

W takiej sytuacji nie muszą być spełnione warunki uprawniające do użytkowania budynku, o których mowa w art. 54 czy 55 prawa budowlanego. Związane jest to z faktem, iż według przepisów ustawy - Prawo budowlane rozpoczęcie użytkowania następuje zawsze po zakończeniu budowy, co przeczyłoby sensowi rozwiązania, o którym mowa w art. 6 ust. 2 u.p.o.l. (L. Etel Podatek od nieruchomości. Komentarz. LEX 2012).

Z poglądem tym korespondują oceny prawne formułowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym: w wyroku WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 612/14 (LEX nr 1734434) zauważono, że w przypadku nowo wybudowanych budowli albo budynków, istotnym zdarzeniem - z punktu widzenia umiejscowienia w czasie momentu powstania obowiązku podatkowego - jest zakończenie ich budowy albo rozpoczęcie użytkowania, ale to drugie tylko wówczas, gdy ma ono miejsce wcześniej, czyli przed ostatecznym zakończeniem budowy budowli albo budynku; w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 608/14 (LEX nr 1648237) stwierdza się, że z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. wynika uzasadnione twierdzenie, że rozpoczęcie użytkowania budynku jeszcze ostatecznie niewykończonego powoduje konieczność zapłacenia podatku od początku następnego roku i to ustalanego od całego budynku, co oznacza, że obowiązek ten dotyczy również tej części budynku, która nie została wykończona czy przekazana do użytkowania.

Należy także zauważyć, że ustawodawca w poddanym ocenie przepisie stanowi o powiązaniu powstania obowiązku podatkowego z "rozpoczęciem użytkowania budowli albo budynku" a nie jak stwierdza się w skardze kasacyjnej z "możliwości korzystania z obiektu". Znaczenie tych pojęć w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest tożsame. Akcentują one zupełnie inny aspekt zagadnienia. Zwrot ustawowy jest swoistym określeniem czasu: rozpocząć to: dać początek czemuś, zacząć, zapoczątkować, wszcząć coś (Mały Słownik Języka Polskiego. red. E. Sobol. Warszawa 1984).

Zawarte w wypowiedzi skarżącego pojęcie "możliwość" to: to, że coś jest, będzie możliwe, że coś może być, istnieć, może nastąpić, prawdopodobieństwo, ewentualność (Mały Słownik...). Zatem wyrażenie, którego użył skarżący jest opisem pewnej faktycznej relacji użytkownika do przedmiotu opodatkowania – możliwość użytkowania. Ustawowa definicja budynku jako przedmiotu opodatkowania takiej cechy nie podaje. W konsekwencji należy stwierdzić, że warunkiem koniecznym a zarazem wystarczającym uznania dla celów podatku od nieruchomości określonego obiektu jako budynku jest spełnienie warunków, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Z akt rozpoznawanej sprawy, jak i z ustaleń faktycznych zaaprobowanych przez sąd I instancji wynika, że sporne w sprawie budynki spełniały warunki, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Podnoszone w tym zakresie zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez wyprowadzenie wadliwych wniosków ze zgromadzonych w sprawie dowodów uznać należy za bezzasadne.

Argument wywodzony z brzmienia definicji budynku stanowionej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 września 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych jest o tyle bezzasadny, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych zawiera własną, kompletną definicje budynku nie odsyłając do innych przepisów, w tym do powołanego rozporządzenia.

Odnosząc się do kolejnych dwóch argumentów mających wspierać słuszność twierdzenia skarżącej należy stwierdzić, że nie mają one dla sprawy istotnego znaczenia albowiem odnoszą się do kwestii, które w realiach rozpoznawanej sprawy nie wystąpiły. W granicach rozpoznawanej sprawy nie jest przedmiotem oceny Sądu opodatkowanie budynków mieszkalnych jak i nieruchomości służących działalności leśnej lub rybackiej.

Wobec powyższych ustaleń, wymaga rozważenia ocena zasadności zaakceptowania przez sąd I instancji, zastosowanej przez organ podatkowe dla części budynków należących do Spółki stawki podatku jak dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to: grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

W rozpatrywanej sprawie do bezspornych należą takie okoliczności, jak fakt, że skarżąca jest przedsiębiorcą i w jej posiadaniu znajdują się sporne (co do sposobu kwalifikacji podatkowej) budynki. Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów i budynków znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest uzależnione od rzeczywistego wykonywania na tych gruntach i w zlokalizowanych na nich budynkach czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej. Istotne znaczenie dla wywołania określonych skutków podatkowych ma sam fakt posiadania tychże nieruchomości przez przedsiębiorcę (inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Jak już zaznaczono kwestie te w rozpatrywanym przypadku nie budzą wątpliwości. Ustawodawca w powołanym przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 przewidział jednak wyjątek (obok nieruchomości mieszkalnych), w którym przedmiot opodatkowania, mimo że znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, nie będzie obciążany stawką podatku od nieruchomości dotyczącą gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Wyjątek ten stanowią grunty, budynki oraz budowle, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma zatem ustalenie, jak rozumieć sformułowanie, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej (ze względów technicznych) oraz jak przekłada się to na ustalone w toku postępowania okoliczności stanu faktycznego.

