Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 18 listopada 2025r. znak: DOR.7200.152.2025.ANE, na podstawie art. 61 a § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku S.S. o stwierdzenie nieważności decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 12 kwietnia 2016 r., nr 117/2016, w przedmiocie rozbiórki ogrodzenia - odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 12 kwietnia 2016 r., nr 117/2016.
W uzasadnieniu postanowienia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB) wskazał, że Łódzki WINB decyzją z 12 kwietnia 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] grudnia 2015 r., nakazującą B.S. rozbiórkę całego ogrodzenia działek nr [...]i nr [...](31 przęseł oraz dwóch bram wjazdowych) wykonanego od strony drogi gminnej w miejscowości [...], gm. [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 442/16 oddalił skargę B.S. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 12 kwietnia 2016 r., a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 776/17 oddalił skargę kasacyjną B.S. od wyroku WSA w Łodzi z 9 grudnia 2016 r.
S.S. (następca prawny B.S.) pismem z 23 lipca 2025 r. oraz 5 sierpnia 2025 r. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji PINB w [...]z [...] grudnia 2015 r., wskazując, że została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.) oraz, że jej wykonanie wywoła czyn zagrożony karą wynikającą z ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.).
GINB wskazał, że postępowanie administracyjne w sprawie nakazu rozbiórki zostało zakończone decyzją zapadłą w postępowaniu odwoławczym. Byt prawny decyzji organu pierwszej instancji jest uzależniony od utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego. Dlatego wniosek S.S. należało odnieść do decyzji Łódzkiego WINB z 12 kwietnia 2016 r., która utrzymywała w mocy decyzję PINB w [...] z [...]grudnia 2015 r.
Dalej podał, że stosownie do art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej, wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przez przesłankę "innych uzasadnionych przyczyn" z powodu których postępowanie nie może być wszczęte, rozumie się przeszkodę przedmiotową czyniącą niedopuszczalnym rozpoznanie żądania strony. Taką przeszkodą, przy żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji, jest uprzednio wydany wyrok sądu dotyczący decyzji objętej wnioskiem.
Stosownie do art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), orzeczenia prawomocne wiążą nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wynikająca z tego przepisu prawomocność materialna uniemożliwia stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. (wyrok NSA z 19 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 122/19).
W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09 wskazano, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (obecnie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania), wówczas gdy w wyniku wstępnej analizy żądania, organ ustali -z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu – zaistnienie przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. Przy czym niezbędne jest ustalenie czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji, przesłankom do jej wzruszenia w trybie art. 156 § 1 k.p.a.
Analiza wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Łódzkiego WINB z dnia 12 kwietnia 2016 r. w konfrontacji ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją, nie wykazała istnienia okoliczności, które mogłyby znaleźć się poza zakresem kontroli sądowej, z uwagi na uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy Sądu o istotnych okolicznościach sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w prawomocnym wyroku z 9 grudnia 2016 r. oddalającym skargę B.S. na decyzję Łódzkiego WINB z 12 kwietnia 2016 r. nie stwierdził uchybień przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogłyby rzutować na wynik sprawy. Sąd ustosunkował się do zarzutu skargi - powielonego we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, dotyczącego braku właściwości rzeczowej organów nadzoru budowlanego. W ocenie Sądu zarzut ten był oczywiście chybiony, gdyż zagadnienie właściwości rzeczowej organów nadzoru budowlanego zostało rozstrzygnięte prawomocnym wyrokiem WSA w Łodzi z 23 września 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 532/15, oddalającym skargę B.S. na decyzję kasacyjną Łódzkiego WINB z 24 kwietnia 2015 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia, utrzymanym następnie w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 7/16. Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że przedmiotowego ogrodzenia nie można zaliczyć do "obiektów budowlanych zakładu górniczego", w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, zatem nie można twierdzić, że w sprawie orzekał organ niewłaściwy.
