Spis treści ustawy
Art. 7 ustawa o likwidacji niepodjętych depozytów
Aktualne brzmienie
Art. 7.
1.Depozyt ulegający łatwemu zepsuciu przechowujący depozyt jest obowiązany niezwłocznie sprzedać z wolnej ręki.
2.Depozyt, którego przechowywanie byłoby związane z kosztami niewspółmiernie wysokimi w stosunku do jego wartości lub nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby znaczne obniżenie jego wartości, sąd, na wniosek przechowującego depozyt, postanowi sprzedać według przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. ) o egzekucji z ruchomości.
3.Wniosek, o którym mowa w ust. 2, rozpoznaje sąd rejonowy właściwy ze względu na miejsce złożenia depozytu, stosując odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym.
4.Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.
5.Suma uzyskana ze sprzedaży wchodzi w miejsce depozytu, po potrąceniu kosztów sprzedaży.
Tekst ujednolicony ISAP, stan prawny na 27.10.2026, tekst z 27.02.2015. Wiążący jest tekst ogłoszony w Dzienniku Ustaw: oficjalny PDF ↗, otwórz w wyszukiwarce, zgłoś błąd.
Orzeczenia i interpretacje 2
Powołują ten przepis: 2 orzeczeń sądów powszechnych, SN i TK (SAOS); najnowsze. Sąd Najwyższy tylko do 2016 r.; orzeczenia sądów administracyjnych dochodzą stopniowo, od najnowszych.
- Postanowienie SR w Słubicach z 4 stycznia 2018 r., I Ns 239/17
- Postanowienie SR w Słubicach z 20 grudnia 2017 r., I Ns 239/17
Wszystkie (2) z filtrami według źródła, roku i sądu, szukaj w ich treści