Ustawodawca definiując pojęcie gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą nie wyjaśnił pojęcia "względy techniczne", a także nie dokonał odesłania do przepisów prawa budowlanego, dlatego też nie będą miały w sprawie bezpośredniego zastosowania postanowienia § 3 pkt 7 i § 49 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.).

Rozpatrujący niniejszą sprawę skład orzekający podziela stanowisko zawarte w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku (wyrok z dnia 21 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Bk 94/07; www.orzeczenia.nsa.gov.pl), że w związku z brakiem ustawowej definicji w pierwszej kolejności należy odwołać się do potocznego rozumienia pojęcia "techniczny" a tym samym odnosić je należy do stanu nieruchomości, nie pozwalającego na ich wykorzystanie do prowadzonej działalności. Zgodzić należy się także z oceną, że przez użyte w powołanym przepisie określenie "nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych" należy rozumieć - w odniesieniu do budynków - sytuację, w której istniejąca w roku podatkowym zabudowa jest w takim stanie technicznym, że nie może być wykorzystywana (nie nadaje się) do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) oraz adaptacyjnych, których efektem nie jest powstanie nowego budynku. (wyrok WSA w Gliwicach z 5 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 367/09; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z treści analizowanego przepisu można wyczytać także, iż "względy" muszą mieć charakter techniczny, a zatem nie np. prawny, finansowy czy faktyczny oraz, że mogą się one odnosić zarówno do gruntów, budynków, jak i budowli. Wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny, tj. przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. Względy techniczne dotyczą więc jedynie możliwości wykorzystywania konkretnego przedmiotu opodatkowania i są okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu powodującego "zerwanie" jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Stanowią o tym, że pod względem technicznym dany przedmiot nie nadaje się do użytku nie tylko w prowadzonym przedsiębiorstwie, ale do żadnej innej działalności gospodarczej, gdyż nie spełnia określonych wymogów technicznych niezbędnych do jego wykorzystania w celach gospodarczych. Względy techniczne, o których mowa w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, odnoszą się przede wszystkim do złego, nieodpowiadającego prowadzonej działalności gospodarczej stanu technicznego danego przedmiotu opodatkowania. (L. Etel. Komentarz do art. 1 (a) ustawy o podatku od nieruchomości LEX 2012 nr 138626).

Wbrew zatem wywodom skargi kasacyjnej ma znaczenie z jakiego powodu nie wyremontowano spornych budynków; skoro były to względy finansowe, organizacyjne czy biznesowe to nie można twierdzić, że budynki nie były i nie są użytkowane ze względów technicznych. Ma natomiast rację skarżąca twierdząc, że bez znaczenia jest okoliczność, która doprowadziła do powstania złego stanu technicznego budynków. Rzecz jednak w tym, że kwestia ta nie rozstrzygała o treści zapadłego w sprawie wyroku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z prawidłowo zaakceptowanego przez sąd I instancji stanu faktycznego wynika, że sporne w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynki są zdewastowane i wymagają w trybie pilnym przeprowadzenia i wykonania napraw. Brak przeprowadzenia prac remontowych oznacza, że budynki te nie mogą być (nie powinny być) użytkowane. Jednakże, w kontekście wyżej przedstawionych rozważań, okoliczności te same w sobie nie przesądzają, że przedmiot opodatkowania nie jest nie może być użytkowany ze względów technicznych.

Rozważając kwestię względów technicznych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazać należy, że musi to być przedmiotem badania ad causum, co oznacza, że może być dowodzone wszelkimi środkami dowodowymi. W rozpoznawanej sprawie, sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż skarżąca w trakcie prowadzonego przez organy postępowania nie wykazała, że remont obiektów jest niemożliwy do zrealizowania z innych powodów niż ekonomiczne lub organizacyjne. Co więcej, w trakcie postępowania organ podatkowy ustalił, że cześć budynków została wyremontowana.