WSA w Łodzi w wyroku z 9 grudnia 2016 r. podkreślił też znaczenie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2331/14, oddalającego skargę kasacyjną B.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 133/14 oddalającego skargę B.S. na postanowienie kasacyjne Łódzkiego WINB co do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt II OSK 2331/14, odwołując się do art. 2 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 6 pkt 17 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, stwierdził, że ogrodzenie nieruchomości, na której znajduje się teren górniczy nie mieści się w pojęciu wyrobiska górniczego. Ogrodzenie nie powstało na nieruchomości gruntowej lub górotworze w wyniku robót górniczych. Ponadto NSA stwierdził, że wbrew stanowisku skarżącej, § 12 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny pospolite, nie wprowadza obowiązku budowania ogrodzenia wokół terenu górniczego, gdyż taki obszar może być oznakowany jedynie tablicami i w żadnym razie nie upoważnia do zwolnienia od obowiązku zgłoszenia.
NSA stwierdził, iż ogrodzenie nie jest także obiektem budowlanym zakładu górniczego, stanowiącego wyodrębniony technicznie i organizacyjnie zespół środków służących "bezpośrednio do wykonywania działalności" regulowanej ustawą w zakresie wydobywania kopalin ze złóż. W sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane, a budowa ogrodzenia działki wymagała zgłoszenia właściwemu organowi, czego skarżąca nie dopełniła.
Odnosząc się do zarzutu S.S., że decyzja obarczona jest wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., to zarzut ten podnoszony był już w skardze B.S. na decyzję Łódzkiego WINB z 12 kwietnia 2016 r. Dlatego nie może on stanowić argumentu uzasadniającego konieczność wszczęcia postępowania nieważnościowego w stosunku do kwestionowanej decyzji.
Ocenę prawną zawartą w wyroku WSA w Łodzi z 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 442/16 oddalającym skargę B.S. na (objętą wnioskiem) decyzję Łódzkiego WINB z 12 kwietnia 2016 r. oraz związanie wyrokami NSA z 25 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 7/16 i sygn. akt II OSK 2331/14, potwierdził NSA w wyroku z 15 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 776/17 oddalającym skargę B.S. od wyroku WSA w Łodzi z dnia 9 grudnia 2016 r.
NSA w wyroku z 15 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 776/17 wskazał, że przywołane wyżej wyroki przesądziły właściwość organu nadzoru budowlanego do podjęcia działań i wydania rozstrzygnięcia oraz, że zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo budowlane, a budowa ogrodzenia działki nr [...] i [...] wymagała zgłoszenia właściwemu organowi.
Nadto GINB zauważył, że wniosek S.S. jest kolejnym żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Łódzkiego WINB z 12 kwietnia 2016 r. W wyniku rozpatrzenia złożonego w 2017 r. przez B.S. wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, GINB decyzją z 31 maja 2019 r., umorzył postępowanie nadzwyczajne z uwagi na związanie oceną prawną zawartą w prawomocnym wyroku WSA w Łodzi z 9 grudnia 2016 r. Następnie GINB decyzją z 23 lipca 2019 r., utrzymał w mocy własną decyzję z 31 maja 2019r.
WSA w Warszawie wyrokiem z 19 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2053/19 oddalił skargę B.S. na decyzję GINB z 23 lipca 2019 r., wskazując na związanie prawomocnym wyrokiem oddalającym skargę na decyzję objętą wnioskiem. W uzasadnieniu wyroku, Sąd odniósł się do kwestii właściwości organów nadzoru budowlanego w sprawie spornego ogrodzenia.
Reasumując z uwagi na prawomocny wyrok WSA w Łodzi z 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 442/16, oddalający skargę B.S. na decyzję organu wojewódzkiego z 12 kwietnia 2016 r., należało odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji.