Zatem zaniedbania dotyczące stanu budynku można było usunąć dokonując ich remontu. Ze znajdujących się w aktach sprawy opinii technicznych, a także z Operatu pomiaru powierzchni, który zawiera również dokumentację fotograficzną każdego z obiektów znajdujących się na nieruchomości wynika, że Spółka prowadziła stopniowy remont części budynków, a ta okoliczność dowodzi braku istnienia wskazanej cechy trwałości niewykorzystywania budynku. Wprawdzie strona podnosi, że część obiektów przeznaczyła do rozbiórki i zgłosiła zamiar wykonania robót rozbiórkowych stosownym organom, jak również uważa, że organ podatkowy nie wziął pod uwagę tego faktu i uznał go za nieistotny, jednak należy wskazać, że zgłoszenie wykonania prac rozbiórkowych dotyczyło np. hali nr 5, która jak ustaliły organy, została wyremontowana i jest wynajmowana innemu podmiotowi gospodarczemu na działalność gospodarczą. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że pozostałe sporne budynki zostały przeznaczone do rozbiórki nie ze względu na trwałą przeszkodę uniemożliwiającą prowadzenie w nich działalności gospodarczej lecz podyktowane to było kondycją finansową Spółki.

W konsekwencji, w ślad za sądem I instancji należy stwierdzić, że organy analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym przekazane przez stronę opinie i ekspertyzy, trafnie uznały, że względy techniczne w odniesieniu do budynków, od których zastosowano podwyższoną stawkę podatku mają charakter przejściowy. Powodem braku użytkowania budynków nie są przyczyny obiektywne mające swoje źródło w stanie technicznym (względy techniczne) lecz motywowane ekonomicznie lub finansowo decyzje Spółki; Spółka wyraźnie akcentuje w skardze kasacyjnej brak ekonomicznego uzasadnienia przeprowadzania remontów z jej punktu widzenia. Sąd I instancji prawidłowo nie stwierdził w omawianym zakresie naruszenia zarzucanych w skardze uchybień przepisom postępowania podatkowego.

Należy dalej rozważyć, czy wskutek złego stanu technicznego budynków można mówić o względach technicznych uniemożliwiających, w rozumieniu ustawy podatkowej, wykorzystanie gruntu, na którym są one posadowione. Argumentem, który w ocenie Spółki przemawia za wyłączeniem gruntów spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest okoliczność, że posadowione na tych gruntach budynki są w złym stanie technicznym. Spółka nie wskazuje ponadto żadnych innych "względów technicznych", które dotykałyby samych gruntów.

Należy więc zauważyć, że grunty są odrębnym przedmiotem opodatkowania, co oznacza że kwalifikacja podatkowa posadowionych na tych gruntach budynków lub budowli nie może determinować sposobu opodatkowania gruntów.

Oceniając przesłankę względów technicznych, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w szczególności zwrotu "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być" wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej należy przyjąć że ustawodawca wskazuje jednoznacznie na ich trwały, stały charakter. Przyczyny krótkotrwałe, okresowe, przemijające nie mają żadnego znaczenia w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów będących w posiadaniu przedsiębiorcy. Zatem fakt, że budynki znajdują się w złym stanie technicznym, czy są w okresie rozbiórki nie powoduje, że grunt staje się trwale pozbawionych cech umożliwiających jego wykorzystanie do działalności gospodarczej. Nieruchomość gruntowa, mimo okresowego jej niewykorzystywania, nie przestaje więc być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą. Powtórzyć też należy, że warunkiem opodatkowania według stawek jak dla działalności gospodarczej jest to, iż przedmiot oplotkowania znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy a nie to, że aktualnie, bieżąco, efektywnie jest przez tego przedsiębiorcę wykorzystywany.

Mając na uwadze, iż sąd I instancji prawidłowo ocenił ustalenia i konkluzje organów podatkowych w zakresie kwalifikacji budynków i gruntów będących w posiadaniu Spółki jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest zasadny zarzut naruszenia wskutek błędnego zastosowania poszczególnych, wskazanych w skardze kasacyjnej postanowień uchwały nr 99/XI/2007 Rady Miasta Włocławka z dnia 29 października 2007 r.

W ocenie Spółki sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego tj. art. 1a ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. przez błędną subsumcję tj. błędne zakwalifikowanie jako budowli następujących obiektów: przejazd kołowy betonowy, przejazd betonowy, przejazdy, place i przejścia wewnętrzne, ogrodzenie zewnętrzne z prętów stalowych, ogrodzenie zewnętrzne z siatki w ramki.