Skarżący S.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 listopada 2025 r.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
- 1) art. 61a § 1 k.p.a. poprzez zastosowanie i odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12.04.2016 r., nakazującej poprzedniczce prawnej skarżącego B.S. rozbiórkę całego ogrodzenia działki nr ew. [...] i nr ew. [...] (31 przęseł oraz dwóch bram wjazdowych) wykonanego od strony drogi gminnej, w miejscowości [...], gm. [...];
- 2) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. i art. 10 k.p.a. poprzez pominięcie w toku postępowania zainicjowanego przez skarżącego, drugiego spadkobiercy po B.S., tj. J.S.;
- 3) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz 80 k.p.a. przez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, pominięcia, iż ogrodzenie działki nr ew. [...] i nr ew. [...] gdzie funkcjonuje zakład górniczy, stanowi faktycznie zabezpieczenie terenu górniczego;
- 4) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz 80 k.p.a. przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, co doprowadziło do pominięcia, iż od 2012 r. do chwili obecnej przed Sądem Rejonowym w [...] (sygn. akt [...]) trwa postępowanie rozgraniczeniowe, nie zostało prawnie ustalone, że przedmiotowe ogrodzenie znajduje się na dwóch działkach - nr ew. [...] i nr ew. [...];
- 5) art. 19 k.p.a. w zw. z art. 168 ust. 2 ustawy z dnia 9.06.2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (dalej jako: "PrGeolGórn") oraz art. 106 PrGeolGórn przez pominięcie, że ogrodzenie stanowi zabezpieczenie terenu zakładu górniczego i organem właściwym do prowadzenie postępowania jest organ nadzoru górniczego;
- 6) art. 7 b k.p.a. oraz art. 8 § 1 k.p.a. poprzez brak współdziałania ze sobą organów administracji publicznej w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny (zabezpieczenie terenu zakładu górniczego) i słuszny interes skarżącego;
- 7) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak rozpoznania zarzutów sformułowanych we wniosku i brak rozpoznania istoty sprawy;
- 8) art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez brak ich zastosowania;
- 9) art. 170 PPSA przez wadliwe uznanie, że zachodzi przeszkoda przedmiotowa w rozpoznaniu wniosku.
Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] I Wydział Cywilny z dnia [...].11.2022 roku, sygn. akt [...], spadek po zmarłej B.S. nabyli w równych częściach jej synowie: S.S. i J.S. Tym samym stroną postępowania nieważnościowego powinien być również J.S., pomijany w postępowaniu, które zostało zainicjowane przez skarżącego.
Dalej wskazał na art. 2 ustawy Prawo budowlane (w skrócie "Pr.Bud") stanowiący, że ustawy tej nie stosuje się do wyrobisk górniczych. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9.06.2011 r. Prawa geologicznego i górniczego ("PrGeolGórn") wyrobiskiem górniczym jest przestrzeń w nieruchomości gruntowej lub górotworze powstała w wyniku robót górniczych (art. 6 ust. 1 pkt 17), zakładem górniczym jest wyodrębniony technicznie i organizacyjnie zespół środków służących bezpośrednio do wykonywania działalności regulowanej ustawą w zakresie wydobywania kopalin ze złóż (art. 6 ust. 1 pkt 18), obiektem budowlanym zakładu górniczego jest znajdujący się poza podziemnym wyrobiskiem górniczym obiekt zakładu górniczego, będący obiektem budowlanym w rozumieniu Pr. Bud, służący bezpośrednio do wykonywania działalności regulowanej ustawą w zakresie aktywności szczegółowo wskazanej w punktach a-d tego przepisu (art. 6 ust. 1 pkt 4).
Ustalenie, iż dany obiekt jest wyrobiskiem górniczym wyłącza możliwość jego oceny pod względem legalności przez organy nadzoru budowlanego. Bardziej skomplikowana sytuacja występuje, gdy chodzi o obiekt budowlany zakładu górniczego. Wówczas przepis art. 2 ust. 2 pkt 1 Pr. Bud nakazuje sięgnąć do przepisów odrębnych.
W przedmiotowej sprawie organy uznały, że skoro ogrodzenie nie ma bezpośredniego związku z działalnością regulowaną przepisami Prawa geologicznego i górniczego, to właściwymi do orzekania są organy nadzoru budowlanego, a nie organy nadzoru górniczego.
W powoływanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25.05.2016r., sygn. akt II OSK 2331/14, wskazano, że ogrodzenie nie jest obiektem budowlanym zakładu górniczego stanowiącego wyodrębniony technicznie i organizacyjnie zespół środków służących "bezpośrednio do wykonywania działalności" regulowanej ustawy w zakresie wydobywania kopalin. S.S. podnosił, że jego wniosek nie kwestionuje ww. poglądu, jednak właściwość organów nadzoru budowlanego i organów nadzoru górniczego, regulują także przepisy art. 106 i art. 168 ust. 2 PrGeolGón. Podstawowe znaczenie dla ustalenia właściwości organów miało to, czy określony obiekt znajduje się na terenie zakładu górniczego.
Należy przyjąć, że przepis art. 168 ust. 2 PrGeolGórn. jest lex specialis wobec art. 2 ust. 2 pkt 1 Pr. Bud. i przewiduje właściwość organów nadzoru górniczego w stosunku do wszystkich obiektów budowlanych znajdujących się na terenie zakładu górniczego. Ustalenie, że ogrodzenie działki nr ew. [...] i nr ew. [...], znajduje się "na terenie zakładu górniczego [...]" wykluczało właściwość organów nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie.
Konieczne było wszczęcie przez GINB postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji WINB i jej uchylenie, jak też uchylenie poprzedzającej jej decyzji PINB.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie uruchamia jeszcze postępowania. Złożenie wniosku obligowało organ do ustalenia, czy kwalifikuje się on do merytorycznego rozpoznania. Na samym początku badane są tylko kwestie formalne, jak prawna możliwość wszczęcia postępowania na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Przeszkodą przedmiotową do wszczęcia postępowania może być m.in. sytuacja gdy wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy decyzji, która była już poddana kontroli sądu administracyjnego.
W niniejszej sprawie skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji WINB z dnia 12 kwietnia 2016 r., utrzymującej w mocy decyzję PINB w [...] z [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie rozbiórki ogrodzenia działki nr [...] i [...] wykonanego od strony drogi gminnej w miejscowości [...], gm. [...].
Podstawowe znaczenie dla oceny dopuszczalności wszczęcia postępowania nadzwyczajnego, było ustalenie, że decyzja WINB z 12 kwietnia 2016 r. była poddana kontroli WSA w Łodzi, który wyrokiem z 9 grudnia 2016 r. w sprawie o sygn. II SA/Łd 442/16 oddalił skargę zobowiązanej do rozbiórki. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 lutego 2019 r. w sprawie o sygn. II OSK 776/17 - oddalił skargę kasacyjną B.S. od tego wyroku.
Biorąc pod uwagę, że obecnie żądanie wszczęcia postępowania zostało sformułowane przez następcę prawnego B.S., przypomnieć należy że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzygając daną sprawę nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Obowiązkiem Sądu było dokonanie całościowej kontroli zaskarżonego orzeczenia organu, a nie wyłącznie zarzutów skargi.
Sąd kontrolował zaskarżone orzeczenie WINB z 12 kwietnia 2016 r. również pod kątem jego ewentualnej nieważności, a stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jeżeli zachodziłyby przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, miał obowiązek stwierdzić nieważność decyzji.
Dlatego wyroki WSA w Łodzi i Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) wywierają skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zostały wydane, a zasięgiem ich oddziaływania objęte zostało również przyszłe postępowanie administracyjne. W konsekwencji organy administracji publicznej są nimi związane, co wyłącza możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
W uchwale składu 7 sędziów NSA z 7 grudnia 2009 r., sygn. I OPS 6/09 (która zachowuje aktualność) uznano, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w stosunku do której oddalono skargę, prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania żądania, organ ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W motywach tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdy merytoryczne badanie wniosku wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd, formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem kwestionowanej decyzji).
Sąd obecnie rozpoznający sprawę stwierdza, że organ dokonał właściwej oceny tego, czy okoliczności powołane przez skarżącego we wniosku o stwierdzenie nieważności były znane WSA oraz Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu - badającym kwestionowaną decyzję WINB z 12 kwietnia 2016 r.