Skarżący, analizując postanowienia art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 3 i 3 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane wywiódł, że organy podatkowe i WSA w Bydgoszczy powinny były ustalić, czy i ewentualnie w jakiej wartości obiekty uznane za budowle są elementami lub częściami składowymi budynków. W takich bowiem sytuacjach te urządzenia budowlane nie są opodatkowane od wartości lecz tak jak budynki od powierzchni. Inaczej mówiąc, urządzenia budowlane, jako elementy składowe budynków, nie wpływają na wymiar podatku od nieruchomości. Należało też rozważyć, czy urządzenia budowlane nie są "samoistnymi" urządzeniami budowlanymi tj. nie są one związane z jednym tylko obiektem budowlanym lecz służą ogólnie do funkcjonowania zakładu. W ocenie podatnika "samodzielne" urządzenie budowlane nie mieści się w definicji budowli zawartej w art. 1a ust. 2 u.p.o.l. i nie podlega opodatkowaniu tak jak budowle.

Odnosząc się do tak sformułowanego i uzasadnionego zarzutu należy stwierdzić, że sąd I instancji prawidłowo wskazał i uzasadnił w jaki sposób należy rozumieć pojęcie budowli dla potrzeb podatku od nieruchomości. Akceptując w pełni poczynioną przez sąd I instancji wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. należy jedynie podkreślić, że budowlami na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości są obiekt budowlany i urządzenie budowlane. Są to dwa odrębne pojęcia, których nie można w żaden sposób utożsamiać. Skoro bowiem ustawodawca mówi o obiekcie budowlanym i urządzeniu budowlanym, to przy interpretacji drugiego ze wskazanych terminów nie ma konieczności analizowania pojęcia obiektu budowlanego. Kształt podatkowej definicji budowli wskazuje niewątpliwie na to, że zamiarem ustawodawcy było objęcie nią nie tylko obiektów budowlanych niebędących budynkiem albo obiektem małej architektury, ale również każdego urządzenia budowlanego (L. Etel.

Podatek od nieruchomości. Komentarz. Lex 2012). Skoro więc sporne w niniejszej sprawie obiekty są urządzeniami budowlanymi to prawidłowa była ich kwalifikacja jako budowli dla potrzeb podatku od nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutu drastycznego zawyżenia wartości kwestionowanych budowli i wskazania, że ich wartość jest wielokrotnie mniejsza, co najmniej 4 razy należy zauważyć, iż wartość spornych w sprawie budowli została ustalona stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Sąd I instancji trafnie stwierdził, że skoro skarżąca dostarczyła ewidencje środków trwałych – tabela amortyzacyjna na 2009 r. to organ podatkowy nie miał obowiązku, wręcz nie był uprawniony do przeprowadzenia dalszych czynności postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości budowli.

Nie mają uzasadnionych podstaw zarzuty wadliwego zaakceptowania przez sąd I instancji ustaleń faktycznych w zakresie opodatkowania budynków studni oraz autokomisu (rozdzielni gazu). Skarżąca podnosi, że studnie I, II, III w istocie nie były budynkami lecz budowlami (osłonami dla technicznych urządzeń studni głębinowych). Niemniej jednak skarżąca nie podważyła ustalenia, że owe osłony spełniały warunki uznania ich za budynki tj. były trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadały fundamenty i dach. Wobec powyższego ich przeznaczenie czy faktyczny sposób użytkowania pozostają bez wpływu na kwalifikację podatkową.

Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że na załączonej mapie kolorem czerwonym wykreślono orientacyjne położenie budynku autokomisu, który mimo że nie jest naniesiony na mapie geodezyjnej jest posadowiony na działce 10/6. W skardze kasacyjnej zarzuca się, że budynek ten nie powinien w ogóle być przedmiotem opodatkowania albowiem jego wysokość nie przekracza 1,4 m. Jednocześnie jednak, z przedłożonej dokumentacji fotograficznej sporządzonej na dzień 6 grudnia 2012 r. wynika, iż wskazany budynek został rozebrany, zaś ustalenia faktyczne odnośnie tego budynku nie były kwestionowane w postepowaniu podatkowym. W skardze kasacyjnej nie wskazano żadnych dokumentów, które zasadność tego zarzutu by potwierdzały.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd I instancji nie naruszył art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. Regulacja art. 134 § 1 p.p.s.a. oznacza, że sąd zobligowany jest dokonywać z urzędu pełnej oceny legalności zaskarżonego aktu (wyrok NSA z 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2923/13. Lex nr 1646154). Skarżąca nie wykazała, by sąd I instancji temu obowiązkowi nie sprostał. Naruszenie art. 135 p.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ wspomniany przepis uprawnia sąd administracyjny, a nie wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej (wyrok NSA z 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1979/13. Lex nr 1637120).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - oddalił skargę kasacyjną.