GINB prawidłowo uznał, że skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności, nie wskazał innych okoliczności, które znalazłyby się poza zakresem kontroli sądowej.
W inicjującym sprawę wniosku o stwierdzenie nieważności skarżący ponownie podnosił (tak jak jego poprzedniczka prawna), że decyzja WINB z 12 kwietnia 2016 r. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości oraz z rażącym naruszeniem prawa (czyn zagrożony karą).
Twierdzenia wniosku pokrywały się z podnoszonymi już wcześniej zarzutami, które rozpoznane zostały przez WSA w Łodzi w powołanym wyroku 9 grudnia 2016 r., II SA/Łd 442/16.
Podkreślić trzeba, że NSA w wyroku z 15 lutego 2019 r., w sprawie sygn. akt II OSK 776/17, wyczerpująco wyjaśniał, że ogrodzenie nieruchomości, na której znajduje się teren górniczy nie mieści się w pojęciu wyrobiska górniczego, zatem w sprawie nie został naruszony ani art. 168 ust. 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze ani art. 2 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem NSA, skoro słusznie uznano, że przedmiotowego ogrodzenia od strony drogi nie można zaliczyć do "obiektów budowlanych zakładu górniczego", w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo geologiczne i górnicze (które doprecyzowuje pojęcie obiektu budowlanego zakładu górniczego), to nie można było zarzucić, że orzekał w sprawie organ niewłaściwy. Właściwym w sprawie orzekania co do zgodności jego wykonania z przepisami Prawa budowlanego był organ nadzoru budowlanego, a nie organ nadzoru górniczego.
NSA w wyroku z 15 lutego 2019 r., wskazał także, że w postępowaniu legalizacyjnym toczącym się w trybie art. 49b ustawy Prawo budowlane, rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu rozgraniczeniowym przed sądem powszechnym nie jest zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Dodatkowo WSA w Łodzi, zauważył że kwestia właściwości rzeczowej organów nadzoru budowlanego została rozstrzygnięta wyrokiem WSA w Łodzi z 23 września 2015 r., II SA/Łd 532/15 oddalającym skargę B.S na decyzję kasacyjną WINB z 24 kwietnia 2015 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki wykonanego ogrodzenia, utrzymanym następnie w mocy wyrokiem NSA z 25 maja 2016 r., II OSK 7/16.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 442/16 oddalił skargę B.S. na decyzję organu wojewódzkiego z 12 kwietnia 2016 r. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 lutego 2019 r., sygn. II OSK 776/17 oddalił skargę B.S. od ww. wyroku WSA w Łodzi z 9 grudnia 2016 r.
Analiza wniosku skarżącego o stwierdzenia nieważności decyzji Łódzkiego WINB z 12 kwietnia 2016 r. nie wykazała istnienia okoliczności, które mogłyby znaleźć się poza zakresem kontroli sądowej.
Kwestia właściwości organu orzekającego w sprawie ogrodzenia była już kilkakrotnie oceniona przez Sądy i nie jest to okoliczność nowa, która warunkowałaby potrzebę wszczęcia postępowania nieważnościowego.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. poprzez pominięcie drugiego spadkobiercy po B.S., tj. J.S. to w sytuacji wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nie dochodzi do wszczęcia postępowania administracyjnego zmierzającego do załatwienia sprawy. Tym samym organ nie ustala kręgu stron w takim postępowaniu, uznając za stronę tylko wnioskodawcę.
Z uwagi na charakter rozstrzygnięcia, które było aktem o charakterze formalnym, nie merytorycznym, organ nie mógł rozstrzygać sprawy co do istoty. Zawarty w skardze zarzut naruszenia art; 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, należy uznać za nieuzasadniony.
W tych warunkach, zaskarżone postanowienie było zgodne z prawem. Wszystkie zarzuty stanowiące podstawę wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji były znane i zostały ocenione przez sądy administracyjne. Dlatego prowadzenie postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym w stosunku do decyzji uprzednio skontrolowanej przez sąd administracyjny było niemożliwe.
Mając to na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.